Αναστασία Μιχαήλογλου: “Η μουσική όπως και η φωτογραφία “

Αναστασία Μιχαήλογλου: “Η μουσική όπως και η φωτογραφία “

Αναστασία Μιχαήλογλου

«Η μουσική όπως και η φωτογραφία» ή αλλιώς μια συζήτηση με την φωτογράφο Αναστασία Μιχαήλογλου.

‘Round midnight“; Έρχεται η στιγμή που κάποιος δεν θέλει να κάνει πράγματα για τους άλλους, που επιστρέφει στον εαυτό του και στον «τρόπο» του. Η μουσική είναι ένα μονοπάτι προς την υποκειμενικότητά μας. Η φωτογραφία πιστεύεις ότι κάνει το ίδιο;
Η μουσική, όπως και η φωτογραφία, αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Κυρίως η jazz, η black soul και η indie rock με συντροφεύουν σχεδόν όλη μέρα. Εφόσον διαλέγουμε το είδος της μουσικής που ακούμε, σίγουρα μας προσδιορίζει αυτό. Η φωτογραφία για μένα πηγαίνει πιο βαθιά. Εδώ μπορώ να δημιουργήσω, αποτυπώνοντας συναισθήματα, σκέψεις και οράματα. Κάποιες φορές συνειδητά και άλλες ασυνείδητα. Στη φωτογραφία, όπως και σε κάθε τέχνη, βγάζεις τον εαυτό σου.

Ο Τhelonious Μonk όταν έγραφε το πιο πάνω κομμάτι «χάλαγε» ή έστω «πείραζε» τους γνωστούς μουσικούς τζαζ κώδικες. Θεωρώ ότι η φωτογραφία είναι μια διαδικασία που δίνει παρόμοιες δυνατότητες σε σχέση με τους κώδικες. Σε γοητεύει σαν φωτογράφος που είσαι, αυτή η δυναμική του μέσου;
Μου αρέσει πολύ που συνεχίζεις με το “‘Round Midnight“! Όταν ένας καλλιτέχνης αφήνει την πεπατημένη και αρχίζει να πειραματίζεται σπάζοντας τους κανόνες, εξελίσσεται. Άλλωστε αυτό το βλέπουμε και στην ιστορία της τέχνης με τα εναλλασσόμενα κινήματα, χάρη στους καλλιτέχνες που ψάχνονταν παραπάνω. Αν και λέγεται πως όλα έχουν γίνει πια στην τέχνη, αυτό δεν με αποτρέπει να δοκιμάζω νέες τεχνικές. Με γοητεύει πάρα πολύ η δυνατότητα του πειραματισμού, που μου προσφέρει η φωτογραφία. Ωραία τα σταθερά κάδρα, αλλά ωραίες και οι λήψεις με κίνηση. Είτε την προκαλώ εγώ, κινώντας τη μηχανή μου, είτε κινείται το θέμα μου, όπως στη δουλειά μου “‘Round Midnight“με τους μουσικούς της jazz. Ο πειραματισμός εμπεριέχει τα στοιχεία του τυχαίου, της έκπληξης και της αγωνίας, διότι δεν ξέρεις ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα. Αυτό κι αν είναι γοητευτικό!

