Δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες (Ι)
photo: Danyel Kassner
“… Τότε το κύμα προσευχήθηκε να μείνει κύμα για πάντα.
Και η θάλασσα απάντησε :
– “Όχι, πρέπει να σπάσεις, δεν υπάρχει ακινησία μέσα μου. Δισεκατομμύρια φορές θα σηκωθείς ξανά για να σπάσεις, και θα σπάσεις για να ξανασηκωθείς”.
Το κύμα παραπονέθηκε :
– “Φοβάμαι. Λες ότι θα σηκωθώ ξανά. Αλλά πότε ένα κύμα επέστρεψε από εκεί που έσπασε;”
Η θάλασσα είπε :
– “Αμέτρητες φορές έχεις ήδη σπάσει, κι όμως είσαι εδώ ! Μυριάδες κύματα πριν από σένα και μυριάδες που θα ακολουθήσουν, όλα έχουν σπάσει τόσες φορές, που δεν το χωράει ο νους. Κι όμως, βιάζονται να ξανασπάσουν. Χάνονται μέσα μου μόνο για να ξαναεμφανιστούν. Αλλά πρέπει να κάνουν τον κύκλο γιατί δεν υπάρχει ακινησία μέσα μου… Κι εγώ μια πολλαπλότητα είμαι που δεν τη χωράει ο νους : νεκρές παλίρροιες από εκατομμύρια θάλασσες ξαναζούν στην πλημμυρίδα και την άμπωτή μου. Μάθε, λοιπόν, ότι υπάρχεις μόνο επειδή υπήρχες κι ότι επειδή υπάρχεις θα ξαναγίνεις”.
– “Δεν καταλαβαίνω”, τραύλισε το κύμα.
– “Το θέμα είναι να δονείσαι και να προχωράς, όχι να καταλαβαίνεις. Ούτε καν εγώ, η μεγάλη θάλασσα, ούτε κι εγώ καταλαβαίνω… “.[Patrick Lafcadio Hearn (Λευκάδιος Χερν), “Ιστορίες από έναν τόπο κι έναν χρόνο μαγικό / Το Κύμα “
Μετάφραση, Θεοδώρα Πασχαλίδου και Άρης Λασκαράτος]
