Υπερσιβηρικός – Η λοκομοτίβα του ονείρου

Υπερσιβηρικός – Η λοκομοτίβα του ονείρου

Φωτογραφίες: Βασίλης Κολτούκης

Κείμενο: Κατερίνα Καρόγιαννη

Από τη μία άκρη της Ρωσίας στην άλλη, από τη Μόσχα ως το Βλαδιβοστόκ, 9000 km με τον υπερσιβηρικό. Επτά ημέρες στις ράγες, διασχίζοντας τη ρωσική ύπαιθρο. Τοπία μοναδικά, πόλεις σπαρμένες στη στέπα του Βορρά. Εκατερίνμπουργκ, Νοβοσιμπίρσκ, Ιρκούτσκ…

Βασίλης Κολτούκης

Βράδυ στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μόσχας, λίγο πριν ακουστεί το παρατεταμένο σφύριγμα του αφέτη, που θα ορίσει την αρχή της περιπέτειας, προσπαθώ να βολευτώ στο κουπέ προσέχοντας ταυτόχρονα να μην αναστατώσω τους συνεπιβάτες μας. Ο ένας από τους δύο- θα’ χε δεν θα’ χε “πατήσει” τα σαράντα-σπεύδει να με βοηθήσει με το σάκο μου. Του χαμογελώ ευγενικά και τον ευχαριστώ στην γλώσσα του. Ο Βασίλης ως πιο έμπειρος και εξοικειωμένος με κάθε μέσο μεταφοράς δε χρειάζεται χείρα βοηθείας. Οι συστάσεις από τα μεγάφωνα του τρένου που προειδοποιούν για κλοπές κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, μας υποχρεώνουν να τηρήσουμε μια “αμυντική” στάση απέναντι σε όποιον επιβιβάζεται στο βαγόνι.Σ κέφτομαι προς στιγμήν ότι θα χρωστούσα… αιώνια ευγνωμοσύνη σε όποιον επιχειρούσε να φύγει με το σάκο μου, απαλλάσσοντάς μας από ένα κυριολεκτικά βαρύ φορτίο.
Ο σταθμάρχης δίνει το σύνθημα και μεγάλη “βόλτα” ξεκινά… Ο υπερσιβηρικός αρχίζει να γλύφει σιγά-σιγά τις ράγες κι έπειτα να επιταχύνει και να απομακρύνεται ολοένα από το σταθμό, σαν ένα αγρίμι που απελευθερώνεται από την αιχμαλωσία θέλοντας να επιστρέψει ξανά εκεί όπου ανήκει. Άλλωστε, τούτο το τρένο φτιάχτηκε σχεδόν πριν από έναν αιώνα, για να ταξιδεύει ώρες ατελείωτες και όχι για να “λουφάρει” στους σταθμούς.
Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι γι’ αυτό το ταξίδι, που φαντάζει μυθικό στη σκέψη μας.
Ακόμα και στο άκουσμα “υπερσιβηρικός” τα συναισθήματά που μας κυριεύουν είναι ανάμεικτα αλλά έντονα, όπως συμβαίνει με οτιδήποτε αποκαλούμε “μυθικό”. Η περιέργεια για το άγνωστο μπλέκεται γλυκά με το φόβο, η λαχτάρα για το ταξίδι έρχεται αντιμέτωπη με τις αντικειμενικές δυσκολίες του και ανυπομονησία να φτάσουμε στον προορισμό μας αντιμάχεται την πρωτόγνωρη εμπειρία της διαδρομής …όμως, “η ευτυχία δεν είναι ο σταθμός, είναι ο δρόμος που ταξιδεύεις…”

Βασίλης Κολτούκης – Ο ρυθμός της αναπνοής συγχρονίζεται με αυτόν της κίνησης και τα βλέφαρα κλείνουν

