Δημήτρης Κυρούσης – Ο κόσμος των βράχων

Δημήτρης Κυρούσης – Ο κόσμος των βράχων

English Version

Ο σύντομος δρόμος κατηφορίζει από το σπίτι μέχρι την θάλασσα.  Από κει μια στενή λωρίδα άμμου ενώνει την ξηρά μ ένα μικρό νησί.  Συχνά το κύμα σκεπάζει το μονοπάτι, άλλες φορές υποχωρεί και το κάνει φαρδύ ίσα ίσα να  αφήσει δύο ανθρώπους να βαδίσουν μαζί.

Επισκεπτόταν συχνά το νησί και του άρεσε να κάνει τον γύρο της βραχώδους ακτής παρατηρώντας τους περίεργους σχηματισμούς, τις κυματιστές ραβδώσεις με τα καμπυλωτά σχήματα που δίναν την εντύπωση ότι  ο βράχος είναι ακόμα ρευστός, καυτός και πολύχρωμος στη φάση της δημιουργίας του. Παρατηρούσε τους νερόλακκους αρμυρού νερού με τον ασημένιο δίσκο γυρισμένο στον ουρανό εκτεθειμένους στην ζεστασιά του ήλιου. Οι πιο απόμακροι, που γέμιζαν στην μεγάλη θαλασσοταραχή τώρα στέγνωναν αφήνοντας άσπρα, ακανόνιστα σχήματα αλατιού με τους κρυστάλλους τους να λαμποκοπούν. Άλλοι, γεμάτοι νερό, δημιουργούσαν καθρέφτες που κρατούσαν στο εσωτερικό τους την εικόνα τ’ ουρανού.

Εκεί μπορούσε να ξεχαστεί. Εκεί ο χρόνος αφηνόταν μόνος του να ακολουθεί την δική του πορεία. Δεν είχε παρά να προσπεράσει την χαμηλή βλάστηση, όση επέτρεπε ο δυνατός αέρας να αναπτυχθεί, για να βρεθεί στο βασίλειο της πέτρας, της θάλασσας και τα ουρανού. Θαύμαζε που ένας τόσο γνώριμος τόπος μπορούσε να πάρει τόσο διαφορετικές όψεις. Αλλαγές στο φως , ανάλογα με τις εποχές του χρόνου, την ώρα της μέρας,  την καθαρότητα τ ουρανού, τα σχήματα των νεφών δημιουργούσαν τέτοια ποικιλία εικόνων που όσο περισσότερο γνώριζε  την μικρή βραχώδη λωρίδα, τόσο περισσότερο ανοιγόταν μπροστά του ένας κόσμος πολύπλοκος, μεταβαλλόμενος, άγνωστος.  Ένας τόπος που γυρνούσε σ αυτόν για να τον γνωρίσει.

Η φωτογραφική μηχανή τον κρατούσε σε συνεχή εγρήγορση, η ματιά του αναζητούσε τοπία που δεν ήταν αμέσως ορατά, έπρεπε να μετακινηθεί, να αλλάξει θέσεις, να αναρωτηθεί για το φως, πως θα ήταν αν…, να ξανάρθει για να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει μία ιδέα, για να διαπιστώσει συχνά, ότι αυτό που είχε δει «δεν υπάρχει πια» και να ανακαλύψει κάτι καινούργιο που πάντα ήταν εκεί χωρίς να φαίνεται, εικόνες που περίμεναν υπομονετικά να αποκαλυφθούν στην δική του ματιά.

Άλλες φορές ανακάλυπτε κρυμμένες διόδους που τον οδηγούσαν σε εγκαταλειμμένα ορυχεία, με λαξευμένους ογκόλιθους που ο αέρας και η βροχή σμιλεύουν, χωρίς να βιάζονται, σχήματα περίεργα, απόρθητα πέτρινα κάστρα, ή βρισκόταν στην αγκαλιά μιας  έρημης παραλίας, όπου ασήκωτοι βράχοι ταξίδευαν λικνιζόμενοι στον αφρό, κι άλλες φορές ανακάλυπτε γοργόνες με πέτρινα πρόσωπα, η ακόμα προϊστορικά τέρατα που μόλις αναδυθήκαν από ανεξερεύνητα σκοτεινά βάθη.

