Ο Αλέξης Τσίτουρας επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Αλέξης Τσίτουρας ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Αλέξης Τσίτουρας
«Μέρες έρχονται και χρόνοι φεύγουν.
Στην εντροπία βουτούν
Μα όταν παρελθόν, παρόν και μέλλον έσονται εις σάρκα μία,
Νεογέννητος τριαδικός θεός φέρει την ελπίδα,
Συνείδηση γεννάται.
Σε άχρονο κέντρο στέκομαι, σαν τις φωτιές τ’ Αγιαννιού,
Και πάνω μου μελίσσια τα ψήγματα του κόσμου.
Συνείδηση γεννάται
Μετ’ ευλογίας θανάτου και εξύμνησης ζωής,
Μετ’ αναγνώρισης εαυτού.
Εν άνθηση το Είμαι
Στο Γίγνεσθαι επιστρέφει.
Ολόκληρο.
Πορεύομαι»
(Α. Τ., απόσπασμα)
Αλέξης Τσίτουρας
Μια κρυφή προσευχή
“Εις εαυτόν παράκλησις
Με την παλάμη περιστέγαζε την Φλόγα
Ζωοποιός, στον εσώτερο κόσμο σου
Ανθούς ανάβει
Της αυριανής σιωπής καρδιές ζεσταίνει
Ανάσαση τέκνου, ανάσα ζωής
Περιστέγαζε την Φλόγα
Και μη φοβού σκοτάδι”
(Α. Τ.)
Αλέξης Τσίτουρας
“Αστερόεντα,
Εκ της σιωπής ορμώμενα
Βλασταίνουν σε κήπο μυστικό
Φώτα ιριδίζοντα σ’ αγέρα εωθινό
Κι ανέρχονται σε σπείρα ανοδική,
Σε σκάλα φωτεινή
Σχηματίζοντας της νιότης το αθάνατο δέντρο.”
(Α. Τ.)
Αλέξης Τσίτουρας
“Πνέοντα τη Ζωή,
Πνέοντα την νιότη,
Εξεγείρονται ως άνθη
Κι αρχή τους αρίφνητα μύρα,
Εαρινά και αέναα επανθήματα
Σε τούτο τον Ροδώνα όπου ζούνε τα παιδιά,
Νικήσαμε τον Θάνατο.”
(Α. Τ.)
Ο Αλέξης Ταίτουρας επιλέγει … Edouard Boubat.
Edouard Boubat
«Και οι ποιητές τι χρειάζονται
σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;
Ακριβώς στα σκοτάδια της νυχτός έχει χρέος ο ποιητής,
σαν ιερέας του Διόνυσου που είναι,
να τραγουδήσει και να μην αδρανεί.»
(Friedrich Hölderlin)
Μέσα στα χρόνια του συναισθηματικού μουδιάσματος αντί έκφρασης, των αποστάσεων ασφαλείας αντί ενσυναίσθησης, της ηθικής του γούστου αντί συνειδητής ελεύθερης βούλησης και της τόσης σιγουριάς ότι όλα έχουν εξηγηθεί, τρέμουμε μπροστά στην ομορφιά κι αναζητούμε διψασμένοι την ελπίδα. Τόσο εξοικειωμένοι με την εικόνα ενός νάιλον θανάτου, ενός κενού στην ανθρώπινη συνείδηση που προσπαθούμε απελπισμένα να καλύψουμε με πλαστικά μπαλώματα, μήπως αντέξουμε την ανασφάλειά μας για ένα αβέβαιο μέλλον. Μα πως αντέχεται το μέλλον χωρίς όνειρο; Ένα όνειρο που σου ψιθυρίζει στ’ αυτί τους καλοκαιρινούς σου θησαυρούς, αυτούς που ξεκλειδώνουν κόσμους, τη μελωδία της ίδιας της ζωής. Γιατί η ζωή ηχεί, ο θάνατος είναι βουβός. Ηχεί και ξεσπά σαν γέλιο σε παιδικό παιχνίδι. Εξεγείρεται κατά του θανάτου. Οι ποιητές του λόγου, οι ποιητές της εικόνας, οι ποιητές του μέλους είναι οι αγγελιοφόροι αυτής της εξέγερσης, οι αναρχικοί υπερασπιστές της αγάπης για τη ζωή. Και τους έχουμε ανάγκη στα χρόνια μας. Σε αυτό το άρθρο επιλέγω Edouard Boubat για την συνειδητή αθωότητα στην ποίησή του. Έναν υπέρμαχο της ζωής.
«Προ του πέρατος την άκρη,
Μια ιδέα απείρου,
Ανθίζει τα μαγιάπριλα,
και ξημερώνει πάλι.»
(Αλέξης Τσίτουρας)
Info:
Ο Αλέξης Τσίτουρας γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε στην αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και εργάζεται ως αρχιτέκτονας μηχανικός. Αγαπά τη φωτογραφία και τα τελευταία δύο χρόνια παρακολουθεί τους κύκλους μαθημάτων του Βασίλη Γεροντάκου.
