Philip-Lorca diCorcia – Η αφηγηματική δύναμη των εικόνων του

Philip-Lorca diCorcia – Η αφηγηματική δύναμη των εικόνων του

Philip Lorca DiCorsia


Η πραγματικότητα έχει γίνει ένα παράλληλο σύμπαν με τους φωτογράφους να επιστρέφουν με διαφορετικές εκδοχές του πώς φαίνεται πραγματικά

Philip-Lorca diCorcia

 

Ο Philip-Lorca diCorcia είναι από τους πιο σημαντικούς και πρωτοποριακούς φωτογράφους των τελευταίων τριάντα ετών. Με βάση την αισθητική της τέχνης του κινηματογράφου, είναι πρωτοπόρος στη λεγόμενη staged photography, δημιουργώντας αφηγήσεις της καθημερινής ζωής.

Philip Lorca DiCorsia

Οι εικόνες του DiCorcia σκαρφαλώνουν στις γραμμές μεταξύ γεγονότος και μυθοπλασίας, συνδυάζοντας ένα ντοκιμαντέρ με τις τεχνικές της staged photography. Ο θεατής των εικόνων του συχνά δεν είναι βέβαιος εάν έχει βρεθεί στη σκηνή που απεικονίζει ο  diCorcia. Τελικά, το έργο του ζητά από τους θεατές να αμφισβητήσουν την υποτιθέμενη αλήθεια μιας φωτογραφίας και να εξετάσουν εναλλακτικούς τρόπους με τους οποίους οι εικόνες θα μπορούσαν να μιλάνε και να αντιπροσωπεύουν την πραγματικότητα.

Επηρεάζεται προφανώς από τους Walker Evans, Garry Winogrand και Diane Arbus. Σε όλη τη δουλειά του, ο diCorcia καταγράφει στιγμές που φαίνεται να έχουν συλληφθεί στη χαοτική ροή του κόσμου κι έτσι το τελικό αποτέλεσμα των φωτογραφιών του diCorcia είναι μια αίσθηση της πραγματικότητας που κρέμεται σε ένα κατώφλι, αβέβαιο, ασταθές και ποιητικό.

Philip Lorca DiCorsia

Η ζωγραφική και ο κινηματογράφος αποτελούν τις πιο έντονες επιρροές του. Το αποτέλεσμα γίνεται πολύ ενδιαφέρον γιατί καταφέρνει να τα συνδέσει μαεστρικά. Μαγνητίζει το βλέμμα με την αδιανόητη ποιότητα της φωτογραφίας του και το παραισθητικό του χρώμα, ενώ δίνει την αίσθηση ενός παγωμένου καρέ κάποιας ταινίας του Wong Kar Wai ή ενός πίνακα του Hopper. Ο θεατής των εικόνων του βρίσκεται σε κάποιο είδος σύγχυσης. Βρίσκεται σε έναν κόσμο πραγματικό και φανταστικό ταυτόχρονα. Αυτό το πετυχαίνει με το απόλυτο στήσιμο ή, πιο σωστά, με τη σκηνοθεσία των φωτογραφιών του. Η θεατρικότητα των εικόνων του είναι προσεκτικά κατασκευασμένη: οργανώνει τα αντικείμενα της κάθε σκηνής, δημιουργεί ακριβή φωτισμό και διαμόρφωση σκηνής για κάθε έργο.  Όλα είναι υπό απόλυτο έλεγχο: φως, μοντέλο, τοποθεσία, έπιπλα, ρούχα, τα πάντα. Σε κάποιες μένει μια αίσθηση φωτογραφίας μόδας ή και διαφημιστικής φωτογραφίας, χωρίς όμως να είσαι καθόλου σίγουρος ότι είναι όντως. Αυτό που έχει καταφέρει ο Dicorcia είναι να συνδυάσει τα ασυνδύαστα, την τεχνική του απόλυτα δομημένου πλάνου ενός στούντιο στο δρόμο και παράλληλα την ατμόσφαιρα του δρόμου κλεισμένη μέσα στο στούντιο.

