photo: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Σάρκα μου 

Στάζεις κόκκινο 

Μια ζωή 

Μήνες βαμμένοι 

Θέα αίματος 

Οικεία 

Κοριτσάκι γίνε

Γρήγορα Γυναίκα 

Σου λέγανε 

Ξεχωριστή από φύση 

Γέννας μάνα 

Σάρκα που συνήθισες

Τους ρόλους να φοράς 

Τον πόνο να πονάς

Την δύναμη να αντέχεις

Αυτήν φθονούν 

Οι δ ε ι λ ο ί και σε σκοτώνουν 

(Αφροδίτη Μιχαηλίδου*)

_____

*Μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα για το 2026 είναι ήδη δεκατέσσερις (14).
Κι αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μαρτυρά ότι δεν συνηθίσαμε το τέρας. Τον ζόφο της καθημερινότητας που όλο και συννεφιάζει. Ωστόσο το να μην συνηθίσεις το σκοτάδι είναι πρώτα προσωπική υπόθεση.
Η επανάσταση του καθενός, η στάση του απέναντι στα πράγματα καθορίζεται τόσο από μικρές όσο και από μεγάλες πράξεις αντίστασης.
Πήρα λοιπόν τη σάρκα μου και την έκανα ποίημα, την έκανα εικόνα.
Για όλες τις δολοφονημένες αδερφές μου, την κόρη μου, την κόρη της κόρης μου.
Καμιά άλλη γυναίκα κακοποιημένη, καμιά δολοφονημένη ξανά. (Α.Μ)

Share this...

Facebook

Pinterest

Twitter

Linkedin