Ο τελικός μας προορισμός είναι το Βλαδιβοστόκ, η πόλη που αντανακλά την επιθυμία της Ρωσίας για έξοδο στον Ειρηνικό. Ο υπερσιβηρικός καλείται να διανύσει πάνω στις ράγες περί τα 9000 km , για να μας μεταφέρει από τη μία άκρη της Ρωσίας στην άλλη. Επτά ημέρες διαρκεί το ταξίδι. Επτά ημέρες που για κάποιους πολλαπλασιάζονται αν επιλέξουν να κάνουν ενδιάμεσες στάσεις προκειμένου να γνωρίσουν σε βάθος τα μέρη από τα οποία περνάει το τρένο. Αυτή είναι και η δική μας επιλογή, καθώς με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε ακόμη πλουσιότεροι σε εμπειρίες και μνήμες.
Οι δύο συνεπιβάτες με τους οποίους θα μοιραστούμε το κουπέ έως ότου αποβιβαστούμε στον πρώτο σταθμό δεν είναι απλοί ταξιδιώτες. Το τέλος του ταξιδιού ίσως σηματοδότησει γι ‘αυτούς μια νέα αρχή. Μας συστήνονται ως άνεργοι μεταλλεργάτες, που πηγαίνουν στο Βλαδιβοστόκ προς αναζήτηση εργασίας. Αυτό σημαίνει ότι θα παραμείνουν στο τρένο για μια ολόκληρη εβδομάδα. Όπως μας λένε, έχουν συνηθίσει την διαδρομή· την έχουν κάνει ήδη άλλες πέντε φορές και πλέον καθετί που για μας είναι καινούργιο, για εκείνους είναι απλώς δεδομένο.
Ως “βετεράνοι” του υπερσιβηρικού, μας δίνουν πολύτιμες πληροφορίες ώστε να αποφύγουμε πιθανές δυσάρεστες εκπλήξεις στη διαδρομή και μας προτείνουν μέρη που αξίζει να επισκεφθούμε στις προγραμματισμένες στάσεις μας. Οι πρώτες ώρες του ταξιδιού κυλούν ευχάριστα με την παρέα των “συγκατοίκων” μας να μιλά ακατάπαυστα -πράγμα ασυνήθιστο για τους Ρώσους, που αρέσκονται στην σιωπή-, σαν να ήθελα να προλάβουν να μας διηγηθούν την ιστορία της ζωής τους μέχρι να γείρουμε αποκαμωμένοι στα όχι ιδιαίτερα βολικά κρεβάτια μας.

Βασίλης Κολτούκης

Στο φως της μέρας άρχισαν να παίρνουν από μπροστά μας οι πρώτες εικόνες της ρωσικής υπαίθρου, αποζημιώνοντάς μας για τον υποτυπώδη ύπνο. Διασχίζοντας την τεράστια χώρα, τα τοπία είναι μοναδικά. Οι πόλεις σπαρμένες στη στέπα του Βορρά, επιβιώνουν παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες. Στις δεκάλεπτες στάσεις που πραγματοποιεί το τρένο περνώντας από αναρίθμητους σταθμούς, δεν παραλείπουμε να προμηθευτούμε τα απαραίτητα για τη συνέχιση του ταξιδιού μας. Κάνοντας μια “αναγνωριστική”  βόλτα στα βαγόνια, ανακαλύπτω μια κινητή “τάξη” στην οποία διδάσκονται ρωσικά σε αρχάριους. Σκέφτομαι να παρακολουθήσω ένα μάθημα μήπως μάθω κάτι περισσότερο από τις 10 λέξεις που με κόπο είχα καταφέρει να αποστηθίσω από ένα λεξικό τσέπης. Ο πρώτος σταθμός μας, το Αικατερίνενμπουργκ, αρχίζει να ξεπροβάλλει έπειτα από δύο μέρες ήσυχου αλλά κουραστικού ταξιδιού, αφού έχουμε διανύσει τεράστιες εκτάσεις στέπας. Αποχαιρετάμε τους δύο φίλους μας αφού τους ευχόμαστε καλή τύχη στο νέο τους ξεκίνημα αλλά και όσους άλλους γνωρίσαμε στους διαδρόμους και του τρένου και αποβιβαζόμαστε.