Αναστασία Μιχαήλογλου

Συνεχίζοντας, πιστεύω ότι η φωτογραφία, η τέχνη, είναι ένα εργαλείο εξουσίας. Μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε  αντιεξουσιαστικά έτσι ώστε να έχουμε την ευκαιρία να αντισταθούμε σε ότι είναι εξουσιαστικό πάνω μας;
Θεωρώ ότι είναι τόσα τα παραδείγματα που υπάρχουν στην ιστορία, χωρίς βέβαια να ξεχνάμε το μεταναστευτικό που διαδραματίζεται στις μέρες μας, όπου η φωτογραφία παίζει έναν τεράστιο ρόλο. Πολλές περιπτώσεις διαμαρτυρίας στην τέχνη εμφανίζονται από τις αρχές της δεκαετίας του 1900 και αργότερα, κυρίως επικρίνοντας τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο August Sander δημοσίευσε το 1929 το φωτογραφικό του λεύκωμα με τον τίτλο “Antlitz der Zeit” (Πρόσωπο του Χρόνου). Εξήντα φωτογραφίες του γερμανικού λαού του 20ού αιώνα. Πέντε χρόνια αργότερα, οι τυπογραφικές μήτρες καταστράφηκαν από τους Ναζί και η περαιτέρω διανομή του βιβλίου διακόπηκε. Ο ζωγράφος Otto Dix ,που διατηρούσε μια στενότερη επαφή με τον August Sander, μαζί με τον συνάδελφό του και επίσης βετεράνο του πολέμου Georg Ehrenfried Groß ασκούσαν έντονη κριτική στη γερμανική κοινωνία της εποχής, με συχνές αναφορές στη φονοφιλία, ή το σεξουαλικό έγκλημα, που ήταν σε άνοδο στη Γερμανία μετά τον πόλεμο. Έστρεφαν την προσοχή στη σκοτεινή όψη της ζωής, απεικονίζοντας χωρίς έλεος την πορνεία, τη βία, τα γηρατειά και τον θάνατο.

Αναστασία Μιχαήλογλου

Μίλησέ μου γενικά για τα φωτογραφικά πορτρέτα. Έχουν την ξεχωριστή τους γεωγραφία, όπως πιστεύω;
Η αλήθεια είναι ότι δεν με απασχόλησε πολύ το πορτρέτο στο παρελθόν. Έδειξα πρώτη φορά πορτρέτα με τη δουλειά μου “‘Round Midnight’, αν εξαιρέσω μια μικρότερη συμμετοχή που είχα παλιότερα σε μια ομαδική έκθεση. Πραγματικά είναι ένα πολύ ξεχωριστό είδος φωτογραφίας.  Η άμεση σχέση με τον άνθρωπο που έχω απέναντί μου και η χημεία αναμεταξύ μας την κάνει τόσο ιδιαίτερη.

Με την σέπια που χρησιμοποιείς συχνά στις φωτογραφίες σου, αποφεύγεις το μαύρο; Του κλείνεις το μάτι ίσως;
Στη δουλειά μου “‘Round Midnightχρησιμοποίησα θερμούς τόνους, που θυμίζουν σέπια. Στην ψηφιακή επεξεργασία συνεχίζεται ο πειραματισμός. Εκεί παίζω με τους τόνους, τη φωτεινότητα, την όξυνση, τον μερικό αποχρωματισμό και το ασπρόμαυρο, μέχρι να πάρω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Μου αρέσει πολύ το ασπρόμαυρο και συχνά το εφαρμόζω στις δουλειές μου, όταν θεωρώ ότι με εκφράζει.

Αναστασία Μιχαήλογλου

Ταυτίζομαι μαζί σου στην αγάπη για τα κτήρια. Σε γοητεύει, όπως αναφέρεις, η αρχιτεκτονική φόρμα. Η ερώτησή μου όμως πάει πιο πέρα. Ρωτάω (με νόημα) αν σε γοητεύει η φόρμα γενικά.
Μου προκαλεί χαμόγελο αυτή η ερώτησή σου. Χαίρομαι που βρήκαμε ένα σημείο συνάντησης. Με γοητεύει πολύ η φόρμα, κυρίως στον μινιμαλισμό και στην αφηρημένη τέχνη. Τη λατρεύω οπουδήποτε υπάρχει και ειδικά όταν μου δίνεται η δυνατότητα να την τονίσω. Είτε αυτό είναι ένα κτήριο, ένα αντικείμενο, ένα δέντρο ή ένα ανθρώπινο σώμα. Μου αρέσει πολύ όταν «χάνομαι» σε μια φωτογραφία, δηλαδή  όταν δεν καταλαβαίνω  αμέσως ή και καθόλου, τι είναι αυτό που βλέπω…

