Καιρός να γίνεις “τ’ άλλο μου φθινόπωρο” (ΙΙ)

Καιρός να γίνεις “τ’ άλλο μου φθινόπωρο” (ΙΙ)

photo: Robert Doisneau

Ω! θα’θελα τόσο πολύ να τις θυμάσαι
Τις μέρες τις ευτυχισμένες που ’μασταν μαζί
Κείνη την εποχή τι όμορφα που ήταν
Κι ο ήλιος από σήμερα ήτανε πιο καυτός
Τα πεθαμένα φύλλα τα μάζευε το φτυάρι
Βλέπεις εγώ δεν το’χω ξεχασμένο
Oι αναμνήσεις παρέα με τις λύπες
Για να τις πάρει μακριά ο βορινός αέρας
Μέσα στην κρύα νύχτα και τη λησμονιά
Βλέπεις εγώ δεν το’ oχω ξεχασμένο
Το τραγούδι που μου τραγουδούσες
Ένα τραγούδι είναι που μας μοιάζει
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Και ζούσαμε κι οι δυο μαζί
Μα όσους αγαπιούνται η ζωή τους χωρίζει
Αθόρυβα με τόση ηρεμία
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στην αμμουδιά
Των ερωτευμένων τα βήματα που χάνονται
Ένα τραγούδι είναι που μας μοιάζει
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Και ζούσαμε κι οι δυο μαζί
Με αγαπούσες και σε αγαπούσα
Αθόρυβα με τόση ηρεμία
Και η θάλασσα σβήνει πάνω στη αμμουδιά
Των ερωτευμένων τα βήματα που χάνονται
(Jacques Prévert, «Les feuilles mortes»,
μετ. Κ. Ριτσώνης)