Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Ιάκωβος Ανυφαντάκης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Εισαγωγικό σημείωμα
Δεν είμαι φωτογράφος, έχω μια φωτογραφική μηχανή. Είμαι συγγραφέας και ως συγγραφέας αγόρασα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή.
Το 2017 έγραφα ένα μυθιστόρημα για την Πολωνία. Είχα ζήσει κάποια διαστήματα εκεί τα προηγούμενα χρόνια και προσπαθώντας να ανασύρω λεπτομέρειες από τη μνήμη μου θυμόμουν μόνο όσα ήταν σημαντικά για μένα. Μου έλειπαν τα στοιχεία που χάθηκαν από την περιφερειακή όραση. Δεν ήθελα να συμβεί ξανά αυτό στο μέλλον, έτσι αγόρασα την πρώτη μου dslr.
Γι’ αυτό και επιμένω ότι δεν είμαι φωτογράφος. Φωτογραφίζω αυτοβιογραφικά. Από το δικό μου οπτικό πεδίο. Τραβάω τις διαδρομές που κάνω, τους ανθρώπους που έχω γύρω μου, τις πόλεις που ταξιδεύω. Με ενδιαφέρουν οι εικόνες να έχουν κάτι να (μου) αφηγηθούν. Δεν έχω στο μυαλό μου να δημιουργήσω κάποιο project, τουλάχιστον όχι κάτι παραπάνω από την αποτύπωση όσων βλέπει στην καθημερινότητά του ένας βαρετός, λευκός, cis σαραντάρης που δουλεύει σε πολυεθνικές.
I. A.
Ιάκωβος Ανυφαντάκης
Μπατσί. Στο τέλος ενός πολύ δύσκολου καλοκαιριού. Νωρίς το πρωί, λίγες ώρες πριν φύγουμε για Λαύριο. Η φίλη μου κολυμπάει σε ένα ερημικό σημείο. Στις αναμνήσεις μου κολυμπάει γυμνή, αλλά είναι μάλλον απίθανο ακόμα και τόσο νωρίς, αφού είμαστε αρκετά κεντρικά στον οικισμό.
Ξαπλώνει στα βράχια, τραβάω πορτρέτα, τραβάω λεπτομέρειες από το σώμα της. Μετά φεύγω λίγο πιο μακριά. Έχει ησυχάσει από την παρουσία μου. Ανακαλύπτω αυτά τα μικρά λουλούδια που βγαίνουν από τον βράχο. Τα χρησιμοποιώ για να την «καδράρω». Γίνομαι εξωτερικός παρατηρητής. Μέσα από την κάμερα την ανακαλύπτω ξανά σαν να μου είναι άγνωστη. Φωτογραφίζοντάς την επιστρέφω στην επιθυμία να τη γνωρίσω.
Ιάκωβος Ανυφαντάκης
Μπορώ εύκολα να βρω πότε τράβηξα αυτήν τη φωτογραφία από τα metadata του κινητού, αλλά δεν θέλω. Θυμάμαι σίγουρα ότι ήταν στο πλάι του Εθνικού Κήπου, νύχτα, μάλλον χειμώνας. Είχα βγει για τρέξιμο. Θυμάμαι ότι πέρασα μπροστά από αυτό το κουτί και μετά κατάλαβα ότι υπήρχε ένα χέρι ακουμπισμένο πάνω του. Σήκωσα το φτηνό μου Xiaomi και τράβηξα αυτήν τη φωτογραφία.
Δεν έχει φωτογραφικό βλέμμα, δεν έχει τεχνική, δεν έχει ενδιαφέρουσα γωνία λήψης. Και δεν με ενδιέφερε τίποτα από αυτά. Ήθελα μόνο να κρατήσω αυτήν την κίνηση. Αυτήν τη θέση. Το χέρι χωρίς το σώμα που ακουμπούσε στο μεταλλικό κουτί, σαν να ήθελε να κρατηθεί ή να το χαϊδέψει. Δεν είδα ποτέ το πρόσωπο του ανθρώπου που βρισκόταν κρυμμένος από πίσω και έτσι τώρα μου είναι πιο εύκολο να τον φανταστώ.
