Κι ο Γυιός της τηνέ δέχθηκε στα χέρια του την αγιασμένη της ψυχή. Και τότε γύρεψε η Παναγία απ’ το Γυιό της να την κατεβάσει κάτω στον Άδη, για να ιδεί τους τόπους οπού επήγε εκείνος για να απολυτρώσει τους Προπάτορες, και εκείνος την εισάκουσε. … (Ν. Καρούζος)

Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες. … (Κ. Δημουλά)

… Με γύρισε λοιπόν ο άγγελος παντού, σε όλα τα δωμάτια. Να τ’ αποχαιρετήσω. Ήρθα και στο δικό σου, εκεί όπου γεννήθηκες και γονάτισα τότε και σε φίλησα. Πήγα και στη μητέρα σου …” (Μάνος Ελευθερίου, “Ο πατέρας του Άμλετ”)

… Απλώθηκε στον ουρανό
μια θεία μελωδία
σαν δαγκωθήκαν οι ψυχές
στα χείλη με μανία. … (Παντελής Θαλασσινός/Λευτέρης Σταυρινουδάκης)

… Μας φέρνανε τα χαιρετίσματα της γης
απ’ τα βαθιά ανθρακωρυχεία
τα χρόνια μας στα χέρια τους άστραφταν σα διαμαντικό …. (Μιχάλης Κατσαρός)

Πέρ’ απ’ τις Σάρδεις
συχνά σ’ εμάς εδώ
γυρίζει ο νους της.
Σαν ήτανε κοντά μας η Αριγνώτη
εσένα σε είχε σα θεά,
κι άλλο τραγούδι κανένα δεν της άρεσε σαν το δικό σου. […] (Σαπφώ)

Ήταν τόσο γυμνή
που η γυμνότητα φαινόταν ένδυμά της
κι η τελειότητα του σχήματός της
ήταν μια λύση… (Ζωή Καρέλλη)

Μακάρι τέτοιους έρωτες να ‘χουν οι εχθροί μου ! (Αισχύλος)