… Κατέβα από τους λόφους,
φέρε την πηγή του ελέους σου, ν’ αναβλύσει πλάι στην πληγή μας… (Μ. Μουντές)
… Σήμερα ακόμα είμαι ένας πλοηγός
συνένοχος για τις λάσπες τα λεμόνια
τους τενεκέδες στο νερό μες στο λιμάνι
τρελαίνω τη σειρήνα σπέρνω το αίμα μου
φορώ γυαλιά από πέτρα και με λένε Πέτρο. (Μίλτος Σαχτούρης)
…Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός … (Κ. Καβάφης)
Έχουν δική τους μοίρα τα σκυλιά […] θυμούνται φλόγες και ξεριζωμό / ξυπνά το αγρίμι μέσα τους και κλαίει … (Ορέστης Αλεξάκης)
Περισσότερα ›
Ποια αγωνία με καταβροχθίζει;
Ποιος έρωτας κανέναν μας δεν εξηγεί;
Η βάρκα περνά
Κι η νύχτα μένει … (Fernando Pessoa)
… Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους – μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις, γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα, ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες…. (Ντίνος Χριστιανόπουλος)
Περισσότερα ›
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου. … (Ο. Ελύτης)
Περισσότερα ›
Πέρα από το χρόνο: Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν ο χρόνος προχωρεί. Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος… (Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)
Περισσότερα ›
Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου… (Ν. Βρεττάκος)
Περισσότερα ›