Ήταν του Μάη το πρόσωπο (ΙΙ)
Επιμέλεια: ζωή μπέλα
photo: Χρήστος Πέππας
“Θα σου πω μια ιστορία.
Είναι για έναν μικρό άνθρωπο…
Ένας μικρός άνθρωπος πήγε στο σπίτι του Θανάτου και ο φρουρός με τη στολή στην πύλη τον ρώτησε τι ήθελε.
Είπε ότι ήθελε τον Θάνατο.
Ο φρουρός είπε ότι αυτή είναι πολύ μεγάλη απαίτηση για έναν μικρό άνθρωπο σαν εσένα.
Ο μικρός άνθρωπος είπε, ναι, ήξερε ότι αυτό είναι μεγάλη απαίτηση αλλά αυτό ήθελε.
Ο φρουρός τού ζήτησε τα χαρτιά του.
Το μοναδικό χαρτί που είχε ήταν το πιστοποιητικό γεννήσεώς του.
Ο φρουρός κοίταξε τη χρονολογία στο πιστοποιητικό γεννήσεως και είπε : Πολύ νωρίς, ήρθες πολύ νωρίς, ξανακατέβα απ’ το βουνό και μην ξανανέβεις εδώ πάνω πριν περάσουν είκοσι χρόνια.
Ο μικρός άνθρωπος άρχισε να κλαίει.
Είπε: Αν δεν μ’ αφήσεις να μπω πριν περάσουν είκοσι χρόνια, θα περιμένω είκοσι χρόνια στην πύλη, δεν μπορώ να ξανακατέβω το βουνό.
Δεν έχω πού να πάω εκεί κάτω. Δεν έχω κανέναν για να τον επισκέπτομαι τα βράδια, δεν έχω κανέναν για να συζητάω, κανέναν για να παίζω χαρτιά, δεν έχω κανέναν, κανέναν.
Ο φρουρός όμως έφυγε, γύρισε την πλάτη του στον μικρό άνθρωπο κι έφυγε, κι ο μικρός άνθρωπος που φοβόταν να μιλήσει, άρχισε να φωνάζει.
Για τόσο μικρός άνθρωπος που ήταν φώναζε δυνατά, κι ο Θάνατος τον άκουσε και βγήκε ο ίδιος να δει γιατί γινόταν όλη αυτή η φασαρία.
Ο φρουρός είπε ότι ο μικρός άνθρωπος στις πύλες είχε έρθει είκοσι χρόνια νωρίτερα και δεν ήθελε να ξανακατέβει το βουνό, και ο Θάνατος είπε :
Ναι, καταλαβαίνω, αλλά σε μερικές περιπτώσεις, ειδικά όταν έρχονται στις πύλες και χαλάνε τον κόσμο, μπορούμε να τους βάζουμε νωρίτερα, βάλ’ τον λοιπόν μέσα, αρκεί να σταματήσει η φασαρία.
Λοιπόν, πώς σου φάνηκε η ιστορία ; “
(Tennessee Williams, “Δεν μπορώ να φανταστώ το αύριο “.
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη.)
