Κρυμμένος τη ζωή περνάς κι ανεξιχνίαστος σαν πάντα
Και κάποτε είσαι πρόσωπο κι άλλες φορές πάλι τοπίο
Και σε κανένα τ’ ακριβό το θέαμα δε θες να δείξεις
Κι είσαι συνάμα μοναχός σου το κοινό κι ο θεατρίνος.
(Ομάρ Καγιάμ)
Έτσι όπως βγήκε από το μπουφάν της, στον καναπέ που είχαμε αγοράσει όταν έμενα στη Δαφνομήλη, μου ήρθε φλας μια παλιότερη εικόνα της, τότε που ήμαστε μαζί κι ερωτευμένοι. … (Μ. Μήτσορα)
Περισσότερα ›
Να νέμω μόνος τα καρφιά μου,
μόνος να νέμομαι το μηδέν μου το έγκυο
αυτόπτης μάρτυς του θανάτου μου … (Π. Μπουκάλας)
Κι ο Γυιός της τηνέ δέχθηκε στα χέρια του την αγιασμένη της ψυχή. Και τότε γύρεψε η Παναγία απ’ το Γυιό της να την κατεβάσει κάτω στον Άδη, για να ιδεί τους τόπους οπού επήγε εκείνος για να απολυτρώσει τους Προπάτορες, και εκείνος την εισάκουσε. … (Ν. Καρούζος)
Περισσότερα ›
Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες. … (Κ. Δημουλά)
“… Τότε το κύμα προσευχήθηκε να μείνει κύμα για πάντα.
Και η θάλασσα απάντησε :
– “Όχι, πρέπει να σπάσεις, δεν υπάρχει ακινησία μέσα μου. Δισεκατομμύρια φορές θα σηκωθείς ξανά για να σπάσεις, και θα σπάσεις για να ξανασηκωθείς”. … (Patrick Lafcadio Hearn)
… Με γύρισε λοιπόν ο άγγελος παντού, σε όλα τα δωμάτια. Να τ’ αποχαιρετήσω. Ήρθα και στο δικό σου, εκεί όπου γεννήθηκες και γονάτισα τότε και σε φίλησα. Πήγα και στη μητέρα σου …” (Μάνος Ελευθερίου, “Ο πατέρας του Άμλετ”)
Περισσότερα ›
… Απλώθηκε στον ουρανό
μια θεία μελωδία
σαν δαγκωθήκαν οι ψυχές
στα χείλη με μανία. … (Παντελής Θαλασσινός/Λευτέρης Σταυρινουδάκης)
… Μας φέρνανε τα χαιρετίσματα της γης
απ’ τα βαθιά ανθρακωρυχεία
τα χρόνια μας στα χέρια τους άστραφταν σα διαμαντικό …. (Μιχάλης Κατσαρός)
Πέρ’ απ’ τις Σάρδεις
συχνά σ’ εμάς εδώ
γυρίζει ο νους της.
Σαν ήτανε κοντά μας η Αριγνώτη
εσένα σε είχε σα θεά,
κι άλλο τραγούδι κανένα δεν της άρεσε σαν το δικό σου. […] (Σαπφώ)
