Η Υπατία Κορνάρου επιλέγει …

Η Υπατία Κορνάρου επιλέγει …

Για το photologio, η φωτογράφος Υπατία Κορνάρου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …


Η φωτογραφία με έμαθε να διερωτώμαι ποια είναι η πραγματικότητα, που βρίσκεται και αν υπάρχει. Αναίρεσα αρκετά νωρίς την ψευδαίσθηση ότι φωτογραφίζω την πραγματικότητα. Έτσι, άρχισα να μελετώ το κάδρο, έχοντας ως στόχο την κατανόηση του περιεχομένου. Άπειρες διαπιστώσεις, άλλοτε τις έστρεφα εντός και άλλοτε εκτός. Στην εξέλιξη συνειδητοποίησα πως ό,τι επέτρεπα να εισχωρήσει στο οπτικό πεδίο ήταν το «σημαινόμενο» της ύπαρξής μου. Η σύνθεση μιας φωτογραφίας είναι όλα εκείνα που απουσιάζουν ή υφίστανται στην ψυχή ενός φωτογράφου την δεδομένη στιγμή του «κλικ». Μια εικόνα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν έχει κάτι να πει και ο φωτογράφος υπάρχει επειδή έχει να πει εικόνες. Εδώ παίζεται όμως μια μικρή εξαπάτηση από την πλευρά της φωτογραφίας: «μας υπόσχεται την πραγματικότητα», δηλαδή, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο απατηλό κομμάτι του έρωτα: «μας υπόσχεται το ιδανικό». Ο φωτογράφος δεν χρησιμοποιεί λέξεις, έχει κάδρο για επικοινωνία. Δεν κατέχει την πραγματικότητα, ούτε καν την πραγματικότητά του αλλά σίγουρα εμπεριέχεται σε ότι αποτυπώνει με την φωτογραφική του μηχανή. Κάθε φωτογράφιση είναι μια αναζήτηση, μόνο που η βουτιά συμβαίνει κυρίως στο ασυνείδητο.

Υ.Κ.

Υπατία Κορνάρου

Η ομίχλη να είναι ομίχλη,

αψεγάδιαστη λεπτομέρεια

μέσα στο χάος της,

να σε διασχίζει,

Εσύ πάλι λες

βλέπεις καθαρά

Η ομίχλη να είναι ομίχλη,

έτσι όπως σκεπάζεται

εισχωρείς απροκάλυπτα,

ούτε φως ούτε σκοτάδι,

μόνο ομίχλη βρίσκεις εδώ

Η ομίχλη να είναι ομίχλη,

ένα δέντρο την αποκαλύπτει,

πως είναι,

αν είναι ομίχλη


Υπατία Κορνάρου

Είναι και εκείνη η μικρή λεπτομέρεια που γνωρίζεις πως μόνο εσένα θα ορίσει.


Υπατία Κορνάρου

Όταν ήταν παιδί,

αναμφισβήτητα υπήρξε ενήλικας,

οι παρουσίες που έλειπαν

διαστρέβλωναν κάθε μετάφραση

Όταν ήταν παιδί,

απουσίαζε,

σχεδόν δραπέτευε

από μια ανέμελη πραγματικότητα

Όταν ήταν παιδί,

ήθελε απλά να είναι παιδί


Υπατία Κορνάρου

Ακροβατείς σα να χορεύεις

στην ερημία μιας επιλογής,

πάσχεις ανελλιπώς από ακαμψία χρονική

Συμβαίνει νύχτα,

ως γνωστόν η νύχτα διαχέει σκοτάδι,

κάνεις σιωπή.


H Υπατία Κορνάρου επιλέγει … Henri Cartier Bresson

Henri Cartier Bresson

Επέλεξα μία φωτογραφία του αγαπημένου μου φωτογράφου Cartier Bresson. Ειδικά την συγκεκριμένη, επειδή ο Bresson αποφασίζει να περάσει στην αιωνιότητα, τα πόδια της δεύτερης γυναίκας του. Εκείνο που πραγματικά με εντυπωσιάζει (εννοείται ότι ελκύομαι αισθητικά), είναι πως η πρώτη του γυναίκα ήταν χορεύτρια αλλά εκείνος επέλεξε να δημοσιεύσει την φωτογραφία με τα πόδια της δεύτερης γυναίκας του που ήταν φωτογράφος. Ένας καλλιτέχνης που έσπασε τα πλαίσια της εποχής του και θα μείνει για πάντα στην ιστορία της καρδιάς μας


Info:

Η Υπατία Κορνάρου γεννήθηκε στην Αθήνα όπου ζει και φωτογραφίζει, έκτοτε έχει πραγματοποιήσει ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Διδάσκει σε φωτογραφικά σεμινάρια που έχουν διοργανώσει καλλιτεχνικές σχολές ή χώροι δημιουργίας και τέχνης (Σχολή Ορνεράκη, Tabula Rasa, Θέατρο Πυξίδα, Spring People). Αρθρογραφεί και παρουσιάζει φωτογραφικό υλικό στο φωτογραφικό περιοδικό ”Photonet-Nexusmedia” και για τον φωτογραφικό ιστότοπο “Ifocus.gr”. Έχει φωτογραφίσει σε Φεστιβάλ Θεάτρου και χορού (Νέων καλλιτεχνών-Τα 12 Κουπέ, Σύγχρονου χορού-Compartments Dance Project στο «Τρένο στο Ρουφ»).  Ασχολείται κυρίως με την φωτογράφιση θεατρικών και χορευτικών παραστάσεων. Επειδή όμως πιστεύει πως κοινός παρανομαστής της έμπνευσης είναι η ύπαρξη του οτιδήποτε, δεν διστάζει να δημιουργήσει κάδρα από Street και Travel Photography.