Η φωτογραφία είναι μια αποκάλυψη, όπως γράφεις. Μια γέννηση. Είναι και ένας θάνατος;
Η φωτογραφία και ο θάνατος πηγαίνουν χέρι-χέρι. Οι φωτογράφοι εξιτάρονται με το θέμα της φθοράς, είτε ενσυνείδητα είτε υποσυνείδητα, τους απασχολεί πολύ ο θάνατος. Απόδειξη για αυτό αποτελεί η εμμονή τους με τα ερείπια και τα εγκαταλελειμμένα μέρη. Η φωτογραφία όχι μόνο αποκαλύπτει αυτό που υπήρχε κάποτε, αλλά και αυτό που δεν θα είναι πλέον. Παγώνουμε μια στιγμή της δικής μας πραγματικότητας στη φωτογραφία και αυτή διαιωνίζεται στον χρόνο, προσπερνώντας τον θάνατο του δημιουργού και του περιεχομένου.

Αναστασία Μιχαήλογλου

Είναι η φωτογραφία μια μοναχική εμπειρία, πρώτα από όλα;
Ακόμη και όταν κάνεις πορτρέτο, είσαι πρώτα από όλα εσύ και η μηχανή σου… Πολύ εύστοχα το σχολιάζει ο Αυστριακός – Αμερικάνος φωτογράφος Ernst Haas (1921-1986) «Υπάρχει μόνο η μηχανή σου και εσύ. Οι περιορισμοί στη φωτογραφία σου βρίσκονται στον εαυτό σου, επειδή βλέπεις αυτό που είσαι». Εκτός του ότι βλέπουμε αυτό που είμαστε, βλέπουμε αυτό που ξέρουμε. Και ο Henri Cartier-Bresson  το έθεσε πολύ ποιητικά: «Το ένα μάτι του φωτογράφου βλέπει ευρύτατα ανοιχτό μέσα από το σκόπευτρο, το άλλο, το κλειστό, κοιτάζει την ίδια την ψυχή του».

Αναστασία Μιχαήλογλου

Μίλησέ μου για την έκθεση που θα κάνεις με τον Τάσο Σχίζα στην Αθήνα.
Η έκθεση φωτογραφίας μας θα πραγματοποιηθεί στο Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο) από τις 19 Απριλίου ως τις 2 Μαΐου 2019.
Η έκθεση περιλαμβάνει δυο ξεχωριστές μας δουλειές, με κοινό άξονα τις αντιθέσεις. Ο Τάσος Σχίζας παρουσιάζει τη σειρά “Johatsu / Ανάμεσα” και εγώ τη σειρά “Φως στο σκοτάδι”. Πρόκειται για μια δουλειά που έγινε με σκοπό την ψηφιακή προβολή της σε έκθεση στο Φεστιβάλ Βόλου, τον Ιούνιο του 2018, και τώρα θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά εκτυπωμένη.

Η Ομιλία / Παρουσίαση «Η δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου», θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα, 22 Απριλίου στις 6:30 μ.μ.
Θα μιλήσουμε για τη δύναμη του portfolio για την ανάδειξη του φωτογραφικού έργου και θα παρουσιάσουμε  δουλειές μας με ψηφιακή προβολή.

