Δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες (ΙΙ)
photo: Αποστόλης Γοργότσιας
… Νέα σου δεν έχω.
Η φωτογραφία σου στάσιμη.
Κοιτάζεις σαν ερχόμενος
χαμογελάς σαν όχι.
Άνθη αποξηραμένα στο πλάι
σού επαναλαμβάνουν ασταμάτητα
το άκρατο όνομά τους semprevives semprevives – αιώνιες, αιώνιες
μην τύχει και ξεχάσεις τι δεν είσαι.
Με ρωτάει ο καιρός
από πού θέλω να περάσει
πού ακριβώς τονίζομαι
στο γέρνω ή στο γερνώ.
Αστειότητες.
Κανένα τέλος δεν γνωρίζει ορθογραφία …(Κική Δημουλά, «Απροσδοκίες»)
