Λία Αργυροπούλου – Ίχνη Μνήμης
Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Κική Δημουλά
Στην κορυφή της σκάλας
μια βαλίτσα περίμενε.
Έτοιμη πριν παρθεί η απόφαση.
Στον φθαρμένο τοίχο,
μια φωτογραφία γάμου
κρατήθηκε στραβά.
ξεθωριασμένα χαμόγελα
που δεν πρόλαβαν να ισιώσουν.
Ανάμεσα σε αναχώρηση
και υπόσχεση,
το σπίτι άνοιξε.
Στην κουζίνα,
ένα ντουλάπι έμεινε κλειστό.
Πιάτα σε τάξη,
γεύματα σε αναμονή.
Το τραπέζι κράτησε θέσεις.
Παππούς στην άκρη,
γιαγιά απέναντι.
Η οικογένεια ανάμεσά τους
φωνές χαμηλές,
χρόνια χωρίς βιασύνη.
Οι τοίχοι κράτησαν τη σιωπή.
ποιος άραγε θυμόταν;
Γέρασε ο καθρέφτης
πριν σβήσουν τα πρόσωπα.
Δεν δείχνει πια ποιος είσαι,
μόνο ποιος πέρασε.
Κάθε φορά που τον κοιτάς,
λείπει κάποιος.
Κουβέρτες διπλωμένες,
χειμώνες που δεν ήρθαν.
Στον τοίχο, η Ελλάδα σε χαρτί—
δρόμοι χωρίς βήματα.
Το μπρούτζινο κρεβάτι
δεν ζήτησε ύπνο.
Σκεπάστηκε πρόχειρα,
σαν κάτι που δεν πετιέται.
Ο μουσαμάς κράτησε τη σκόνη.
Από κάτω, ο χρόνος.
Έμεινε χρόνια κλειστό…
Τώρα άνοιξε βιαστικά,
ακατάστατα…
Όχι για να βρεθεί κάτι,
αλλά για να φανεί ό,τι απέμεινε.
Τα πατζούρια σφάλισαν από καιρό.
Το δωμάτιο απέμεινε ήσυχο.
Το φως βρήκε και πάλι τρόπο να τρυπώσει
χωρίς να ρωτήσει.
Δεν ζέστανε…
Δεν έφυγε…
Έμεινε εκεί… μοναδικός επισκέπτης.
Φωνές προσευχής που έμειναν πίσω.
Το φως τρυπώνει από το παράθυρο,
κι οι εικόνες κοιτούν σιωπηλές…
Δύο σώματα που δούλεψαν τη γη
χωρίς βιασύνη.
Χρόνια δίπλα-δίπλα, σαν αυλάκια που δεν χώρισαν ποτέ.
Η πόρτα σφραγίστηκε.
Όχι για να ξεχαστεί,
αλλά για να μείνει όπως ήταν.
Το σπίτι έμεινε πίσω.
Η ζωή συνέχισε μπροστά.
Κι ανάμεσα τους,
η μνήμη
βρήκε τόπο να σταθεί.
Bio
Η Λία Αργυροπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσια Διοίκηση στη Νομική Σχολή του Ε.Κ.Π.Α.. Μετά από μια επαγγελματική πορεία 22 ετών στον τραπεζικό κλάδο, αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο που την εξέφραζε ουσιαστικά: τη γραφιστική και τη φωτογραφία.
Αρχικά ασχολήθηκε με τον σχεδιασμό και τη δημιουργία φωτογραφικών λευκωμάτων, αφιερωμένων σε σχολικά ενθύμια, ταξίδια και προσωπικές αναμνήσεις. Η ενασχόληση αυτή την οδήγησε να αναζητήσει μια βαθύτερη σχέση με τη φωτογραφική εικόνα.
Το 2019 ξεκίνησε μαθήματα φωτογραφίας και από το 2021 είναι ενεργό μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Διαδρομές», όπου συνεχίζει να εξελίσσει τη δημιουργική της πορεία μέσα από την καλλιτεχνική φωτογραφία.
Το έργο της αποτελεί προσωπική καλλιτεχνική έκφραση. Μέσα από μια ποιητική και ατμοσφαιρική προσέγγιση, εξερευνά τη μνήμη, τον χρόνο, την απουσία και τα ίχνη που αφήνει ο άνθρωπος στους χώρους που κατοίκησε.
