Δικός μου και ο Αύγουστος με τις μεγάλες μνήμες (ΙV)
photo: Δημήτρης Μυτάς
Να νέμω μόνος τα καρφιά μου,
μόνος να νέμομαι το μηδέν μου το έγκυο
αυτόπτης μάρτυς του θανάτου μου.
Βιάζω τα όνειρά μου να σύρουν στη γαστέρα τους χορούς αγριεμένους,
μην τα προφτάσει το ημερολόγιο, το τιμολόγιο, το ποινολόγιο.
Να σπεύδω κόκκινος και να ξεβοτανίζω τα νεκροταφεία, να εγείρομαι μαύρος.
Να ρίχνω στίχους στον καφέ για να γλυκάνει – στην άκρη του τσιγάρου ένας κήπος ευφρόσυνος και το στήθος της μάνας μου.
Ορφανός κατ’ επάγγελμα μπαίνω στ’ αρχαία τα κόκαλα να τα μορφώσω.
Σώνετ’ η μέρα
ζωσμένος έρωτα διαγουμίζω την επικράτεια του λευκού.
Ξοδεύομαι γιατί τους διάβασα κι ανάποδα τους νόμους της πολιτικής οικονομίας.
Με πίνει ο πόνος
οι κραυγές που δεν άφησα κριτές και με δικάζουν.
Τόσο πολύ να νίβουμε τα χέρια μας π’ ορφάνεψε τ’ αλάτι.
Μια ζωή, η ζωή εν όψει …(Παντελής Μπουκάλας, «Ο μέσα Πάνθηρας»)
