Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (ΙΙΙ)

Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (ΙΙΙ)

Οι άνθρωποι ήταν πάντα αυτοί που έθεταν τα όρια στη χαρά με την εξαίρεση λίγων που ήταν τόσο ευχάριστοι όσο και η άνοιξη. (Ernest Hemingway)

Περισσότερα ›
Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (ΙΙ)

Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (ΙΙ)

Ανακαλύπτω τη μνήμη των φθόγγων. (…) Μετράω σιωπή. (Μαντώ Αραβαντινού)

Περισσότερα ›
Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (Ι)

Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (Ι)

Και σωπαίνουν τα ρούχα […] Μέσα στη σιωπή του ύπνου ενός τού μόνον σώματος. Ακινησία ασώματων σωμάτων. […] (Δ. Δημητριάδης)

Περισσότερα ›
Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (IV)

Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (IV)

Διάβαζα ένα ποίημα για την άνοιξη όταν την είδα να έρχεται από μακριά: μισή γυναίκα, μισή όνειρο. … ( Χ. Λάσκαρης)

Περισσότερα ›
Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (ΙΙΙ)

Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (ΙΙΙ)

Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών. Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν. Aπό την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας. Να φεύγεις ! (Μ.Λουντέμης)

Περισσότερα ›
Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (ΙΙ)

Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (ΙΙ)

….Τώρα μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου κι ὁ σφυγμός μου…Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε. Ἕνας αἰῶνας κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα… (Γ. Ρίτσος)

Περισσότερα ›
Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (Ι)

Όταν μιαν Άνοιξη χαμογελάσει … (Ι)

Κοιτάζει τα χέρια της. Πώς έγιναν έτσι; Πού βρέθηκαν τόσες φλέβες, τόσες ελιές και σημάδια, τόσες ρυτίδες στα χέρια της; Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει … (Μ. Γκανάς)

Περισσότερα ›
Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (IV)

Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (IV)

Όποιος μπορεί να φορτίζει την ερημία του έχει ακόμα ανθρώπους μέσα του … (Ο. Ελύτης)

Περισσότερα ›
Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙΙ)

Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙΙ)

… αλλά μαζί μας σέρνουμε και τις μορφές των άλλων / που με τα χρόνια γίνονται ίσκιος ανάμνησης … (Μ. Ελευθερίου)

Περισσότερα ›
Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙ)

Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙ)

Του έρωτα / πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί, όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη μεταλαβιά αιωνιότητας … (Γ. Υφαντής)

Περισσότερα ›

Επόμενη σελίδα: »