Βασίλης Κολτούκης

Καταλύουμε σε ένα φτηνό αλλά αξιοπρεπές ξενοδοχείο και ξεκινάμε να γνωρίσουμε την πόλη, η οποία ιδρύθηκε από τον Μεγάλο Πέτρο προς τιμήν της αυτοκράτειρας Αικατερίνης. Τις ημέρες των σοβιετικών μετονομάστηκε σε Σβερντλόφσκ, προς τιμή του Γιάκομπ Σβερντλόφσκ,  του συντρόφου του Λένιν  στην επανάστασή. Στους ανατολικούς πρόποδες των Ουραλίων, αποτελείτο το φυσικό σύνορο μεταξύ της ευρωπαϊκής και της ασιατικής ηπείρου. Σ’ αυτό το “παράθυρο προς την Ασία”, όπου ένας οβελίσκος σηματοδοτεί την αλλαγή της ηπείρου, βασιλεύει το απόλυτο κυκλοφοριακό χάος. Παντού στο κέντρο της πόλης κινούνται τροχοφόρα προς όλες τις δυνατές κατευθύνσεις, με τις εξατμίσεις τους να αναδύουν μια απαίσια μυρωδιά, που σχεδόν σε αρρωσταίνει. Οι διαφημιστικές πινακίδες γνωστών εταιρειών έχουν την τιμητική τους και κυριαρχούν όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου. Μια μινιατούρα της Μόσχας δηλαδή, σε ό,τι αφορά το κυκλοφοριακό πυρετό και την έξαρση της καταναλωτικής μανίας δυτικής προέλευσης. Η πόλη έχει συνδέσει το όνομα της με την ομαδική εκτέλεση των Ρομανόφ, της τελευταίας τσαρικής οικογένειας, από τους μπολσεβίκους. Στον τόπο της εκτέλεσης βρίσκεται τώρα η εκκλησία του Αίματος, η οποία μάλιστα έχει αγιογραφηθεί δια χειρός μιας γυναίκας, πράγμα παράδοξο για τα ρωσικά ορθόδοξα ειωθότα. Δεν είναι όμως αυτό το μοναδικό παράδοξο που έχει να επιδείξει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Έχοντας  μπροστά μας στο ναό δεν μπορούμε παρά να σχολιάσουμε την απόφαση της να ανακηρύξει αγίους τους τσάρους και μάλιστα ως πεσόντες στον αγώνα ενάντια στον κομμουνισμό!
Η εικόνα που και στους δυο μας έμεινε χαραγμένη περιδιαβαίνοντας την πόλη είναι η πολύ υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ, κυρίως από την νεολαία. Κάθε που διασχίζουμε λίγα μέτρα, παρατηρούμε ανθρώπους να περιφέρονται εδώ κι εκεί με συντροφιά τους ένα μπουκάλι, που το περιεχόμενο του αδειάζει εν ριπή οφθαλμού.
Τα βήματά μας μάς βγάζουν πολύ κοντά στο σταθμό του τρένου, όπου ο Βασίλης τραβά μερικές φωτογραφίες, οι οποίες όμως στάθηκαν η αιτία να περάσουμε λίγη ώρα στο τοπικό αστυνομικό τμήμα. Ο λόγος ήταν ότι φωτογράφιζε σε απαγορευμένη περιοχή! Μετά τις απαιτούμενες εξηγήσεις και διατυπώσεις η μικρή μας περιπέτεια φτάνει στο τέλος της. Η λύση της παρεξήγησης επισφραγίζεται με λίγη βότκα, κερασμένη από τον διοικητή. Έτσι επεισοδιακά τελειώνει η επίσκεψης  μας στο Αικατερίνενμπουργκ.

Βασίλης Κολτούκης

Την επομένη επιβιβαζόμαστε και πάλι στον υπερσιβηρικό. Το τοπίο αλλάζει καθώς διασχίζουμε τη Σιβηρία για να φτάσουμε μέχρι την πρωτεύουσα της το Νοβοσιμπίρσκ ή αλλιώς “νέα Σιβηρία”, που απλώνεται στις όχθες του ποταμού Ομπ και που συνδέει άρρηκτα την ιστορία και την ανάπτυξη της με τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο. Είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη μετά τη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη, με ιδιαίτερα αξιόλογη βιομηχανική δραστηριότητα, που συμβάλλει σημαντικά στον πλούτο της. Η πόλη στεγάζει μερικά απ’ τα καλύτερα πανεπιστημιακά και επιστημονικά ιδρύματα ολόκληρης της Ρωσίας, ενώ έχει να επιδείξει και εξαιρετικά πρωτοποριακή πολιτιστική παραγωγή, που χαρακτηρίζεται από το στοιχείο της καινοτομίας.

