Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει (Ι)
επιμέλεια στήλης: ζωή μπέλα
photo: Βασίλης Κωνσταντίνου
Ναι, σε γύρευε η άνοιξη καιρό.
Και κάποια αστέρια πίστευαν πως θα τα νιώσεις.
Λησμονημένο φούσκωσε πάλι ένα κύμα σε σένα, ή λόγος ήταν που διάβαινες σ’ ένα παράθυρο ανοιχτό και ήχος βιολιού αντήχησε εκεί.
Όλα κατ’ εντολήν.
Εκτέλεσες σωστά ;
Δεν σε κατέβαλλε κάθε φορά η προσμονή, ο ευαγγελισμός αγαπημένης ;
(Πού θες να την κρύψεις, όταν μεγάλοι, ξένοι στοχασμοί σε κατακλύζουν συχνά μέσα στη νύχτα.)
Εάν το θες όμως πολύ, ύμνησε αυτές που αγαπούν
Όσο ταιριάζει αθάνατος ο ένδοξος έρωτάς τους δεν έγινε ακόμη.
Σχεδόν φθονείς την εγκατάλειψή τους και θελκτικότερες τις βρίσκεις απ’ τις δικαιωμένες.
Τον ανύμνητο αρχίνα τους δίκαιο ύμνο
και σκέψου : στους αιώνες αλώβητος ο ήρωας, ως κι η πτώση του ένα πρόσχημα ήταν να υπάρξει : η γέννησή του η τελευταία.(Ράινερ Μαρία Ρίλκε: ” Η Πρώτη Ελεγεία / Ελεγείες από το Ντουίνο “
Μετάφραση: Συμεών Σταμπουλού.)