https://www.facebook.com/events/2229881517273193/?__mref=mb

Johatsu“. Κάποια στιγμή μερικοί από εμάς αποζητάμε να εξαφανιστούμε, ίσως για να ξεγελάσουμε τους δαίμονές μας. Αν υποθέσουμε ότι έχεις αυτή την αίσθηση, ποια φωτογραφία ή ποιο μουσικό κομμάτι, μπορεί να σε βοηθήσει  σε αυτή την φυγή, ή τίποτα δε σου χρειάζεται; Τελικά.
Βασικά με βοηθάει πάντα η τέχνη. Είτε θα είναι η μουσική του αγαπημένου μου τζαζίστα Chet Baker, είτε θα είναι οι φωτογραφίες των αγαπημένων μου φωτογράφων Edward Weston, Bred Weston, Bill Brandt, André Kertész, Edward Jean Steichen και πολλών άλλων. Το ίδιο λειτουργεί για μένα ένα καλό βιβλίο, όπως το Demian του Herrman Hesse,  η Λωξάντρα της Ιορδανίδου ή Ο θεραπευτής  του Gordon Noah. Ποιητές, όπως οι Σεφέρης, Ρίτσος, Νικηφόρος Βρεττάκος και Λειβαδίτης. Οι Friedrich Schiller, Erich Fried, Kurt Tucholsky και άλλοι πολλοί… Ο κινηματογράφος και τα κόμικς ασκούν την ίδια επιρροή πάνω μου. Αγαπημένοι σκηνοθέτες, όπως οι Fellini, Tarkovsky, Wim Wenders και κάποια εξαιρετικά νέα ταλέντα του ανεξάρτητου κινηματογράφου, όπως η Eliza Hittman με την ταινία της Beach Rats (2017). Ο Μπλάκσαντ, είναι ένα από τα αγαπημένα μου κόμικς. Μια καταπληκτική συνεργασία των Juan Diaz Canales (σενάριο) και Juanjo Guarnido (σχέδιο).

Εγώ με την σειρά μου θα σε αφήσω με το Theme For Lester και τον Charles Mingus. Μιλάει για όσους, ήδη έχουν φύγει. Σε ευχαριστώ πολύ Αναστασία!
Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία Εύη και Photologio! Θα χαρούμε να σας δούμε στα εγκαίνια και στην ομιλία και να ακούσουμε τις εντυπώσεις σας!

Αναστασία Μιχαήλογλου

 

Αναστασία Μιχαήλογλου


Έκθεση Φως στο Σκοτάδι – Johatsu, στο Αthens Heart Mall (αίθουσα C-10, 2ο επίπεδο), Πειραιώς 180, Αθήνα.

ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019, στις 7:00 μ.μ.
ΟΜΙΛΙΑ/ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019, στις 6:30 μ.μ.
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ: 19 Απριλίου – 2 Μαΐου 2019
ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ: καθημερινά 10.00 π.μ. – 9.00 μ.μ.

Ειδικά για τις παρακάτω μέρες:
Σάββατο 20 Απριλίου, 10.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Κυριακή 21 Απριλίου 11.00 π.μ. – 8.00 μ.μ.
Μεγάλη Παρασκευή 26 Απριλίου 1.00 μ.μ. – 7.00 μ.μ.
Μεγάλο Σάββατο 10.00 π.μ. – 7.00 μ.μ.
Κυριακή του Πάσχα 28 Απριλίου, Δευτέρα 29 Απριλίου, Τετάρτη 1 Μαΐου: κλειστά.


Η Αναστασία Μιχαήλογλου γεννήθηκε το 1964 στην Άνω Βροντού Σερρών. Σε ηλικία τεσσάρων χρόνων πήγε στη Γερμανία, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1997 και από το 2000 μένει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Είναι καθηγήτρια γερμανικών. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2000 και είναι μέλος της φωτογραφικής ομάδας «Φωτοπόροι». Είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μεταφράστρια και αρθρογράφος στο περιοδικό «Φωτογραφικό Είδωλο».
Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πενήντα μία ομαδικές στην Ελλάδα, Κύπρο και Νέα Υόρκη.
Συμμετείχε επί τρία χρόνια (2009 – 2011) στα «Μαθήματα πολιτισμού και ιστορίας της τέχνης» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Τον Δεκέμβριο του 2015 εκδόθηκε στη Θεσσαλονίκη το βιβλίο της «Αντίο Νέα Υόρκη!».
Τον Μάιο του 2016 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Αχτίδες στο σκοτάδι», όπου συμμετέχει με το διήγημα “Mabrouka”.
Τον Δεκέμβριο του 2017 εκδόθηκε το συλλογικό βιβλίο «Ασύνορες μνήμες», όπου συμμετέχει με το διήγημα «Στη χώρα των όμορφων αλόγων».
anastasiam321@gmail.com
http://anastasiaaam.wix.com/anastasiamichailogluphoto
https://www.instagram.com/anastasia_michailoglu/
https://www.facebook.com/anastasia.michailoglu

Σχετικά άρθρα