Βασίλης Κολτούκης

Η λιακάδα και η γενικότερη καλοκαίρια ευνοούν τον περίπατο στο Νοβοσιμπίρσκ. Βρισκόμαστε  στην καρδιά της Σιβηρίας, σε έναν τόπο που από πολλούς θεωρείται άγριος και αφιλόξενος και που έχει συνδέσει το όνομα του με την τιμωρία της εξορίας. Η πόλη όμως αναιρεί αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Ενθουσιασμένοι από την ανέλπιστη ομορφιά της, σχολιάζουμε πόσο απέχουν από την πραγματικότητα οι εικόνες που φτιάχνουμε κατά καιρούς στο μυαλό μας για μέρη του κόσμου που ούτε καν έχουμε επισκεφθεί, το έχουμε όμως ήδη εντάξει σε κατηγορίες.
Από εδώ ξεκινά η τάιγκα, το δάσος των κωνοφόρων που βρίσκεται στις παρυφές της Αρκτικής  τούνδρας. Τα φυτικά είδη που κυριαρχούν είναι το έλατο, το πεύκο, η ερυθρελάτη και η σημύδα. Ατελείωτες εκτάσεις απλώνεται στα βάθη της Σιβηρίας, μέχρι εκεί που το μάτι δυσκολεύεται να ορίσει το σημείο όπου ξεκινά ο ορίζοντας. Η τάιγκα αποτελεί την κυριότερη πηγή ξυλείας των γύρω περιοχών, οι κάτοικοι των οποίων μοιάζουν να μένουν κυριολεκτικά μέσα σε κορμούς δέντρων.

Βασίλης Κολτούκης

Επόμενος προορισμός μας, το Ιρκούτσκ, το αποκαλούμενο και “Παρίσι της Σιβηρίας”.
Η ρυθμική κίνηση του τρένου μας προσκάλεσε μια ελαφριά ζαλάδα, έτσι, με το που φτάνουμε στην πόλη, κατευθυνόμαστε αμέσως στο ξενοδοχείο για να συνέλθουμε και να ανακτήσουμε δυνάμεις. Υπολογίζουμε να μείνουμε στο Ιρκούτσκ δυο  μέρες, αλλά σ´ένα τέτοιο ταξίδι ίσως δεν είναι τόσο σοφό να προγραμματίζεις…

Βασίλης Κολτούκης

Εδώ το σκηνικό είναι διαφορετικό. Η πόλη είναι ντυμένη στα λευκά και το κρύο δε μας χαρίζεται. Παρ’ όλα αυτά, το τοπίο είναι ειδυλλιακό και μας κάνει να ξεχάσουμε μεμιάς την ταλαιπωρία του ταξιδιού και τα παγωμένα μέλη μας. Χωρίς  αμφιβολία, το Ιρκούτσκ ξεχωρίζει από ό,τι έχουμε δει ως τώρα, επιβεβαιώνοντας έτσι το χαρακτηρισμό που του είχε δώσει ο Τσέχωφ: “μια ευρωπαΐκή πόλη στην καρδιά της Σιβηρίας”. Περπατώντας στο κέντρο της πόλης συναντάμε την εκκλησία του Σωτήρος, χτισμένη μέσα σε κάστρο, που αποτελεί το παλαιότερο κτίσμα της πόλης. Περνάμε  από την ” Αιώνια Φλόγα”, μνημείο αφιερωμένο στους ήρωες του Β´ παγκοσμίου πολέμου κι έπειτα από τον οβελίσκο που κατασκευάστηκε προς τιμήν των πρωτοπόρων εξερευνητών της Σιβηρίας. Ο ποταμός Ανγκάρα, που διασχίζει σαν φίδι την πόλη, μοιάζει να μας ακολουθεί παντού. Τα χαρακτηριστικά ξύλινα σπίτια “Ισμπα”, με τις περίτεχνες προσόψεις και τα ξυλόγλυπτα που κοσμούν τα παράθυρα, μοιάζοντας περισσότερο με κεντήματα από ξύλο, δεν  δυσκολεύονται να μας εντυπωσιάσουν. Το λεπτό στρώμα χιονιού που καλύπτει τις στέγες των μικρών μα τόσο κομψών και προσεγμένων κτισμάτων δίνει την εικόνα μιας παραμυθένιας  πολιτείας. Στο γυρισμό προς το ξενοδοχείο σταματάμε να χαζέψουμε στα τοπικά καταστήματα,  όπου βρίσκουμε σε αφθονία ντόπια χειροτεχνήματα, ξυλόγλυπτα, δερμάτινα και τα χαρακτηριστικά γούνινα καπέλα “ουσάνκας”, σήμα κατατεθέν των Κοζάκων.
Στο ξενοδοχείο συναντάμε μια ομάδα ακροβατών και ταχυδακτυλουργών και δε χάνουμε την ευκαιρία να γνωριστούμε. Αφού παρακολουθούμε μια μικρή επίδειξη της τέχνης τους, αποσυρόμαστε στα δωμάτια μας. Οι ώρες ξεκούρασης είναι πάντοτε πολύτιμες, ειδικά όταν το το ταξίδι έχει ακόμη δρόμο.