Η φωτογραφία για εκείνη δεν είναι απλώς καταγραφή της πραγματικότητας, αλλά ένας τρόπος αφήγησης. Κάθε εικόνα λειτουργεί ως έναυσμα για σκέψη και συναίσθημα, όπου το φως, οι υφές και οι λεπτομέρειες αποκτούν αφηγηματικό ρόλο.
Το έργο της κινείται ανάμεσα στο ντοκουμέντο και την εικαστική έκφραση, αναζητώντας την ομορφιά στο εφήμερο, στο φθαρμένο και στο ανεπαίσθητο. Μέσα από φωτογραφικά πρότζεκτ που αναπτύσσονται σε βάθος χρόνου, επιδιώκει να δημιουργεί εικόνες που δεν περιγράφουν απλώς έναν τόπο ή ένα γεγονός, αλλά προσκαλούν τον θεατή να σταθεί, να παρατηρήσει και να ανακαλέσει τις δικές του μνήμες.
Πιστεύει ότι κάθε τόπος, κάθε αντικείμενο και κάθε ίχνος ανθρώπινης παρουσίας διατηρεί μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.
Leah Argyropoulou – Fading traces
Memory,
the proper name of sorrows,
singular—
only singular,
and indeclinable.
Kiki Dimoula
At the top of the staircase,
a suitcase waited.
Packed before the decision was made.
On the worn wall,
a wedding photograph
hung slightly askew—
faded smiles
that never had the chance to be straightened.
Somewhere between departure
and promise,
the house opened itself.
In the kitchen,
one cupboard remained closed.
Plates still neatly arranged,
meals forever waiting.
The table kept its places.
Grandfather at one end,
Grandmother across from him.
The family between them,
voices soft,
years untouched by haste.
The walls held on to the silence.
Who, I wonder, still remembered?
The mirror grew old
before the faces disappeared.
It no longer shows who you are,
only who once stood before it.
Each time you look into it,
someone is missing.
Blankets carefully folded,
winters that never came.
On the wall, Greece drawn on paper—
roads without footsteps.
The brass bed
asked for no sleep.
It was hastily covered,
like something too precious to throw away.
The tarpaulin kept the dust.
Beneath it,
time.
It remained closed for years…
Now it has been opened in haste,
in disarray…
Not to recover what was lost,
but to reveal what remained.
The shutters had long been closed.
The room was left in silence.
Yet the light found its way back inside,
without asking permission.
It did not bring warmth…
It did not leave…
It simply remained—
the only visitor.
Whispers of prayer lingered behind.
Light slips through the window,
while the icons gaze on in silence…
Two lives that worked the land
without haste.
Years side by side,
like furrows that were never parted.
The door was sealed.
Not so it would be forgotten,
but so it could remain exactly as it was.
The house was left behind.
Life carried on ahead.
And between the two,
memory
found a place to stand.
Bio
Leah Argyropoulou was born in Athens and studied Political Science and Public Administration at the Faculty of Law of the National and Kapodistrian University of Athens. After a 22-year career in the banking sector, she decided to pursue the path that truly reflected her passions: graphic design and photography.
She initially focused on the design and production of photo books dedicated to school memories, travel, and personal stories. This creative work gradually led her to seek a deeper relationship with the photographic image.
In 2019, she began studying photography, and since 2021 she has been an active member of the photography group Diadromes, where she continues to develop her artistic practice through fine art photography.
Her work is a form of personal artistic expression. Through a poetic and atmospheric visual language, she explores memory, time, absence, and the traces people leave behind in the places they once inhabited.
For her, photography is not merely a means of documenting reality, but a way of storytelling. Each image serves as an invitation to reflection and emotion, where light, texture, and detail become narrative elements.
Her practice lies at the intersection of documentary and fine art photography, seeking beauty in the ephemeral, the weathered, and the almost imperceptible. Through long-term photographic projects, she creates images that go beyond depicting places or events, inviting viewers to pause, observe, and reconnect with their own memories.
She believes that every place, every object, and every trace of human presence holds a story worth telling.
