Ο πόλεμος του Ρόδου
Φωτογραφίζει και γράφει ο Στέφανος Χρόνης*
Ένα γυναικείο άγαλμα που μετέφερε ένας Στάλκερ από μια ξεχασμένη χερσόνησο έστεκε μπροστά στο καταυλισμό των ‘Τελευταίων’. Της έδωσαν το όνομα Νοσταλγία και έκαναν θυσίες προς τιμήν της. Η Θεά ΑΙ στράφηκε κάποτε ενάντια στους ανθρώπους. Η καταστροφή δεν άργησε να γίνει η νικήτρια της αναμέτρησης. Η φύση έχασε τα χρώματα και η φυλή των ανθρώπων έχασε τη φύση. Αυτές ήταν αναφορές της παλιάς εποχής, της εποχής της μεγάλης έκρηξης. Την Μετά-εποχή κάποια στιγμή στο χωριό λίγα κόκκινα λουλούδια βγήκαν από το χώμα. Κανένας τους ποτέ δεν είχε δει Ρόδο, ούτε οι πρόγονοι τους. Μόνο σε θρύλους και οιωνούς αναφερόταν. Ότι το μήνα Ιανό θα έρθει το Ρόδο. Θωρήθηκε σημάδι από τους θεούς. Το μοναδικό δέντρο με καρπούς οι άγριες κιτρινιές ήταν η παρηγοριά τους. Τίποτα άλλο καρποφόρο δεν φύτρωνε από την εποχή της μεγάλης έκρηξης. Οι προσευχές και οι θυσίες και οι γρηγοριανοί ύμνοι είχαν φέρει επιτέλους δειλά την χαμένη εποχή της άνοιξης. Πρώτα έστειλαν έναν έφηβο ανιχνευτή τον Σιραλός ντυμένο με μια αόρατη χλαίνη για να πλησιάσει και να κατασκοπεύσει στον βάλτο που ζούσαν τα ‘Νανοτέρατα’. Αυτό που κατάλαβαν από τη πρώτη στιγμή. Τα ‘Νανοτέρατα’ κλέψανε το Ρόδο.
Στέφανος Χρόνης
Ο Μάγιστρος Ασκάλαφος κάλεσε τη φυλή. Οι ‘Τελευταίοι’ δεν είχαν προλάβει να προστατέψουν τα Ρόδα. Σχεδίαζαν να βάλουν φρουρά και να σκάψουν τάφρο γύρω από το κήπο. Τα δεντρόσπιτα παρατηρητήρια δεν είχαν προσέξει κάποια εχθρική κίνηση. Δεν έδωσαν σημασία στο μηχανικό πουλί που πετούσε πάνω από το περιβόλι. Ήταν κατάσκοπος. Ξεκίνησαν να βάφονται με λάσπη από μαγνήτη μπροστά στον ιερό Καθρέπτη κειμήλιο μοναδικό και σπάνιο που έκρυβαν μέσα στη γη. Φόρεσαν κάπες φτιαγμένες από γδαρμένα ζωντανά άγρια λυκόσκυλα. Έβαλαν και τα κέρατα από τα άμορφα γκνου που εξημέρωσαν για να πίνουν το στυφό γάλα τους. Ανάψανε φωτιές. Σε όλο το καταυλισμό, σε κάθε ρούγα, όλοι φέρναν ξύλα από το μαραμένο δάσος. Σε λίγο παντού οι φλόγες χόρευαν. Άγρια χαρά και ήρεμη οργή έβλεπες στα πρόσωπα τους για τη μάχη που θα έδιναν με τα ‘Νανοτέρατα’. Ο βάρδος με την άσκαυλο τους έπαιζε μουσική για να εμψυχώσει την πολεμική ομάδα της φυλής. Η Αμαζόνα Θεριών θα οδηγούσε τη μάχη. Είχε καταγωγή από την βυθισμένη ήπειρο της Ευρασίας. Φόρεσε το στέμμα με το πετράδι της κιτρινιάς. Σφεντόνες, ραβδιά με καρφιά, φυσοκάλαμα και μικροί κεραυνοί θα ήταν τα όπλα τους. Όλοι τους ζώστηκαν με κουδούνια που ο θόρυβος τους θα προκαλούσε πανικό στα ‘Νανοτέρατα’.
Στέφανος Χρόνης
Η αιώνια πρακτική απαιτούσε κάποιος να θυσιαστεί πέφτοντας και χορεύοντας πάνω στη φωτιά. Ο Μαύρος Χαρός το έκανε, η θυσία του θα βοηθούσε τους ‘Τελευταίους’ να ανακτήσουν το Ρόδο, και αν ανακτούσαν το Ρόδο θα γεννούσαν την Άνοιξη στο καταυλισμό τους. Χόρευε με τη φωτιά και την έκαιγε με τη θυσία του. Οι φωτιές άναψαν, οι φλόγες θέριεψαν, οι πολεμιστές ούρλιαζαν σαν τρελά ξωτικά. Οι επικλήσεις στη θεά της έκστασης Καντές μαστίγωναν τον αέρα. Ο Μάγιστρος ανέβηκε στο ζωντανό Δέντρο και κάλεσε τη φυλή να πολεμήσει μέχρι το τελευταίο ‘Τελευταίο’. Κάτω από την ιερή Κολοκύθα -τελευταίο απομεινάρι της εκμετάλλευσης της γης από τη γεωργία εδώ και αιώνες- ο καταυλισμός των ‘Τελευταίων’ ολάκερος στάθηκε μια στιγμή ακίνητος και ορκίσθηκε να γίνει ανίκητος.
Χρόνος: σύντομα
Τόπος: ημιορεινό χωριό του Μαγγανιακού, παραδοσιακό “Καρναβάλι του Μαλλιαρού”
Τρόπος: πόλεμος
Προοπτική: το Ρόδο
Ανάγκη: η επιβίωση
Εμπειρία: χρόνης στέφανος
Ο πόλεμος του Ρόδου
Info:
Στέφανος Χρόνης
https://www.flickr.com/photos/stefanos_chronis/albums/
https://www.instagram.com/stefanos.chronis/
