Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (ΙΙΙ)
Επιμέλεια στήλης: ζωή μπέλα
photo: Ryan McGinley
Έτσι λοιπόν χωρέσανε στα μάτια σου τόσες κοινές ασήμαντες εικόνες.
Ποιος θα ‘ χει χρόνο κάποτε να βυθιστεί στη λίμνη μιας ανάμνησης
Η αιωνιότητα κρατάει τόσο λίγο.
Όμως, δε γίνεται, θα υπάρχει κάπου μια μικρή δικαιοσύνη να εξηγεί
Με ποιες προθέσεις φεύγει ένας άνθρωπος
Με πόσα θα και πόσα να
που ψιθυρίζει ο θάνατος
σβήνει ασυλλόγιστα ολόκληρη ζωή
Αφού, το ξέρεις, ένα μόλις δευτερόλεπτο αρκεί ν’ αλλάξουν τώρα δυο φτερά τη ρότα τους
(Αντώνης Φωστιέρης, ” Το Θα και το να του θανάτου “)
