photo: German Lorca “… Ο κανόνας ήταν αρκετά ευλογοφανής ώστε να δοκιμάσω να ονομάσω (θα το χρειαστώ αυτό) τούτα τα δύο στοιχεία, που η συμπαρουσία τους θεμελίωνε, όπως φαίνεται, το ιδιαίτερο ενδιαφέρον που έδειχνα για αυτές τις φωτογραφίες. Το πρώτο, ολοφάνερα, είναι μια έκταση, έχει την άπλα ενός πεδίου, που […]
Περισσότερα ›
… τι όμορφα που καίγεται η φράση σ’ α γ α π ώ
αναδιπλώνεται στον εαυτό της
σα να βάζει στο πρόσωπο το χέρι της
από ντροπή … (Κ. Ταχτσής)
Το τραγούδι είναι πιο πραγματικό από την επίπεδη ομιλία -γιατί εκείνη δεν αξίζει παρά σε σχέση με μια υποκατάσταση και μια διαδικασία αποκρυπτογράφησης, ενώ εκείνο κινεί και με κάνει να μιμούμαι, να θέλω, να τρέμω, σαν να ήταν η παραλλαγή και η ύφανσή του νόμος και ύλη του είναι μου. … (Paul Valery)
Περισσότερα ›
Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα,
σηκώθηκε ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους για τον βλαστό που θα ‘βγαινε απ’ την ένωσί των.
Είπε: “Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θ’ αγγίξει και θα ‘χει μακρυνή ζωή” … (Κ. Καβάφης)
… Στον περιπλεγμένο τους ύπνο, αντάλλαξαν χέρια και πόδια
Στα όνειρά τους, τα μυαλά τους πήραν όμηρο το ένα το άλλο
Και το πρωί φορούσαν ο ένας το πρόσωπο του άλλου.
(Τed Hughes)
Οι άνθρωποι μπορούν κι αυτοί να υποσχεθούν, γιατί στην υπόσχεση μέσα, κάτι υπάρχει της αθανασίας. (Jorge Luis Borges)
Περισσότερα ›
Πέρα από το χρόνο:
Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν
ο χρόνος προχωρεί.
Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή
πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος…
(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)
… Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει.
Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί. ”
(Γιώργος Χειμωνάς)
… Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο προστατευτικό σπίτι με τις πέτρες που μου ρίξατε σ’ όλη τη ζωή μου. (Τάσος Λειβαδίτης)
Περισσότερα ›
Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά μου, ενώ στο σκούρο θαλασσί παίρνουν ν’ ανθίζουν τ’ άστρα, σμίγω έξω με του σύμπαντος το μέγα φως, το φως σου, λιώνοντας την εικόνα σου σ’ άχνινα συννεφάκια.
Κι ενώ κάτω απ’ τη στέγη μου γέρνω το μέτωπό μου κι ακούω σκυμμένος του δικού μου κόσμου τις καμπάνες, απ’ έξω υπάρχεις εσύ: φως, στερέωμα, ουρανός … (Νικηφόρος Βρεττάκος)