Philip Lorca DiCorsia

Ο Philip-Lorca DiCorcia γεννήθηκε το 1953 στις ΗΠΑ. Ξεκίνησε τις σπουδές του στο τοπικό πανεπιστήμιο Hartford του Connecticut παρακολουθώντας κάποια μαθήματα φωτογραφίας. Στη συνέχεια γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βοστώνης για να ολοκληρώσει τελικά τις σπουδές του με ένα Master of Fine Arts από το πανεπιστήμιο του Yale όντας μαθητής του Tod Papageorge το 1979. Πιο συγκεκριμένα, ο DiCorcia δεν θέλησε να γίνει φωτογράφος. Ο φοιτούσε  στο Πανεπιστήμιο του Hartford, ο συμφοιτητής του  Jan Groover, του έβαλε την ιδέα ότι μια φωτογραφία δεν είναι απαραίτητα ένα τεχνούργημα που τεκμηριώνει ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μάλλον, μια φωτογραφία πρέπει να προκύπτει από προσεκτικό σχεδιασμό και ενορχήστρωση. Κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών σπουδών του στο Yale ο diCorcia αρχίζει να ταξινομείται ως φωτογράφος καθορίζοντας πρώτα το είδος του κατασκευαστή εικόνας που δεν ήθελε να είναι. Ο Garry Winogrand, ο Lee Friedlander και ο Tod Papageorge , που εκείνη την εποχή μεσουρανούσαν,  επιχείρησαν να καταγράψουν τον πραγματικό κόσμο σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία. Η ασπρόμαυρη δουλειά τους επηρέασε τον DiCorcia την ίδια στιγμή που οι χρωματικές διαδικασίες άρχισαν να χρησιμοποιούνται εκτός της διαφημιστικής και της ειδησεογραφικής φωτογραφίας. Ο DiCorcia σκόπιμα επέλεξε να εκτυπώσει σε χρώμα, δεδομένου ότι ήταν μια ανεπαρκώς χρησιμοποιημένη μορφή φωτογραφίας υψηλής ποιότητας.

Philip Lorca DiCorsia

Στο πρώιμο έργο του, από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, παρουσίασε τους φίλους και την οικογένειά του σε σκηνές που η ατμόσφαιρά τους αποπνέουν μοναξιά, περισυλλογή, ή περιστασιακά και χιούμορ. Σε μια φωτογραφία, ο αδελφός του diCorcia κοιτάζει σε ένα ανοιχτό ψυγείο. Η φωτογραφία συνδυάζει την εντύπωση της απόλυτης ακινησίας με την απόκοσμη, φαινομενικά αντιφατική αίσθηση της στιγμής που φεύγει. Ο Peter Galassi, πρώην επικεφαλής επιμελητής του Τμήματος Φωτογραφίας του MoMA, περιέγραψε την παραγωγή αυτής της εικόνας: «Το θέμα ήταν εντελώς συνηθισμένο, αλλά η φωτογραφία σχεδιάστηκε προσεκτικά. Η κάμερα βρισκόταν σε τρίποδο και ο φωτισμός συμπληρώθηκε με ένα ηλεκτρονικό φλας κρυμμένο στο ψυγείο και ενεργοποιήθηκε τη στιγμή της έκθεσης». Η έντονη προσοχή στη λεπτομέρεια του DiCorcia έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της φωτογραφικής διαδικασίας του και έχει επηρεάσει μια γενιά φωτογράφους (μεταξύ των οποίων οι Katy Grannan, Justine Kurland, Alex Prager και Alec Soth) που εργάζονται με ελεγχόμενες καταστάσεις και ημι-ανώνυμα πορτρέτα.

Philip Lorca DiCorsia

Η κινηματογραφική προσέγγισή του αντικατοπτρίζει τη μεθοδολογία του Gregory  Crewdson, όπου ο καλλιτέχνης προετοιμάζει τις λήψεις του σαν σκηνές σε μια ταινία, όπως φαίνεται στη σειρά /project Hustlers. Τα “δραματοποιητικά στοιχεία”, όπως τα ονομάζει ο καλλιτέχνης, είναι αυτά που δινουν στις εικόνες του την αφηγηματική τους δύναμη. Οι φωτογραφίες του Philip-Lorca diCorcia ξεπερνούν την αλήθεια και τη φαντασία.

