7 + 1 φωτογράφοι μιλούν εν όψει της παγκόσμιας ημέρας της φωτογραφίας για τα νέα δεδομένα που έχουν αρχίσει και εμφανίζονται στην ψηφιακή τεχνολογία και είναι σαφές ότι έχουν αρχίσει και επηρεάζουν τον χώρο και την τέχνη της φωτογραφίας.
Περισσότερα ›
Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα,
σηκώθηκε ο Απόλλων στο λαμπρό τραπέζι του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους για τον βλαστό που θα ‘βγαινε απ’ την ένωσί των.
Είπε: “Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θ’ αγγίξει και θα ‘χει μακρυνή ζωή” … (Κ. Καβάφης)
… Στον περιπλεγμένο τους ύπνο, αντάλλαξαν χέρια και πόδια
Στα όνειρά τους, τα μυαλά τους πήραν όμηρο το ένα το άλλο
Και το πρωί φορούσαν ο ένας το πρόσωπο του άλλου.
(Τed Hughes)
Οι άνθρωποι μπορούν κι αυτοί να υποσχεθούν, γιατί στην υπόσχεση μέσα, κάτι υπάρχει της αθανασίας. (Jorge Luis Borges)
Περισσότερα ›
Πέρα από το χρόνο:
Ακόμα κι όταν οι αγάπες τελειώνουν
ο χρόνος προχωρεί.
Στη στιλπνή του επιφάνεια αφήνεις αποτυπώματα διαμπερή
πάντα ευανάγνωστα για τους ειδικούς που αποτιμούν το κόστος…
(Κλείτος Κύρου, Εν όλω συγκομιδή)
… Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει.
Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί. ”
(Γιώργος Χειμωνάς)
Ουσιαστικά, οι εικόνες λειτουργούν ως αποσπασματικές σκέψεις και στιγμές, όχι ως συνεκτικό αφήγημα με γραμμική δομή. Κάθε φωτογραφία μπορεί να σταθεί μόνη, καθώς κλείνει μέσα της την δική της στιγμή στον χρόνο. Αλλά όλες μαζί υφαίνουν μια συνέχεια: ένα ψυχολογικό αφήγημα που κινείται σε κύκλους — επιστροφή στον χώρο, επανάληψη/εγκλωβισμός του χρόνου – αποτύπωση και εν τέλει εξέλιξη ή εξιλέωση;
Περισσότερα ›
… Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο προστατευτικό σπίτι με τις πέτρες που μου ρίξατε σ’ όλη τη ζωή μου. (Τάσος Λειβαδίτης)
Περισσότερα ›
Η φωτογραφική ομάδα Αμπάριζα πραγματοποίησε έκθεση φωτογραφίας από 27.06 έως και 30.06.2025 με τίτλο: “Εκεί Έξω … ” και τις φωτογραφίες της προσφέρει στο photologio.gr
Περισσότερα ›
Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά μου, ενώ στο σκούρο θαλασσί παίρνουν ν’ ανθίζουν τ’ άστρα, σμίγω έξω με του σύμπαντος το μέγα φως, το φως σου, λιώνοντας την εικόνα σου σ’ άχνινα συννεφάκια.
Κι ενώ κάτω απ’ τη στέγη μου γέρνω το μέτωπό μου κι ακούω σκυμμένος του δικού μου κόσμου τις καμπάνες, απ’ έξω υπάρχεις εσύ: φως, στερέωμα, ουρανός … (Νικηφόρος Βρεττάκος)