Βασίλης Κολτούκης

Η μέρα συνεχίζεται με μία επίσκεψη στο τσίρκο που έχει στηθεί στην πόλη, όπου θα δούμε τους νέους μας φίλους σε πλήρη δράση. Αυτή  η μορφή ψυχαγωγίας είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ρωσία και οι Ρώσοι ακροβάτες φημισμένοι σε όλο τον κόσμο. Το ίδιο βράδυ κοιμήθηκα με μια αίσθηση μαγείας να με συνεπαίρνει και ονειρεύτηκα- τι άλλο;- πως ακροβατούσα σε τεντωμένο σχοινί ενώ ο κόσμος με παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα να περπατώ από τη μια άκρη στην άλλη, επιτυγχάνοντας την τέλεια ισορροπία…

Βασίλης Κολτούκης

Μια ακροβασία ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο αποτελεί και η σημερινή μας εκδρομή. Ξεκινάμε νωρίς το πρωί, η πόλη ακόμη κοιμάται μέσα σ’ ένα λεπτό, διάφανο πέπλο ομίχλης, ενώ πού και πού λευκές νιφάδες λικνίζονται στον αργό ρυθμό που παίζει το πρωινό αεράκι. Χρειάστηκε μόλις μία ώρα με το λεωφορείο περνώντας τεράστια δάση από σημύδες για να φτάσουμε στην μικρή κωμόπολη Λιστβιάνκα και από εκεί να αντικρίσουμε το μοναδικό θέαμα που προσφέρει απλόχερα η περίφημη λίμνη Βαϊκάλη. Μένουμε άναυδοι, εκστασιασμένοι  μπροστά σε τούτη την εικόνα, που μονάχα η φύση ξέρει να συνθέτει. Η ομορφιά του τοπίου είναι απερίγραπτη. Μένουμε για ώρα ακίνητοι, αμίλητοι, απολαμβάνοντας όσα μπορούν να δουν τα μάτια και να αφουγκραστούν τα αυτιά μας.
Η λίμνη πλαισιώνεται από ένα καταπληκτικό ορεινό σκηνικό και τυλίγετε από πυκνά δάση κωνοφόρων, ενώ στα ήρεμα νερά της καθρεφτίζονται γραφικά ψαροχώρια, φιλοτεχνώντας ένα αληθινό έργο τέχνης σπάνιας ομορφιάς και αισθητικής τελειότητας. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα θαύμα της φύσης, στην μεγαλύτερη δεξαμενή γλυκού νερού στον πλανήτη, με βάθος που αγγίζει τα 1630 m και μήκος 636 km. Η Βαϊκάλη τροφοδοτείται από 336 ποταμούς, αλλά αυτή τροφοδοτεί μονάχα έναν, τον Ανγκάρα. Μέσα στη λίμνη υπάρχουν 30 νησιά και το μεγαλύτερο από αυτά, το Ολγκόν, λέγεται πως ήταν η πατρίδα του Τζένγκις Χαν. Αποτελεί το καταφύγιο για περίπου 1500 είδη πανίδας -μερικά από τα οποία είναι σπάνια- ενώ 1000 είδη χλωρίδας βρίσκονται απλωμένα στις όχθες της , αποτελώντας μέρος ενός πολύτιμου και μοναδικού λιμναίου οικοσυστήματος. Παρασυρμένοι από αυτό το σχεδόν υπερβατικό κάλλος, παραβλέπουμε το κρύο και αφηνόμαστε για ώρες στη μαγεία του υγρού στοιχείου. Ο φυσικός αυτός παράδεισος είναι ιδανικός για φωτογράφιση κι έτσι αφήνουμε τη “δοξασμένη θάλασσα”, όπως την αποκαλούν οι Ρώσοι, αργά το απόγευμα, όταν στον ουρανό ξετυλίγεται ένα γαϊτανάκι χρωμάτων που καθρεφτίζονται στην γυάλινη αρυτίδωτη επιφάνεια της Βαϊκάλης.

