Κακό
Έχω ναυαγήσει σε ένα φρικτό, έρημο νησί, χωρίς καμία ελπίδα σωτηρίας.
Καλό
Όμως είμαι ζωντανός και δεν πνίγηκα, όπως όλοι οι άλλοι στο πλοίο μου. … (Daniel Defoe)
… Και να, κάπου κοντά στο Ιρκούτσκ, στη Σιβηρία, έρχεσαι προς το μέρος μου με το βαθύ χαμόγελο της Λίμνης Βαϊκάλης.
Ρίχνεις επάνω μου ένα παλτό, “είναι του Γκόγκολ” λες, “του Νικολάι Βασίλιεβιτς, το ψάχναμε επί χρόνια”.
Και ευτυχής μου κλείνεις όλο υπονοούμενα το αριστερό σου μάτι. (Αγγελική Πεχλιβάνη)
Στη μεγαλούπολη είναι που παρακολουθώ με αγωνία μεγάλη το σκάκι που παίζει το όνειρο με την πραγματικότητα, όπου θα ‘λεγα πως κερδίζει κατά ενενήντα πέντε τοις εκατό η πραγματικότητα τις παρτίδες. … (Ν. Καρούζος)
Περισσότερα ›
Αλλά χωρίς μπαλκόνια ούτε θάλασσα – χωρίς εσένα -,
γράφω κοιτάζοντας το απέναντι κτίριο
με τέτοιον τρόπο ώστε η οροφή του να είναι κύμα,
να παίρνει ένα μέρος αυτών των αναμνήσεων
και να μπορώ να σε φανταστώ να μπαίνεις στο σπίτι με την αλμυρή γεύση της μνήμης. (Mireia Calafell)
“… Η ψυχή του γίνεται με τον καιρό σαν πέτρα, σαν τον βράχο που σηκώνει τον φάρο. Στο τέλος γίνεται αδιάφορος για όλα. Δεν λογαριάζει μήτε αρρώστια, μήτε θάνατο… “. (Φώτης Κόντογλου(
Περισσότερα ›
… Μπορούσα να αγαπήσω απόψε με ατελείωτη ζέση,
μπορούσα να αγαπήσω τον πρώτο που θα τύχαινε να ‘ρθει.
Κανείς δεν έρχεται.
Μόνα μένουν τα λουλουδένια μονοπάτια.
Το χαμένο χάδι, θα κυλήσει…
Θα κυλήσει … (Αlfonsina Storni)
Μόνο στα όνειρά μας είμαστε αληθινοί, γιατί όλα τα άλλα, από τη στιγμή που πραγματοποιούνται, ανήκουν στον κόσμο και σ’ όλους τους ανθρώπους. Αν κάποιο όνειρό μου έπαιρνε σάρκα και οστά, θα το ζήλευα, γιατί θα με είχε απατήσει επιτρέποντας στον εαυτό του να πραγματοποιηθεί … (F. Pessoa)
Περισσότερα ›
Εντέλει, θα μπορούσε πλέον να καθορίζει τη θέση του σε τούτο τον μεγάλο κόσμο, επειδή ήταν σίγουρος ότι θα ζούσε και ότι, τώρα πια, ύστερα από όσα συνέβησαν και βούλιαξαν στην άβυσσο του παρελθόντος, θα ήξερε να ζήσει σωστά! (Branimir Scepanovic)
Περισσότερα ›
Λιώσε με με το στόμα σου. Σκότωσέ με με τα μαλλιά σου (Διονύσης Σαββόπουλος)
Περισσότερα ›
… Γι’ αυτό μια νύχτα σκοτεινή
θ’ ανέβω στην Καισαριανή
με κουρασμένα βήματα
να κλάψω για τα θύματα
στ’ αραχνιασμένα μνήματα … (Ν. Γκάτσος)
