… Κι αν είσαι άνεμος
Εγώ σε κράτησα … (Μ. Χατζηγιάννης)
Ποια θάλασσα;
Καιρός να επικρατήσει η λογική
του σώματος ετούτου που διαθέτεις.
Ντύσου και κολύμπα.
(Απαγορεύεται η ρίψις δακρύων.
Είναι που είναι από μόνη της αλμυρή
λύσσα η ωριμότης). (Κ. Δημουλά)
Καβάλα σ’ ένα κουνιστό αλογάκι
με χάρτινο καπέλο και ξύλινο σπαθί
πήρα και εγώ μέρος στη μάχη στο αίμα, στη φωτιά στην αρπαγή. [….] (Α. Χιόνης)
Τ’ άστρα δεν βασιλεύουνε,
µα η µέρα τα σκεπάζει
Ποιος έχει πόνο στην καρδιά
και δεν αναστενάζει
(Μαντινάδα)
Πέρα από το χρόνο: Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν ο χρόνος προχωρεί. Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος… (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)
Περισσότερα ›
Εκεί κάτω στο ποτάμι
Ζούνε δυο μικρά παιδιά
Τόνα βλέπει δεν ακούει
Τ’ άλλο ακούει μα δε βλέπει
Και τα δυο ξέρουν πως πρέπει
Να ‘χουν μόνο μια καρδιά …( Μ. Χατζιδάκις)
Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα.
Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. …. (Γιάννης Βαρβέρης)
Αν είχα του ουρανού τα κεντημένα ρούχα
Με ύφανση από χρυσό και ασημένιο φως
Τα γαλανά τα σκούρα και τα μαύρα ρούχα
Από σκοτάδι από φως κι από μισόφωτο
Θα τα ‘στρωνα όλα κάτω από τα πόδια σου … (William Butler Yeats)
Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ’ ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου ‘ρθαν όλα όπως τα ‘θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει. (Ντίνος Χριστιανόπουλος)
… Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.
Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε. (Pablo Neruda)