Και μετά.  Έπαιρνε όλον αυτόν τον μυστικό πλούτο κλεισμένο στο μεταλλικό κουτί της φωτογραφικής του μηχανής. Και στον σκοτεινό θάλαμο των προσδοκιών του, αναζητούσε εκείνες τις εικόνες που ταιριάζουν.  Με τι ταιριάζουν οι εικόνες ;

Τα εσωτερικά τοπία.  Δεν έχουν αυτόπτες μάρτυρες κι εμείς ψηλαφώντας στο μισοσκόταδο αναζητάμε τις εικόνες τους.  Αποτυπώνουμε εικόνες που με πανουργία αποσπάσαμε από το περιβάλλον και λέμε ότι τις κάναμε δικές μας.  Νομίζουμε συχνά ότι τα καταφέραμε και καμαρώνουμε.  Δείχνουμε τις εικόνες στους άλλους, τόσο διαφορετικούς και τόσο όμοιους με μας.  Προσπαθούμε να τους οδηγήσουμε στις μυστικές μας διόδους να επισκεφτούν τους ξεχασμένους ογκόλιθους, τις κρυφές παραλίες, την πυρωμένη λάβα των βράχων, τους δράκους και τις γοργόνες, τους ταξιδιάρικους βράχους μας.  Να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες.  Μα εκείνοι θα λοξοδρομήσουν, θα χαθούν σε άλλα μονοπάτια, θα ανακαλύψουν τις δικές τους εικόνες, τόσο διαφορετικές και τόσο όμοιες με τις δικές μας …

Bio
Ο Δημήτρης Κυρούσης γεννήθηκε και ζει στη Αθήνα.   Τα τελευταία χρόνια παρακολουθεί μαθήματα δημιουργικής  φωτογραφίας που παραδίδει ο φωτογράφος Κώστας Μασσέρας στη φωτογραφική Λέσχη shashinlovers.  Έχει παρουσιάσει φωτογραφίες του σε  ομαδικές εκθέσεις της Λέσχης shashinlovers το 2017,2018 και 2019 στη Αθήνα, στα Γιάννινα σε έκθεση με τίτλο “Here we are” κατά την διάρκεια του Photometria Festival 2018, στα Χανιά στο Chania International Photo Festival 2019 και στην Αθήνα σε ομαδικές εκθέσεις της Blank Wall Gallery το 2019 με τίτλους : Abandoned Buildings, People  Winter, Cityscapes

Dimitris Kyrousis – Stone world

Α short road leads from home downhill to the sea. A narrow strip of sand connects the land with a small island.  At times, waves cover the path, and at times, they abate, making it possible for two people to walk on it together.

He has been visiting  the island quite often, and was pleased to stroll around the rocky shore, observing the peculiar shapes, the wavy stripes and the rounded rocks that seemed to be liquid, hot and glowing, as if creation was taking place before his very eyes. He was looking at the salty waterholes, with their silver plate turned to the sky, receiving the warmth of the sun. The more distant holes, full of seawater when the waves were high, were now drying creating snow-white salty patches, with their crystals shining; others, full of water, they formed mirrors, capturing the picture of the sky.

It was a place of forgetfulness. There, time was free to continue its own course. He just had to pass by the last plants of low vegetation, that were struggling to survive the strong winds, and the realm of stone, sea and sky was revealed. He was intrigued that a so familiar place could appear with so many different faces. Light was changing, depending on time, season, the clarity of air, the shapes of the clouds, thus creating such a great diversity of images. The most he got familiar with this narrow strip of land, the most he realized that a whole world was unfolding in front of him, complicated, changing and unknown. A place to which he was keen to come back and explore.

His camera kept him open-eyed, looking for landscapes, hidden behind his first impressions.  He had to move, to change positions, wondering about the orientation of the light, what it would be like if a parameter changed. He had to return at the same place later to confirm or reject his thought. He often realized that things have subtly changed, and that the image he was looking for “didn’t exist” anymore and that a new image, always there, was patiently waiting to be recognized.

At times, he discovered hidden paths, leading him to abandoned mines, with chiseled stones, sculpted with patience by the rain and the wind, creating strange shapes resembling impregnable castles; or he discovered a lonely shore, where enormous stones travelled on the sea rolling next to the sea foam, or mermaids with stony faces or, even, prehistoric monsters emerged from unknown dark depths.

And afterwards. He carried all this secret treasure encased into the metallic box of his camera. And at the dark room of his expectations, he was looking for images that matched.  With what do images match?

The inner landscapes.  There is no eyewitness for them; we search in deep darkness. We find images, which we detach deceitfully from the environment and we pretend they belong to us. We are proud if we think we have succeeded.  We show our photographs to others, so different and so similar to us.  We attempt to guide these others through our secret passages, to visit the abandoned mines, the secret beaches, the melting lava, the sea monsters, the mermaids, the floating rocks. We invite them to become eyewitnesses. But they will deviate, they will explore different paths, and they will discover their own images, so different and so similar to ours.

Bio
Dimitris Kyrousis was born and lives in Athens. He attends the lessons of creative photography of the photographer Costas Masseras. He is member of the photography club shashinlovers. He has presented photographs in the group exhibitions of shashinlovers, in Athens, in 2017, 2018, 2019. He took part in a group exhibition under the title “Here we are” in the Photometria Festival 2018, in Ioannina, and in the Chania International Photo Festival 2019, in Chania, as well as in the group exhibitions at Blank Wall Gallery, in Athens, during 2019, entitled “Abandoned Buildings”, “People  Winter”, “Cityscapes”.