Platforms Project 2025 | “Αόρατες αντανακλάσεις” σε επιμέλεια του Χάρη Κακαρούχα
ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ INSIGHT GAZE
CONSCIOUS VISUAL ARTS
ΑΟΡΑΤΕΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ. Αντίλαλοι της Ελλάδας
Αυτό το μανιφέστο δεν προτείνει ένα ύφος. Δεν είναι σχολή ή αισθητική κατεύθυνση. Είναι μια στάση ύπαρξης. Ένας τρόπος ζωής.
Καλούμε όλους όσοι αντηχούν με αυτές τις ιδέες να ενωθούν μαζί μας στην άσκηση των εικαστικών τεχνών όχι μόνο ως πράξη δημιουργίας, αλλά ως εσωτερικό διάλογο.
Ας κοιτάξουμε βαθύτερα, και ας αφήσουμε χώρο για να αναδυθεί αυτό που είναι αληθινό.
Μαζί, δεν οικοδομούμε ένα εμπορικό σήμα ή έναν θεσμό· καλλιεργούμε ένα πεδίο — έναν κοινό τόπο όπου κάθε εικόνα γίνεται καθρέφτης, προσευχή, ερώτημα.
Όπου κάθε εικόνα αποκαλύπτει όχι μόνο έναν κόσμο, αλλά μια ψυχή.
Η Εικόνα ως Παρουσία
Καθώς προχωράμε βαθύτερα στον 21ο αιώνα, βρισκόμαστε βυθισμένοι σε έναν ωκεανό εικόνων — μαζικά παραγόμενων, γρήγορα καταναλισκόμενων, και συχνά χωρίς βάθος.
Μέσα σε αυτή την οπτική υπερφόρτωση, μεγάλο μέρος αυτού που χαρακτηρίζεται ως «τέχνη» μετατρέπεται σε αντανάκλαση, όχι παρουσία.
Δεν βλέπουμε τις εικόνες: τις αναλύουμε, τις κατηγοριοποιούμε, τις εξηγούμε.
Το συναίσθημα παραχωρεί τη θέση του στη διανόηση. Το μάτι δεν κοιτάζει — αποκωδικοποιεί.
Ο σημερινός θεατής συχνά προσεγγίζει την εικόνα με σχόλια, κριτική ή την ανάγκη να την εξορθολογίσει. Τα έργα τέχνης διυλίζονται μέσα από έννοιες, ιδεολογίες ή αισθητικές κατηγορίες.
Έτσι, οι περισσότερες σύγχρονες εικόνες υπηρετούν σκοπούς εξωτερικούς προς τον εαυτό τους — εικονογραφούν ιδέες, εκπροσωπούν αισθητικές, ή εμπλέκονται σε πολιτικούς διαλόγους.
Σε πολλές περιπτώσεις, οικοδομούνται πάνω σε πρότυπα προσομοίωσης, όπως υπέδειξε ο Baudrillard — αναπαραστάσεις αναπαραστάσεων, σε έναν κόσμο όπου τα ίδια τα αντικείμενα φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί.
Αυτός ο τρόπος, ως προϊόν του αναλυτικού νου, παραμένει αποκομμένος από τη βιωμένη πραγματικότητα. Οι εικόνες που παράγει είναι στείροι αντίλαλοι, που απευθύνονται περισσότερο στη θεωρία παρά στην ψυχή.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η καλλιτεχνική μας στάση επιδιώκει να αποκαταστήσει την εικόνα στην συνολική της παρουσία — να ξανανακαλύψει την εικόνα ως ολότητα, ως αυθύπαρκτη οντότητα ικανή να συγκινήσει αληθινά τον θεατή.
Να βλέπουμε προς τα μέσα πριν κοιτάξουμε προς τα έξω. Να συνειδητοποιήσουμε πως καμία από τις εικόνες μας δεν μπορεί να φτάσει πιο μακριά από την αλήθεια που είμαστε διατεθειμένοι να αποκαλύψουμε μέσα μας.
