Η φωτογραφία θα είναι πετυχημένη μόνο όταν τα βλέμματα συναντιούνται με ένα θεατή που θα διαβάσει την ψυχολογία αυτών των αγνώστων και ασήμαντων ανθρώπων που ζουν σε δυστοπικά αστικά τοπία.

Προσωπικά, προσεγγίζω την ανθρώπινη παρουσία στον σύγχρονο δημόσιο χώρο κυρίως με όρους προσωρινότητας, συχνά μέσα στη μοναχικότητά της. Νομίζω πως δεν με αφορά η ρομαντική νεκρική διάσταση που αποδίδεται στη φωτογραφία (Ευδοξία Ράδη)

Προσωπικά, όταν κάνω φωτογραφικά σχέδια ο Bresson γελάει οπότε αφήνω και πολλά πράγματα να ακολουθούν τη ροή, που εμπεριέχει και μια γοητευτική τυχαιότητα.

Η φωτογραφία για μένα είναι η παρέα μου, ο συνοδοιπόρος μου στην περιπλάνησή μου στη ζωή και τον κόσμο. Μέσα απ΄ αυτήν προσπαθώ να γνωρίσω ανθρώπους και καταστάσεις. Ουσιαστικά μέσα απ΄ αυτήν, αλλά και μαζί της, ανακαλύπτω την ίδια τη ζωή.

Έρχεται όμως μια στιγμή που από κάτι ασήμαντο, σαν από Θεία φώτιση τα πάντα ξεκαθαρίζουν στα μάτια μας και ο «τοίχος»που χωρίζει την πραγματικότητα από την ποίηση γίνεται λεπτός και διάφανος και τότεμπορούμε να δούμεπέρα από την συμπαγήπραγματικότητακαι να δημιουργήσουμε ένα κόσμο μοναδικό, απόλυτα δικό μας.

Η αλήθεια είναι, ότι εάν δεν πρόκειται να βρεθείς στην πραγματικότητα τότε δεν χρησιμεύει σε τίποτα η εικόνα.