photo: Στράτος Μαραγκός, Ανάφη

Άκου ! Άκου !

Είμαι η Οντίν,
που αγγίζει μ’ αυτές τις σταλαγματιές
τους εύηχους ρόμβους του παραθύρου σου,
που το φωτίζουν
οι μελαγχολικές αχτίδες
του φεγγαριού

Και να ! Τυλιγμένη στις πτυχές του φορέματός της,
η πυργοδέσποινα που θωρεί από το μπαλκόνι της
την όμορφη έναστρη νύχτα και την όμορφη λίμνη που κοιμάται.

Κάθε κύμα είναι ένα ξωτικό που κολυμπά στο ρεύμα,
κάθε ρεύμα είναι ένα μονοπάτι που έρχεται φιδογυριστό στο παλάτι μου και το υγρό μου παλάτι
είναι χτισμένο στο βυθό της λίμνης,
στο τρίγωνο της φωτιάς,
της γης και του αέρα […]

Μόλις μουρμούρισε το τραγούδι της,
με ικέτεψε να δεχτώ
το δαχτυλίδι της
στο δάχτυλό μου,
για να γίνω ο άντρας μιας νεράιδας
και να επισκεφτώ μαζί της
το παλάτι της
και να γίνω ο βασιλιάς
των λιμνών.

Και καθώς της απαντούσα
ότι αγαπώ μια θνητή,
κακιωμένη και πεισματωμένη,
έχυσε λίγα δάκρυα,
γέλασε απότομα,
και χάθηκε
σε μια ξαφνική βροχή
που γέμισε με άσπρα ρυάκια τα γαλάζια μου παράθυρα “

(Αloysious Bertrand, “Gaspar de la nuit / Ο Γκασπάρ της Νύχτας”
Mετάφραση: Benedicte d’ Hester και Βασίλης Καλλιπολίτης)

Share this...

Facebook

Pinterest

Twitter

Linkedin