Τα συστήματα εξουσίας και ο οπτικός αντίκτυπος που έχουν στην κοινωνία είναι από τα αγαπημένα του θέματα.
Περισσότερα ›
Είμαι μόνος, η κάμαρα άδεια και δεν έχω παρά ένα μοναδικό στόμα για τόσα χαμένα πράγματα. (Τ. Λειβαδίτης)
Περισσότερα ›
Έλενα Γανδά – του θέρους … English Version Το προσδοκούμε κάθε χρόνο και επενδύουμε σ’ αυτό για να ξεφύγουμε από το άστυ, να ξαποστάσουμε, να ρουφήξουμε χαρές κι ενέργεια, να παρηγορηθούμε δίπλα στη Φύση. Πώς να κλείσεις σε ένα κομμάτι φωτογραφικού χαρτιού ή σε λίγο χώρο στην οθόνη τη γλύκα, […]
Περισσότερα ›
4 +1 φωτογραφίες 4 + 1 σκέψεις. Κάθε εβδομάδα ακολουθούμε ένα φωτογράφο. Μας χαρίζει τις σκέψεις του σε 4 δικές του φωτογραφίες + 1 φωτογραφία κάποιου μεγάλου φωτογράφου.
Περισσότερα ›
Η Elina Brotherus εργάζεται για περισσότερα από είκοσι χρόνια στη φωτογραφία και την κινούμενη εικόνα. Το έργο της εναλλάσσεται μεταξύ αυτοβιογραφικών και καλλιτεχνικών-ιστορικών προσεγγίσεων. Τα πρώτα έργα της πάνω σε υποκειμενικές εμπειρίες έδωσαν τη θέση τους σε φωτογραφίες που πραγματεύονται την ανθρώπινη φιγούρα και το τοπίο, τη σχέση καλλιτέχνη και μοντέλου. Ένα άλλο μεγάλο θέμα στην τρέχουσα πρακτική της είναι και η αρχιτεκτονική.
Περισσότερα ›
… Σπέρνω στους κάμπους της ζωής χίλια μπλαβάκια
Χίλια παιδιά μέσα στο τίμιο αγέρι
Ωραία γερά παιδιά που αχνίζουν καλοσύνη
Και ξέρουν ν’ ατενίζουν τους βαθιούς ορίζοντες … (Οδυσσέας Ελύτης)
Κώστας Μασσέρας – Salt English Version Όταν ξεκίνησα να φωτογραφίζω, πίστευα ότι δεν θα έκανα κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι με ευχαριστούσε στην καθημερινότητά μου, να παρατηρώ δηλαδή με κριτική ματιά ό,τι υπήρχε γύρω μου (συν ένα βάρος περίπου ενός κιλού που θα κρέμονταν από τον λαιμό μου). Με τον […]
Περισσότερα ›
Προσωπικά, προσεγγίζω την ανθρώπινη παρουσία στον σύγχρονο δημόσιο χώρο κυρίως με όρους προσωρινότητας, συχνά μέσα στη μοναχικότητά της. Νομίζω πως δεν με αφορά η ρομαντική νεκρική διάσταση που αποδίδεται στη φωτογραφία (Ευδοξία Ράδη)
Περισσότερα ›
Ο Alain Laboile αιχμαλωτίζει στιγμές του τίποτα, το απροσδόκητο ως αναμενόμενo. Τα πλάνα του σε αναμονή: το πέρασμα του χρόνου, το βαλς των σύννεφων, τα φύλλα στον άνεμο. Σχηματίζει το ταπεινό υλικό της καθημερινότητας σαν οργανική ύλη, μαγεύοντάς το. Σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος, ούτε η ονειρεμένη ζωή των αγγέλων. Είναι απλά ζωή, μόνο ζωή και τίποτα άλλο.
Περισσότερα ›
Κι εγώ να σκέφτομαι το βράδυ αυτό, να μη μπορώ να μιλήσω
τα μάτια υγρά, το στόμα υγρό, τα μαλλιά μουσκεμένα
σαν τα παράθυρα σ’ ένα βαγόνι τρίτης θέσης
και βλέπεις αόριστα πως τίποτε πια δεν ωφελεί
μες στα χαλαρωμένα χέρια και στα πεσμένα μαλλιά σου (Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, Ο τελευταίος σταθμός)