Debmalya Ray Choudhuri – Fragments of the Dying Man

Debmalya Ray Choudhuri – Fragments of the Dying Man

.
Τα θραύσματα του ετοιμοθάνατου ανθρώπου είναι ένα προσωπικό ταξίδι ευθραυστότητας, απώλειας και επιθυμίας. Ένα ημερολόγιο για κάποιον που εξαπατά επισφαλώς τη ζωή και το θάνατο, επιθυμώντας να ζήσει και έχοντας τον φόβο να φτάσει στο τέλος. Η αυτοκτονία ενός εραστή και η προσωπική ασθένεια έθεσε το σκηνικό για αυτό. Η πράξη της φωτογραφίας είναι το πρόσχημα για να πλησιάσεις. Να συμβιβαστείς. Να συνεχίσεις να ζεις μέσα από τη διαδικασία μιας διπλής ζωής: τη μία σε μια ευάλωτη θέση μοναξιάς και την άλλη, στους προσωπικούς χώρους των ξένων, σε απόσταση από ένα απομακρυσμένο παρελθόν, ένα απομακρυσμένος σπίτι. Μερικοί μένουν. Μερικοί ξεθωριάζουν. Είναι μια ταλάντωση μεταξύ απομόνωσης και οικειότητας. Φως και σκότους. Μέρας και νύχτας. Τι ελέγχεται και τι όχι. Οι γραμμές είναι θολές. Οι εικόνες είναι λερωμένες, βεβαρυμένες, κατεστραμμένες και εύθραυστες όπως και η ζωή.

Ένα ταξίδι το ένα άκρο του οποίου βρίσκεται σε μια ψυχρή καλύβα στην Αμερικανική έρημο, αχανή αλλά περιορισμένη με τόσο λίγα να συμβαίνουν, κοιτάζοντας προς τα έξω για αγάπη και μερικές φορές προς τα μέσα, συχνά φωτογραφημένη από ξένους. Στο άλλο άκρο είναι οι συναντήσεις μου με τους ξένους σε μια μεγάλη πόλη, με τους οποίους μοιράζομαι χώρους καθ ‘όλη τη διάρκεια της περιπλάνησης.  Εκείνοι που μου έδωσαν καταφύγιο, είναι κι εμένα. Συναντήσεις και χώροι. Περιορισμένοι, οικείοι και σπλαχνικοί. Όπως και εγώ, ο καθένας που ποθώ μέσω μιας εικόνας ζει μια ζωή ασάφειας. Διαφορετικοί κόσμοι που αγωνίζονται να υπάρξουν, βρίσκουν διέξοδο μόνο μέσα από την φωτογραφική μηχανή, χωρίς τον φόβο να κριθούν, επιβιώνοντας μέσα από το αίσθημα του να επιθυμήσουν και του να γίνουν επιθυμητοί. Κάποιοι ζωντανοί, κάποιοι όχι πια.
Η φωτογράφηση οδηγεί τους ανθρώπους να μοιραστούν τις πιο οικείες εμπειρίες και κάποιοι καταρρέουν κατά τη διαδικασία. Τα κείμενα, οι αρχειακές συνομιλίες, οι επαναφωτογραφημένες εικόνες, τα στιγμιότυπα, οι επαναλήψεις και άλλα εύθραυστα ίχνη του μέσου αποτελούν έναν τρόπο να μας συνδέσουν όλους σε ένα ταξίδι που είναι άμορφο, που διαφεύγει, χαλαρά ενωμένα σε αυτό το ημερολόγιο.
Τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα, οι χειρονομίες, οι εκφράσεις κρατούνται μεταξύ τους. Μέσα από αυτό, προσπαθώ να ζήσω τη δική μου αμφισβήτηση για την επιθυμία, τον ερωτισμό και την αξεπέραστη μορφή που λέγεται αγάπη. Ανάμεσα στη γειτνίαση και την ασυδοσία.

 



Fragments of the Dying Man is a personal journey of fragility, loss and desire. A diary of someone precariously juggling life and death, desiring to live and having the fear of reaching the end. The suicide of a lover and personal sickness set the stage for this. The act of photography is the pretext to get closer. To reconcile. To continue living in the act of having a dual life: one in a vulnerable position of solitude and the other, in the personal spaces of strangers, away from a distant past, a distant home . Some stay. Some fade away.
It oscillates between Isolation and Intimacy. Light and Dark. Day and Night. What’s in control and what’s not. The lines are blurred. The images are soiled, weary, damaged and fragile just like life.

A journey on one end of which is existing in a cold cabin in the American wilderness, vast yet confined with so little happening, looking outside for love and sometimes inside, often photographed by strangers.
The other end are my encounters with strangers in a big city, with whom I share spaces in all the while of moving around . Those that let me a shelter, those like me. Encounters and spaces. Confined, intimate and visceral. Much like me, everyone I desire through an image lives a life of ambiguity. Different worlds struggling to exist, finding a way out only through the camera, without the fear of being judged, surviving through the feeling of desire and being desired. Some alive, some not anymore.

Photographing leads people to share their most intimate experiences and some break down in the process. Textual passages, archival conversations, re-photographed images, screenshots , repetitions and other fragile traces of the medium become a way to connect us all in a journey that is amorphous, ever escaping, loosely held together in this diary.
Repeating motifs, gestures, expressions hold on to each other. Through this I try to live up to my own questioning of desire, eroticism and the inarticulate form that is called love. In between proximity and promiscuity.


Debmalya Ray Choudhuri (b. 1992) is an artist and writer from India now based in New York. He deals with the themes of desire, love, fear and memory using a very personal and intense approach.
He attended workshops at The International Center of Photography (ICP) in New York for a while and currently works on long term projects on ideas of desire, eroticism and identity. He was selected for a mentorship with an Italian research school Spazio Labo under artist Elinor Carucci  as part of Photo Workshop New York. He was selected for a prestigious Magnum workshop under Antoine d’Agata for a Magnum workshop in Brooklyn, New York. He has assisted Antoine d’Agata at a Magnum workshop in Miami Photo Festival, 2019 and worked as a technical crew for White Noise and Codex, Antoine d’Agata’s, first US retrospective.

Instagram : https://www.instagram.com/debmalyachoudhuri/
Website: https://rayd.space/