Μια ακρογιαλιά είν’ όλη η χώρα…
Παντού φυτρώνουμε… ” (Γιάννης Τσίρος)
Στέκεται μόνη της στη σκηνή και δεν κρατάει κάποιο όργανο.
Ακουμπά τις παλάμες στο στήθος της, εκεί όπου γεννιέται η αναπνοή
κι όπου σβήνει.
Οι παλάμες δεν τραγουδούν ούτε το στήθος.
Ό,τι τραγουδάει είναι ό,τι μένει σιωπηλό.
(Adam Zagajewski)
Ανοίγει το παράθυρόν μου κόσμον άγνωστον.
Αναμνήσεων ευόσμων, αρρήτων μοι προσφέρεται πηγή. … (Κ. Καβάφης)
Κρατώ το χέρι σου
μες στο σκοτάδι
και προχωρώ.
Εσύ και δυο άστρα που επιζήσαν
οι μόνοι μου συνοδοί. … (Kλείτος Κύρου)
… Πλάσθηκες για ασυνήθιστες στιγμές.
Μετατρέψου, εξαφανίσου χωρίς λύπη,
διάλεξε την γλυκιά ακαμψία.
Στη μια γειτονιά μετά την άλλη, το τέλος του κόσμου συνεχίζει χωρίς διακοπή, χωρίς σφάλμα… (René Char)
Αλλά ο άγγελος του πεπρωμένου σου περνάει
σε πλημμυρίζει με καλοσύνη
και με το ρόδινο χαμόγελό του.
Άρπαξέ τον!
Γύρισε πίσω!
προτού να γίνει άνεμος! (Ivan Goll)
Ας κρατήσουμε τις πιο όμορφες αναμνήσεις από αυτές τις γιορτές και ας ευχηθούμε αυτές οι μέρες να είναι το προμήνυμα για μια χρονιά διαφορετική, γεμάτη με όμορφες εικόνες και περισσότερο φως. Χρόνια πολλά με υγεία, χαρές, ευτυχία, φαντασία και δημιουργία..
Περισσότερα ›
… η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, παντα ελπίζει, πάντα υπομένει.
(Απόστολος Παύλος, “Ύμνος της Αγάπης” από Α’ Επιστολή προς Κορινθίους)
Από πολύ πρωί, σχεδόν προτού να βγει ο ήλιος, είχαν πάρει σβάρνα όλη τη γειτονιά, και είχαν πει τα κάλαντα σ’ όλα τα γύρω σπίτια. Δεν είχαν αφήσει πόρτα, μάντρα, μαγαζί, να μη χτυπήσουν…
— Ναν τα πούμε; Ναν τα πούμε;… Ώς το μεσημέρι, η βόλτα τους ήταν τελειωμένη. Και μην έχοντας πού αλλού να πάνε, πήγαιναν ξανά στα ίδια σπίτια. … (Ν. Λαπαθιώτης)
Κακό
Έχω ναυαγήσει σε ένα φρικτό, έρημο νησί, χωρίς καμία ελπίδα σωτηρίας.
Καλό
Όμως είμαι ζωντανός και δεν πνίγηκα, όπως όλοι οι άλλοι στο πλοίο μου. … (Daniel Defoe)