Philip Lorca DiCorsia

Το MoMA παρουσίασε την πρώτη έκθεση του diCorcia το 1993 με τη σειρά Hustlers που έγινε στο Λος Άντζελες μεταξύ 1990 και 1992. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έκανε πέντε ταξίδια στο Λος Άντζελες για να φωτογραφίσει τις αρσενικές πόρνες στο Χόλιγουντ. Αρχικά, φωτογράφισε μόνο στα δωμάτια του μοτέλ. Αργότερα, βγήκε στους δρόμους. Φωτογράφισε λοιπόν αρσενικές πόρνες που πλησίαζε στη λεωφόρο Santa Monica, πληρώνοντάς τους ό, τι χρέωναν συνήθως για τις υπηρεσίες τους. Κάθε φωτογραφία τιτλοφορείται με το όνομα του φωτογραφιζόμενου, την ηλικία και τον τόπο γέννησής του, και το ποσό που ζητούσε από κάθε πελάτη, το αντίστοιχο ποσό που κατέβαλε ο diGorcia για να τον φωτογραφίσει.

Philip Lorca DiCorsia

Θα ξεκινήσει αργότερα να φωτογραφίζει τυχαίους ανθρώπους σε αστικούς χώρους σε όλο τον κόσμο: στο Βερολίνο, την Καλκούτα, το Χόλιγουντ, τη Νέα Υόρκη, τη Ρώμη και το Τόκυο. Εκεί συχνά κρύβει φώτα στο πεζοδρόμιο, γεγονός που θα φωτίσει ένα τυχαίο θέμα με έναν ειδικό τρόπο, συχνά απομονώνοντάς τον από τους άλλους ανθρώπους στο δρόμο. Έχοντας δουλέψει έξω στο δρόμο τη σειρά Hustlers, ο diCorcia πέρασε περαιτέρω στην φωτογραφία του δρόμου. Το έργο του Garry Winogrand ιδιαίτερα ως σημείο εκκίνησης και αναφοράς: Ο diCorcia αναζωογόνησε το είδος στη δεκαετία του ’90 Για τις σειρές του Streetwork (1993-97) και Heads (2000-01), πήρε χιλιάδες φωτογραφίες, από τις οποίες επέλεξε μερικές δεκάδες. Εγκατέστησε τη φωτογραφική μηχανή της σε ένα τρίποδο στην πλατεία Times Square, με ειδικό φωτισμό και πήρε μια σειρά από εικόνες από τους ξένους που περνούσαν κάτω από τα φώτα της πλατείας. Αυτό οδήγησε σε δύο δημοσιευμένα βιβλία, το Streetwork (1998), τα οποία έδειξαν ευρύτερες απόψεις, συμπεριλαμβανομένων των ολόκληρων σωμάτων των υποκειμένων, και των Heads (2001), που χαρακτήριζαν πιο στενά πορτραίτα όπως υπονοεί το όνομα.

Philip Lorca DiCorsia

Οι φωτογραφίες του θα δώσουν έπειτα μια αίσθηση αυξημένου δράματος στους περαστικούς από τυχαίες στάσεις, ακούσιες κινήσεις και ασήμαντες εκφράσεις του προσώπου. Ακόμη και αν μερικές φορές το θέμα φαίνεται τελείως αποσπασμένο στον κόσμο γύρω του, ο diCorcia χρησιμοποίησε συχνά την πόλη του ονόματος του φωτοφγραφιζόμενου ως τίτλο της φωτογραφίας, τοποθετώντας τους περαστικούς πίσω στην ανωνυμία της πόλης. Κάθε σειρά του, Hustlers, Streetwork, Heads, A Storybook Life και Lucky Thirteen, μπορεί να θεωρηθεί προοδευτική εξερεύνηση των επίσημων και εννοιολογικών πεδίων ενδιαφέροντος του diCorcia.

Philip Lorca DiCorsia

Ο DiCorcia εναλλάσσει τις εικόνες του  μεταξύ ανεπίσημων στιγμιότυπων και εικονικών ποιοτικών σκηνικών συνθέσεων που συχνά έχουν μπαρόκ θεατρικότητα. Χρησιμοποιώντας μια προσεκτικά προγραμματισμένη οργάνωση, παίρνει καθημερινά γεγονότα προσπαθώντας να εμπνεύσει στους θεατές της φωτογραφίας του μια συνειδητοποίηση της ψυχολογίας και του συναισθήματος που περιέχονται σε πραγματικές καταστάσεις της ζωής. Το έργο του, όπως προείπαμε θα μπορούσε να περιγραφεί ως φωτογραφία ντοκιμαντέρ αναμεμειγμένη με τον φανταστικό κόσμο του κινηματογράφου και της διαφήμισης, που δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό μεταξύ πραγματικότητας, φαντασίας και επιθυμίας.

 

Η φωτογραφία είναι μια ξένη γλώσσα που o καθένας πιστεύει ότι μιλά.

Philip-Lorca diCorcia