Ιάκωβος Ανυφαντάκης
Βερόνα. Δεκέμβρης του ’23. Έχουμε ανέβει στο Castel San Pietro. Δίπλα μας είναι αυτό το ζευγάρι. Μιλάει, αλλάζει θέσεις, προσπαθεί να δει όλη την πόλη. Με την κάμερα χαμηλά τραβάω μερικές φωτογραφίες. Ξέρω ότι είναι λάθος τεχνικά αλλά δεν θέλω να τους ταράξω. Με ενδιαφέρει μόνο να κρατήσω σαν σελιδοδείκτη στη μνήμη μου ότι υπήρχε, κάπου, δίπλα μας αυτό το ζευγάρι. Το αποτέλεσμα είναι καθαρά τυχαίο.
Σήμερα αυτή η φωτογραφία είναι στο σαλόνι του σπιτιού μου. Συχνά φαίνεται πίσω μου στα επαγγελματικά call. Με ρωτάνε ποιοι είναι, αν τους ξέρω. Σκέφτομαι αυτό το ζευγάρι. Ίσως είναι ή δεν είναι ακόμα μαζί. Ίσως εκείνη είναι ξαπλωμένη μόνο με τα εσώρουχα στο σπίτι κάποιου άλλου άνδρα στην Κορέα. Ίσως εκείνος αρνείται να πει ακόμα και το όνομά της. Ίσως, ακόμα χειρότερα, είναι ακόμα μαζί και δεν αντέχει ο ένας τον άλλον. Ίσως να μην τον άντεχε ούτε τότε αλλά έβγαιναν ωραίοι στις φωτογραφίες. Για μένα όμως- και για όσους τους βλέπουν την ώρα των τηλεδιασκέψεων- θα παραμείνουν για πάντα όμορφοι, ερωτευμένοι, εκθαμβωτικά νοσταλγικοί.
Ιάκωβος Ανυφαντάκης
Αύγουστος 2022, road trip στα Δυτικά Βαλκάνια. Έχουμε μόλις περάσει τα σύνορα στο Μαυρομάτι με κατεύθυνση προς Βουθρωτό και μετά Άγιους Σαράντα.
Οι χάρτες στο κινητό μάς οδηγούν προς ένα μικρό ποταμό, χωρίς να δείχνουν κάποια γέφυρα. Τελικά ανακαλύπτουμε ότι υπάρχει ένα πρόχειρο πορθμείο εκεί, με μια σχεδία που πατάει πάνω σε βαρέλια, όπως στα γουέστερν. Σε κάθε διέλευση περνάνε τέσσερα μόνο αυτοκίνητα και έχει σχηματιστεί ουρά, που κάθε λίγο την παρακάμπτουν αυθαίρετα Mercedes με φιμέ τζάμια για να περάσουν πρώτες, χωρίς κανείς να δοκιμάζει να τις σταματήσει.
Όσο περιμένουμε έχω βγάλει την κάμερα και φωτογραφίζω όσα βλέπω δεξιά από το αυτοκίνητο: τη σχεδία, το ποτάμι, τα βαρέλια, τον έφηβο που έρχεται με ένα παπάκι Honda να ψαρέψει, ένα νεαρό ζευγάρι που ερωτεύεται ή χωρίζει λίγο πιο κάτω. Τελικά περνάμε, φτάνουμε στον αρχαιολογικό χώρο. Πολλούς μήνες αργότερα, διατρέχοντας ξανά τις φωτογραφίες του ταξιδιού, βρήκα αυτήν την εικόνα. Νόμιζα ότι θυμόμουν τα πάντα από εκείνη την αναμονή αλλά δεν θυμόμουν τη στιγμή που την τράβηξα, όπως δεν θυμόμουν τίποτα από την αριστερή πλευρά του αυτοκινήτου. Όλα αυτά, όμως, θα πρέπει να ήταν εκεί, για να τα έχω φωτογραφίσει.
Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης επιλέγει … Νίκο Οικονομόπουλο
Νίκος Οικονομόπουλος, Κεντρικός Σιδηροδρομικός Σταθμός Τιράνων, 1991.
Info:
Ο Ιάκωβος Ανυφαντάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1983. Ήρθε στην Αθήνα για σπουδές. Έκανε διδακτορικό πάνω στη μνήμη του ελληνικού εμφυλίου.
Έχει δημοσιεύσει τέσσερα βιβλία λογοτεχνίας- όλα από τις Εκδόσεις Πατάκη, που έχουν βραβευτεί στην Ελλάδα και έχουν μεταφραστεί ολόκληρα ή τμηματικά στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Βιοπορίζεται ως creative director στη διαφήμιση.
