Όλα τελειώνουν
και μόνο το φθινόπωρο
παραμένει αιώνια νέο
σαν τα πιο λυπημένα ποιήματα
(Τάσος Λειβαδίτης)
Σου το ’πα για τα σύννεφα
σου το ’πα για τα μάτια τα κλαμένα
για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας
πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα … (Οδυσσέας Ελύτης)
… Να ακουμπήσω την τελευταία σου λέξη,
και να μην κοπώ.
Άσκηση θάρρους.
Εγώ. Εδώ. Μόνη. (Τασούλα Επτακοίλη)
Περισσότερα ›
… Κάπου στης γης τ’ άλλο το πλευρό
Περπατούσα εγώ άκρη μιας γραμμής
Ήμουν εγώ σε άμμο και νερό … (Ν. Μωραΐτης)
Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη.
Γιατί έχει την όψη του ιδανικού.
Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. …
(Κώστας Καρυωτάκης)
Άρχισε ψύχρα.
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση. … (Κ. Δημουλά)
Κάθε γενιά είναι νέα και οι χαμένοι παράδεισοι είναι δικαίωμα των γέρων. (Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ)
Περισσότερα ›
… Είναι τα ύδατα που αμφισβητούν το διαχωρισμό τους απ’ τη γη
Που αμφισβητούν τη γένεσή μας … (Αργύρης Χιόνης)
Άλλοτε η θάλασσα μας είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις μέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές
και τα χρώματα … (Γιώργος Σαραντάρης)
Η ζωή μου σαν ένα πλοίο·
ο έρωτας η θάλασσα τριγύρω…
(Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ)