Κρατώ το χέρι σου
μες στο σκοτάδι
και προχωρώ.
Εσύ και δυο άστρα που επιζήσαν
οι μόνοι μου συνοδοί. … (Kλείτος Κύρου)
… Πλάσθηκες για ασυνήθιστες στιγμές.
Μετατρέψου, εξαφανίσου χωρίς λύπη,
διάλεξε την γλυκιά ακαμψία.
Στη μια γειτονιά μετά την άλλη, το τέλος του κόσμου συνεχίζει χωρίς διακοπή, χωρίς σφάλμα… (René Char)
Αλλά ο άγγελος του πεπρωμένου σου περνάει
σε πλημμυρίζει με καλοσύνη
και με το ρόδινο χαμόγελό του.
Άρπαξέ τον!
Γύρισε πίσω!
προτού να γίνει άνεμος! (Ivan Goll)
Ας κρατήσουμε τις πιο όμορφες αναμνήσεις από αυτές τις γιορτές και ας ευχηθούμε αυτές οι μέρες να είναι το προμήνυμα για μια χρονιά διαφορετική, γεμάτη με όμορφες εικόνες και περισσότερο φως. Χρόνια πολλά με υγεία, χαρές, ευτυχία, φαντασία και δημιουργία..
Περισσότερα ›
… η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, παντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
(Απόστολος Παύλος, “Ύμνος της Αγάπης” από Α’ Επιστολή προς Κορινθίους)
Από πολύ πρωί, σχεδόν προτού να βγει ο ήλιος, είχαν πάρει σβάρνα όλη τη γειτονιά, και είχαν πει τα κάλαντα σ’ όλα τα γύρω σπίτια. Δεν είχαν αφήσει πόρτα, μάντρα, μαγαζί, να μη χτυπήσουν…
— Ναν τα πούμε; Ναν τα πούμε;… Ώς το μεσημέρι, η βόλτα τους ήταν τελειωμένη. Και μην έχοντας πού αλλού να πάνε, πήγαιναν ξανά στα ίδια σπίτια. … (Ν. Λαπαθιώτης)
Κακό
Έχω ναυαγήσει σε ένα φρικτό, έρημο νησί, χωρίς καμία ελπίδα σωτηρίας.
Καλό
Όμως είμαι ζωντανός και δεν πνίγηκα, όπως όλοι οι άλλοι στο πλοίο μου. … (Daniel Defoe)
… Και να, κάπου κοντά στο Ιρκούτσκ, στη Σιβηρία, έρχεσαι προς το μέρος μου με το βαθύ χαμόγελο της Λίμνης Βαϊκάλης.
Ρίχνεις επάνω μου ένα παλτό, “είναι του Γκόγκολ” λες, “του Νικολάι Βασίλιεβιτς, το ψάχναμε επί χρόνια”.
Και ευτυχής μου κλείνεις όλο υπονοούμενα το αριστερό σου μάτι. (Αγγελική Πεχλιβάνη)
Στη μεγαλούπολη είναι που παρακολουθώ με αγωνία μεγάλη το σκάκι που παίζει το όνειρο με την πραγματικότητα, όπου θα ‘λεγα πως κερδίζει κατά ενενήντα πέντε τοις εκατό η πραγματικότητα τις παρτίδες. … (Ν. Καρούζος)
Περισσότερα ›
Αλλά χωρίς μπαλκόνια ούτε θάλασσα – χωρίς εσένα -,
γράφω κοιτάζοντας το απέναντι κτίριο
με τέτοιον τρόπο ώστε η οροφή του να είναι κύμα,
να παίρνει ένα μέρος αυτών των αναμνήσεων
και να μπορώ να σε φανταστώ να μπαίνεις στο σπίτι με την αλμυρή γεύση της μνήμης. (Mireia Calafell)