Το γέλιο… είναι θείο και όχι ανθρώπινο. Με το γέλιο ο κόσμος ξαναγίνεται ένας τόπος παιχνιδιού, ένας ιερός χώρος και όχι χώρος δουλειάς. … (Οκτάβιο Παζ)
Περισσότερα ›
Να μη λυπάσαι που πέφτουν τα φύλλα φθινόπωρο. Η δική σου τρυφερότητα θαν τα φέρει και πάλι στα δέντρα… (Ν. Καρούζος)
Περισσότερα ›
Το στήσιμο ενός φωτογραφικού βιβλίου μοιάζει πολύ με αυτό ενός μουσικού άλμπουμ. Γίνεται διαισθητικά. Όχι βάσει προγραμματισμού ή προκαθορισμένων ιδεών αλλά με έναν τρόπο που προσδιορίζεται μόνο από την αίσθηση.
Περισσότερα ›
Φωτογραφίες ως μνήμη των ηττημένων πλασμάτων απανταχού της γης. Γι’ αυτό και ο γεωμέτρης φακός δεν έχει χρόνο για παραμύθια. Δεν υπάρχει επινόηση ούτε υπαινιγμός, υπάρχει διάθεση μόνο για πραγματικά ενσταντανέ, δίχως φαντασμαγορίες και περίπλοκη σκηνοθεσία, ξεφάσκιωτα ως αλήθεια. Το παρελθόν συμβαίνει συνάμα στο τώρα, το εδώ γίνεται ένα με την αιωνιότητα, πράγματα που επιθυμούμε να αφήσουμε στο χθες, επιστρέφουν στο σήμερα, και σ ´ αυτό το σημείο, το φωτογραφικό μέσο σταματάει τον χρόνο.
Περισσότερα ›
Ο Παναγιώτης Κορκίδης μάς ταξιδεύει με λόγια και εικόνες στο Los Angeles
Περισσότερα ›
26 φωτογράφοι, δημιουργοί και δάσκαλοι φωτογραφίας μιλούν στο photologio και καταθέτουν τις απόψεις, τις σκέψεις τους για τη φωτογραφία.
Περισσότερα ›
Γιώργος Συρσίρης – Η εξόρυξη του φωτός Ο λιγνίτης, ηλικίας ενός έως δέκα εκατομμυρίων χρόνων, ανήκει στην κατηγορία των φτωχών γαιανθράκων και σχηματίστηκε από προσχώσεις και συμπιέσεις αναρίθμητων κορμών δένδρων και φυτών που έγιναν κάτω από την επιφάνεια της γης. Η μετατροπή των φυτών σε τύρφη και η μετάβαση από […]
Περισσότερα ›
Το Blood Orange φτιάχτηκε μετά από χρόνια νομαδικής ζωής σε διαφορετικές χώρες που μου επέτρεψαν να χτίσω μια αφήγηση βασισμένη στους συνειδητούς εφιάλτες μου και την πρακτική της ελεύθερης συσχέτισης που προσπαθεί να διερευνήσει τη δυσαρέσκειά μου για τον πολιτισμό, τη δυσαρέσκειά μου απέναντι σε διάφορες σύγχρονες συγκρούσεις που βασίζονται στον ατομικό φόβο και την υπόθεση μιας ψυχολογικής διαταραχής που έχω αποκαλέσει “παρανοϊκή υπνωτική ψύχωση» μετά τη μελέτη πειραμάτων και έρευνας στη νευροεπιστήμη, τη νευροφυσιολογία και την ιστορία της τέχνης.
Περισσότερα ›
“Έχοντας ως αφετηρία, πότε την διάθεση για ενδοσκόπηση και αναστοχασμό, πότε την ανάγκη για διαφυγή και πότε την αναζήτηση για το ουσιώδες πέρα από το προφανές, ήθελα να δημιουργήσω ένα ποιητικό πεδίο, που θα λειτουργούσε ως σύνδεσμος μεταξύ της πραγματικότητας και ενός εσωτερικού – φαντασιακού τόπου, με τον οποίο θα μπορούσα να συσχετιστώ και να με συγκινήσει”
Περισσότερα ›
Αρετή Αλεξανδράκη – Γιάννης Ρουσουνέλος – “The new black” Το έργο αυτό γεννήθηκε από την ανάγκη μας να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό σύμπαν – ένα μέρος ασφαλές, αποσυνδεμένο από το χάος του πραγματικού κόσμου. Είναι η αναζήτηση της αρμονίας σ’ ένα ταραγμένο κόσμο και ο επαναπροσδιορισμός των αξιών μέσω της επανασύνδεσης […]
Περισσότερα ›