Ο Alain Laboile αιχμαλωτίζει στιγμές του τίποτα, το απροσδόκητο ως αναμενόμενo. Τα πλάνα του σε αναμονή: το πέρασμα του χρόνου, το βαλς των σύννεφων, τα φύλλα στον άνεμο. Σχηματίζει το ταπεινό υλικό της καθημερινότητας σαν οργανική ύλη, μαγεύοντάς το. Σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος, ούτε η ονειρεμένη ζωή των αγγέλων. Είναι απλά ζωή, μόνο ζωή και τίποτα άλλο.