Βαγγέλης Τάτσης: “Πάντα το νόημα μιας φωτογραφίας βρίσκεται έξω από το κάδρο της”

Ο κάθε φωτογράφος δηλώνει μια ηθική στάση με τη ματιά του. Για μένα η φωτογραφία είναι ένα μέσο με το οποίο μπορώ να καταγράψω τα όρια εκείνα, που μπορεί μια κοινωνία να ζήσει χωρίς ανατροπή. Και τα όρια αυτά τα έχουμε ξεπεράσει εδώ και καιρό. Οι άνθρωποι που φωτογραφίζω έχουν πληγεί περισσότερο από ό, τι ο μέσος όρος στην Ελλάδα από την οικονομική, πολιτική, ακόμα και περιβαλλοντική κρίση. Και αυτό που φωτογραφίζω είναι ακριβώς αυτή την αντίφαση. Τους ανθρώπους που θα έπρεπε να έχουν εξεγερθεί λόγω της θέσης τους και της καθημερινότητας που βιώνουν και, όμως, επιλέγουν την ακινησία μέσα στον γνώριμο γι’ αυτούς χώρο, τη στασιμότητα μέσα στο οικείο περιβάλλον που αποσυντίθεται.

Περισσότερα ›

Αλέξανδρος Λαμπροβασίλης: “Η φωτογραφία επενδύει στην ψευδαίσθηση της στατικότητας, εξ ου και η γοητεία που ασκεί στη μνήμη”

Μια φωτογραφία συνιστά τεκμήριο δεδομένης στιγμής μέσα στον χρόνο υπό τη μορφή οπτικών πληροφοριών που περιγράφουν δράσεις/γεγονότα καθώς εκτυλίσσονται στο χώρο και που ενώ συμβαίνουν ταυτόχρονα αξιολογούνται και ιεραρχούνται ως οπτικές εντυπώσεις/πληροφορίες σύμβολα στη συνείδηση και την πρόθεση του/της φωτογράφου.

Περισσότερα ›
Alexei Siozov: “Οι φωτογραφίες μου είναι το documentation της ζωής μου και της δικής μου πραγματικότητας”

Alexei Siozov: “Οι φωτογραφίες μου είναι το documentation της ζωής μου και της δικής μου πραγματικότητας”

Κάθε φωτογράφος οφείλει να πορεύεται με ανοιχτό μυαλό, με όραμα, στοχεύοντας σε οτιδήποτε ικανοποιεί την περιέργεια του και ευφραίνει την καρδιά του.

Περισσότερα ›
Λίλη Ζουμπούλη: “Εντέλει, είμαστε οι ιστορίες που λέμε στους εαυτούς μας”

Λίλη Ζουμπούλη: “Εντέλει, είμαστε οι ιστορίες που λέμε στους εαυτούς μας”

Ο συμβολισμός ήταν πάντα μέρος της δουλειάς μου, συνδέεται αυτόματα με τον τρόπο σκέψης και αντίληψής μου, μου είναι αδύνατη η αποφυγή του. Όλες οι φωτογραφίες μου είναι αυτοβιογραφικές, δικές μου και των ανθρώπων που συναντώ στην διάρκεια της ζωής μου. Το συναίσθημα υπήρξε πάντα πυξίδα για μένα. Ακολουθώ πάντα το ένστικτό μου και τραβάω εικόνες σκηνοθετημένες ή μη, χωρίς πολλή σκέψη, αφήνομαι καθαρά στην ορμή του αισθήματός μου, κυρίως του υποσυνείδητου.

Περισσότερα ›
Μιχάλης Αλμυρούδης:  “Και εκεί, εμφανίζεται μια μορφή τέλους του ρόλου του θεατή”

Μιχάλης Αλμυρούδης: “Και εκεί, εμφανίζεται μια μορφή τέλους του ρόλου του θεατή”

Τι πιο όμορφο να βλέπεις ανθρώπους να αφουγκράζονται τις εικόνες σου με τη δική τους βλέψη και διαίσθηση και όχι να προσπαθούν να μπουν στην λογική σου. Και εκεί για εμένα εμφανίζεται μια μορφή τέλους του ρόλου του θεατή: δεν “θεάζει”, αλλά δημιουργεί ερμηνείες και μια δική του διαίσθηση, γίνεται κομμάτι του έργου και μία από τις πολλές βλέψεις του!

