Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙΙ)

Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙΙ)

…. Ο νεαρός, άσημος συγγραφέας, όταν μάλιστα δεν έχει γνωρίσει καμία επιτυχία, νιώθει αδέξιος, αμήχανος, άχρηστος… Τα νεύρα του είναι συνέχεια τεντωμένα, έτοιμα να σπάσουν. Κι όμως, τρέχει μαγνητισμένος πίσω από “παράγοντες” στα γράμματα και στις τέχνες,.. (Ά. Τσέχωφ)

Περισσότερα ›
Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙ)

Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙ)

Όλες όμως οι σημαντικές αποφάσεις πρέπει να είναι πήδημα στο κενό. Αλλιώς είναι κινήσεις τακτικής και όχι αποφάσεις ζωής. … (Πλάτων Ριβέλλης)

Περισσότερα ›
Ο άνεμος του Νοεμβρίου (Ι)

Ο άνεμος του Νοεμβρίου (Ι)

… Θυμάμαι ήταν Απρίλης
όταν ένιωθα πρώτη φορά
το ανθρώπινο βάρος σου.
Το ανθρώπινο σώμα σου
πηλό κι αμαρτία
όπως την πρώτη μέρα μας στη γη. ..(Οδυσσέας Ελύτης)

Περισσότερα ›
Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (ΙV)

Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (ΙV)

Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι … (Κ. Δημουλά)

Περισσότερα ›
Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (ΙΙΙ)
Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (ΙΙ)

Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (ΙΙ)

Δεν ήτο εύκολο να πάρω μιάν απόφασι αμέσως. Κάθε τόσο, εδώ και εκεί, στην ερημιά, πέφταν χιονοστιβάδες …. (Α. Εμπειρίκος)

Περισσότερα ›
Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (Ι)

Καιρός να γίνεις τ’ άλλο μου φθινόπωρο (Ι)

… και το ηθικό δίδαγμα είναι πως η ευτυχία υπάρχει μέσα στη φαντασία … (Gustave Flaubert)

Περισσότερα ›
Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙV)

Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙV)

Σάρκα μου 
Στάζεις κόκκινο 
Μια ζωή 
Μήνες βαμμένοι 
Θέα αίματος 
Οικεία  … (Αφροδίτη Μιχαηλίδου)

Περισσότερα ›
Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙII)

Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙII)

Η ζωή μου σαν ένα πλοίο
στην κρύα κουβέρτα
ώρες κατάμονη
μες στο μυαλό μου
γλείφω τα μέλη σου
ως το πρωί που ξημερώνομαι
σε γνωστά λιμάνια :
” Το πρώτο φιλί ”
” Η άπληστη αγάπη ”
” Η ανία ”
” Ο χωρισμός ”
τοπωνύμια με τη λίγη πειστικότητα
που έχει η πείρα όλη…
(Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ)

Περισσότερα ›
Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙI)

Θυμήσου τον Σεπτέμβρη (ΙI)

… Στην ακτή, η πτώση πάνω στην άμμο, αφημένος στον κόσμο, βυθισμένος στην από σάρκα και οστά βαρύτητά μου,  αποχαυνωμένος απ’ τον ήλιο, με καμιά ματιά αραιά και πού στα μπράτσα μου όπου οι λακκούβες στεγνού δέρματος αποκαλύπτουν, καθώς το νερό γλιστρά, το ξανθό χνούδι και τη σκόνη της αρμύρας … Albert Camus

Περισσότερα ›

Επόμενη σελίδα: »