Βασίλης Κολτούκης

Γυρνώντας στο ξενοδοχείο για την τελευταία μας διανυκτέρευση στο Ιρκούτσκ “το μονάκριβο παιδί της μάνας Βαϊκάλης”, η παρέα των ακροβατών μας κρατάει ευχάριστη συντροφιά προσπαθώντας να μας μυήσει στα μυστικά του επαγγέλματος. Η αυτοσχέδια γιορτή περιλαμβάνει άφθονη βότκα,ταχυδακτυλουργικά τρικ αλλά και μουσική. Η κιθάρα που είχε μαζί του κάποιος από την παρέα γίνεται αφορμή για να τους κάνουμε κι εμείς ένα “δώρο” παίζοντας ρεμπέτικα τραγούδια, που πραγματικά τους ενθουσίασαν.

Βασίλης Κολτούκης

Την επομένη ο υπερσιβηρικός μας περιμένει για να μας οδηγήσει στο τέρμα του ταξιδιού, το Βλαδιβοστόκ. Η διαδρομή διαρκεί τρεις ημέρες. Αυτή τη φορά οι συνταξιδιώτες μας στο κουπέ δεν είναι ιδιαίτερα ομιλητικοί, πράγμα που καθόλου δε μας ενοχλεί, καθώς έχουμε την ευκαιρία να αναλογιστούμε αυτά που ζήσαμε ως τώρα και να ξετυλίξουμε αναπόσπαστοι το νήμα των αναμνήσεων μας.

Έχοντας διασχίσει οκτώ ζώνες αλλαγής ώρας, έφτασε η στιγμή να αντικρίσουμε το “μαργαριτάρι της Ανατολής”. Στο λιμάνι, που κατέχει επίσης ιδιαίτερη σημασίας στρατηγική θέση, κυκλοφορεί πλήθος κόσμου, μα πιο έντονη είναι η παρουσία του στρατού. Η πόλη, που μέχρι πριν από 25 χρόνια ήταν απροσπέλαστη ακόμη και για τους ντόπιους, βρισκόταν στην κατοχή των Ιαπώνων έως το 1860, όταν την κατέλαβαν οι Ρώσοι και την μετέτρεψαν σε στρατιωτική προφυλακή. Χάρη στη γεωγραφική της θέση γρήγορα εξελίχθηκε σε σημαντικό διαμετακομιστικό κέντρο.

Βασίλης Κολτούκης – Βλαδιβοστόκ

Χτισμένο αμφιθεατρικά, το Βλαδιβοστόκ λέγεται ότι συγκεντρώνει όλα τα κλίματα του πλανήτη και ως εκ τούτου αναρίθμητα είδη χλωρίδας και πανίδας. Επίσης στην περιοχή “ευδοκιμούν” κάθε λογής κακοποιά στοιχεία, που καθιστούν την πόλη κόμβο οργανωμένου εγκλήματος. Ίσως  αυτός ήταν ο λόγος που κοιτούσα με καχυποψία τους περαστικούς, προσπαθώντας να διακρίνω στο βλέμμα τους κάτι σαν φωτεινή ένδειξη που θα πρόδιδε την ιδιότητα τους: ” λαθρέμπορος”, “ληστής τραπεζών” ή απλά “κλέφτης”. Όταν απελευθερώθηκα από αυτόν τον ανόητο τρόπο εκτίμησης του “επαγγελματικού προφίλ” των κατοίκων, μπόρεσα να εισχωρήσω βαθύτερα στο πνεύμα της πόλης και να τη νιώσω πραγματικά.

