Φωτογραφίες ως μνήμη των ηττημένων πλασμάτων απανταχού της γης. Γι’  αυτό και ο γεωμέτρης φακός δεν έχει χρόνο για παραμύθια. Δεν υπάρχει επινόηση ούτε υπαινιγμός, υπάρχει διάθεση μόνο για πραγματικά ενσταντανέ, δίχως φαντασμαγορίες και περίπλοκη σκηνοθεσία, ξεφάσκιωτα ως αλήθεια. Το παρελθόν συμβαίνει συνάμα στο τώρα, το εδώ γίνεται ένα με την αιωνιότητα, πράγματα που επιθυμούμε να αφήσουμε στο χθες, επιστρέφουν στο σήμερα, και σ ´ αυτό το σημείο, το φωτογραφικό μέσο σταματάει τον χρόνο.