Να μην αναζητούμε την τελειότητα, αλλά την παρουσία.
Να δημιουργούμε όχι για να εκφράσουμε το εγώ, αλλά για να το διαλύσουμε.
Να χρησιμοποιούμε τη φωτογραφική μηχανή ή οποιοδήποτε εργαλείο ως μέσο αποκάλυψης, όχι ελέγχου.
Να τιμούμε τη σιωπή, την αμφισημία και το βάθος.
Να καλλιεργούμε έναν χώρο όπου η τέχνη μπορεί να γίνει ξανά ιερή.
Η προοπτική μας στηρίζεται σε ένα βαθύτερο και πιο φιλόδοξο όραμα για το τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος — ένα όραμα που αντιστέκεται στη διάσπαση και μας καλεί πίσω στην παρουσία, στο νόημα και στο ιερό βλέμμα.
Επιμέλεια: Χάρης Κακαρούχας
Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες:
1η σειρά από αριστερά προς τα δεξιά: Γιάννης Γκόγκος, Ρούλα Παπανικολάου, Βασιλική Μπανάσα, Χάρης Κακαρούχας
2η σειρά από αριστερά προς τα δεξιά: Δημήτρης Διαμάντης, Κωνσταντίνος Βασιλάκης, Συμεών Χατζηλίδης, Κώστας Πατσάκης
Info:
Xώρος: Καπνεργοστάσιο (Λένορμαν 218, 104 43)
Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025 | 18.00 – 22.30
Διάρκεια: έως Κυριακή 12 Οκτωβρίου
Είσοδος Ελεύθερη
INSIGHT GAZE COLLECTIVE
CONSIOUS VISUAL ARTS
“Unseen Reflectios: Echoes of Greece”
This manifesto does not propose a style. It is not a school or aesthetic. It is a stance of being. A way of life. We invite all those who resonate with these ideas to join us in practicing visual arts not only as visual creation, but as inner dialogue. Let us slow down, look deeper, and give space for what is real to emerge. Together, we are not building a brand or an institution. We are cultivating a field — a common ground where each image becomes a mirror, a prayer, a question. Where each image reveals not only a world, but a soul.
The Image as Integral Presence
As we move further into the 21st century, we find ourselves submerged in an ocean of images — mass-produced, rapidly consumed, and often devoid of depth. In this visual overload, much of what is labeled “art” becomes mere reflection, not presence. Images are no longer seen; they are analyzed, categorized, explained. Feeling gives way to intellect. The eye no longer looks — it decodes.
Today’s viewer often approaches the image not with silence or openness, but with commentary, critique, or the need to rationalize. Artworks are filtered through concepts, ideologies, or stylistic categories. As a result, most contemporary images serve purposes external to themselves — they illustrate ideas, represent aesthetics, or engage in political discourse. In many cases, they are built upon models of assimilation, as Baudrillard suggested — representations of representations in a world where objects have seemingly vanished.
But these models, being products of the analytical mind, remain detached from lived reality. The images they produce are sterile echoes, speaking more to theory than to soul.
In response to this condition, our artistic stance seeks to restore the image to its integral presence — to rediscover the image as a whole, self-contained entity capable of truly moving its viewer.
See from within before we look without.
Realizing that none of our images can reach further than the truth we are willing to uncover within.
Seek not perfection, but presence.
Create not to express the ego, but to dissolve it.
Use the camera or any tool as a tool of revelation, not control.
Honor silence, ambiguity, and depth.
Cultivate a space where art can be sacred again.
Our perspective is rooted in a deeper and more ambitious vision of what it means to be human — a vision that resists fragmentation and calls us back to presence, meaning, and the sacred gaze.
Curated by Haris Kakarouhas
Participating Artists:
1th row from left to right: Giannis Gogos, Roula Papanikolaou, Vasiliki Banasa, Haris Kakarouhas
2th row from left to righτ: Dimitris Diamantis, Kostantinos Vasilakis, Simeon Chatzilidis, Kostas Patsakis