Βασίλης Κολτούκης – Βλαδιβοστόκ. Χαρούμενα πρόσωπα πρόθυμα πάντα να σε εξυπηρετήσουν

Καθώς τα σύννεφα παίζουν με τον Ήλιο, το Βλαδιβοστόκ άλλοτε φωτίζεται κι άλλοτε σκοτεινιάζει, επιβεβαιώνοντας έτσι την διττή του ταυτότητα. Σπίτια που έχουν κατασκευαστεί από την ξυλεία των δασών της τάιγκα, αλλά και μοντέρνα οικοδομήματα συνθέτουν το σκηνικό της πόλης, που περιτριγυρίζεται από φρούρια. Το περπάτημα καλά κρατεί -και η κούραση επίσης-, με μικρά διαλείμματα για τις απαραίτητες φωτογραφίες, αλλά αυτή τη φορά η διάθεση δε βρίσκεται στο ζενίθ. Ισως φταίει που το ταξίδι πλησιάζει στο τέλος του… Βραδιάζει  σιγά-σιγά και τα φώτα της πόλης ανάβουν και καθρεφτίζονται στα σκοτεινά νερά του λιμανιού, μοιάζοντας με μικρούς πλωτούς φάρους που σηματοδοτούν το πέρασμα στον ωκεανό.

Βασίλης Κολτούκης – Βλαδιβοστόκ, σε λίγο ο Ηλιος θα βουτήξει στον ωκεανό

Την επομένη, λίγο προτού ξεκινήσουμε για το ταξίδι της επιστροφής, παρουσιάζεται αναπάντεχα μια ευκαιρία ζωής για τους απανταχού λάτρεις της μοτοσυκλέτας: μια μηχανή Ural  650 κυβικών, το δημοφιλέστερο δίτροχο μεταφορικό μέσο στην περιοχή από την εποχή του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και μετά, που ταυτίστηκε με την έννοια “μοτοσικλέτα”, μας προτάθηκε για μόλις 400 €! Ο πειρασμός ήταν μεγάλος, αλλά το ταξίδι μέχρι την Αθήνα ακόμα μεγαλύτερο…

Βασίλης Κολτούκης – Οι ράγες μόλις που διακρίνονται.Το τρένο μοιάζει να κάνει πατινάζ πάνω στον πάγο

Κατά τη διάρκεια της επιστροφής, συγκλονισμένοι από αυτή τη μοναδική διαδρομή ως τις ανατολικές εσχατιές της Ρωσίας, συζητάμε με το Βασίλη για το πότε ένα ταξίδι μπορεί να θεωρηθεί “πετυχημένο”. Χωρίς πολλή σκέψη συμφωνούμε ότι τα ταξίδια που μένουν στην καρδιά μας αναλλοίωτα και ανεξίτηλα χαραγμένα είναι αυτά που αποδεικνύονται ανώτερα των προσδοκιών μας. Σίγουροι πια ότι βιώσαμε το “υπέρ” της απόλυτης ταξιδιωτικής εμπειρίας, βυθιζόμαστε στις σκέψεις μας, στις ατελείωτες εικόνες μιας άλλης Ρωσίας, που ανακαλύψαμε υπομονετικά στη διάρκεια μιας αλλιώτικης και ανεπανάληπτης “βόλτας”.

Δείτε όλες τις φωτογραφίες του ταξιδιού με τον Υπερσιβηρικό


Info:

Ο Βασίλης Κολτούκης γεννήθηκε στην Αρτα.Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Παρίσι.Η συνάντηση που είχε εκεί με τον Γάλλο φωτογράφο Edouard Boubat ήταν καθοροστική για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην τέχνη της φωτογραφίας.
Προσεγγγίζει τον κόσμο ως ένα θαύμα και βλέπει την περιπλάνηση στο κέντρο της όλης σχέσης ανθρώπου και κόσμου.
Εχει ταξιδέψει σε περισσότερες απο 70 χώρες και φωτογραφίζει περίπου 30 χρόνια κυρίως σε ασπρόμαυρο αρνητικό φίλμ.
Πλούσιος σε ιστορίες απο τα ταξίδια του και ελεύθερος όσο ένας μοναχικός άνθρωπος που είναι παράλληλα δέσμιος όλων και κανενός.
Εργάστηκε ως καθηγητής Γαλλικών,ραδιοφωνικός παραγωγός και ηχολήπτης.Εχει ασχοληθεί με την ποίηση,την χαρακτική ,τα Collages,την επιμέλεια και τον σχεδιασμό βιβλίων.
Εχει πραγματοποιήσει 10 ατομικές εκθέσεις κι έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά και βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.
Εχει εκδόσει 9 φωτογραφικά λευκώματα.
Ζεί και εργάζεται στην Αθήνα.

www.vassiliskoltoukis.com