Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙ)

Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (ΙΙ)

Του έρωτα / πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί, όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη μεταλαβιά αιωνιότητας … (Γ. Υφαντής)

Περισσότερα ›
Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (Ι)

Ο Άγιος Φεβρουάριος κι εγώ (Ι)

Ήρθα ντυμένος φλεβαριάτικα ρούχα μια νύχτα ερειπωμένη … Αδιάκοπα ταξίδια, χιλιόμετρα αναμνήσεων κι ο σουβλερός άνεμος στις παγωμένες λίμνες να ποδοπατεί χωρίς έλεος την εσθήτα του καλοκαιριού … (Κλείτος Κύρου)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (IX)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (IX)

Το δάσος είναι όπως οι νύχτες μου / Που ξημερώνοντας / Δεν είναι / Καθόλου οι ίδιες / Λησμονημένοι νεκροί /
Που μόνοι αποθέσαμε / Ετοιμοθάνατοι προβαίνουν … (Ελένη Βακαλό)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VIΙI)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VIΙI)

… Αθόρυβες Κυριακές με σβησμένα τσιγάρα και ξερούς καφέδες στο πάτωμα (…) γυμνό το μυαλό μου … (Γ. Κοντός)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VII)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VII)

… τίποτα δεν μπορώ να σας προσφέρω μόνο να μοιραστώ την παγωνιά σας … (Ορέστης Αλεξάκης)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VI)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VI)

Σήμερα είναι Κυριακή / Για πρώτη φορά με άφησαν σήμερα και βγήκα στη λιακάδα / Δε μου ‘τυχε ποτέ σε όλη τη ζωή μου … (Ναζιμ Χικμέτ)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (V)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (V)

Ένας καινούργιος χρόνος. Τι μας περιμένει; Τι θα μας φέρει; … (Τ. Λειβαδίτης)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (IV)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (IV)

… Εάν έζησε και άλλα κατόπιν Χριστούγεννα, η άστοργος πενθερά και ακουσία παιδοκτόνος, δε θα ήτο πολύ ευτυχής εις το γήρας της… (Το Χριστόψωμο – Αλ. Παπαδιαμάντης)

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (ΙΙΙ)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (ΙΙΙ)

Μερικά στολίδια έρχονται στο διάβα μας να μας υπενθυμίσουν να ξαναπερπατήσουμε στο οικείο, γιατί πάντα υπάρχουν πράγματα που δεν έχουμε δει ακόμα

Περισσότερα ›
Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (ΙΙ)

Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (ΙΙ)

Σάν ἔρχεται ἥσυχα τό βράδυ / καί τό παιχνίδι σταματᾶ, / κοίταξε, Θέ μου, στό σκοτάδι, / πόσα πάράθυρα κλειστά, / Προσμένουν μές ἀπό τίς γρίλιες,
ἄχ, τή δική Σου τή χαρά, / καί πόσες – μιά καί δυό καί χίλιες;- / καρδιές ζητᾶνε δυό φτερά, / γιά νά τ᾽ ἀνοίξουν μές στό βράδυ … (Αντώνης Σαμαράκης)

Περισσότερα ›

« Προηγούμενη ΣελίδαΕπόμενη σελίδα: »