Περισσότερα ›
Georgios Voutsinas
Georgios Voutsinas
Georgios Voutsinas
Georgios Voutsinas
Georgios Voutsinas

Γεώργιος Βουτσινάς: “Όλα αρχίζουν με τη θύμηση, που αποζητά την αθανασία”

Η φωτογραφία, σαν προσωπικό κομμάτι μνήμης, δεν χρειάζεται θεατές, όπως ένα ημερολόγιο δεν παραδίδεται στους αναγνώστες. Όμως, τι νόημα έχει ένα ποίημα που κάθεται σε ένα συρτάρι; Από την στιγμή που μια φωτογραφία θα εκτεθεί, ο φωτογράφος χάνεται, πρέπει να εξαφανίζεται. Δεν έχει λόγο πάνω της. Ανήκει στο κοινό, σε κάθε θεατή ξεχωριστά.

Περισσότερα ›

Αντιγόνη Κουράκου: “Όσο πιο ειλικρινής είναι ο διάλογος του δημιουργού με τον εαυτό του, τόσο πιο ξεκάθαρη γίνεται η καλλιτεχνική του πορεία”

H πρόθεσή μου είναι να μιλήσω για το άχρονο “πάντα”, γι’ αυτό που μπορεί να ισχύει όχι μόνο για μένα, αλλά για τον οποιονδήποτε μπορεί να αισθανθεί κάτι αντίστοιχο με εμένα. Με οποιαδήποτε αφορμή. Αν κάποιος συναντήσει  σε αυτές τις φωτογραφίες κάτι που θα τον στρέψει σε ένα δικό του βίωμα, τότε πραγματικά έχει βρεθεί ένας κοινός τόπος συνάντησης.

Περισσότερα ›

Γιάννης Παπανίκος: “Προσπαθώ οι εικόνες μου να δημιουργούν, παρά να απαντούν ερωτήματα”

Η φωτογραφία δρόμου με βοήθησε να μην διστάζω να φωτογραφίζω ανθρώπους. Δεν μου αρέσει να ακολουθώ κανόνες όταν συνθέτω το φωτογραφικό μου κάδρο. Απλώς προσπαθώ, ώστε οι περισσότερες εικόνες μου να δημιουργούν παρά να απαντάνε σε ερωτήματα.

Περισσότερα ›
Μαρία Μαυροπούλου: “Προσπαθώ να δημιουργώ εικόνες που δεν τις συναντά εύκολα κανείς, που είναι στο όριο του πιθανού και του α-πίθανου να υπήρξαν στην πραγματικότητα”

Μαρία Μαυροπούλου: “Προσπαθώ να δημιουργώ εικόνες που δεν τις συναντά εύκολα κανείς, που είναι στο όριο του πιθανού και του α-πίθανου να υπήρξαν στην πραγματικότητα”

Ζούμε σε μια εποχή που ορίζεται από τον όρο «post truth», όπου η αλήθεια του καθενός έχει την θέση της και δεν έχει σημασία τελικά «πόσο αλήθεια» είναι αν συμφωνούμε με αυτήν. Είναι γεγονός πως ο φωτογράφος συχνά μπορεί να χάσει τον έλεγχο του context στο οποίο παρουσιάζονται οι εικόνες του (π.χ. στα μέσα ενημέρωσης) και έτσι να αποτελέσουν εργαλεία σε έναν πόλεμο πολιτικών απόψεων πέρα από τις αρχικές προθέσεις του. Η φωτογραφία είναι πιο ευάλωτη σε τέτοιου είδους χειραγωγήσεις από τις άλλες τέχνες, η ίδια η ιστορία του μέσου το αποδεικνύει.

Περισσότερα ›

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »