Ελένη Μεσάδου – Με ενδιαφέρει το σώμα ως παρουσία, ως φορέας μνήμης, επιθυμίας, άμυνας, σχέσης
Ελένη, πορτρέτα και σώματα, μέσα στην αύρα της επικαιρότητάς τους, αποτελούν το θέμα του μεγάλου όγκου του φωτογραφικού έργου σου. Ποια βαθιά ανάγκη ή πεποίθηση σε ώθησε προς αυτή την επιλογή;
Η φωτογραφία μπήκε στη ζωή μου σε μια δύσκολη ψυχολογική περίοδο, χωρίς να έχω αποφασίσει ότι θα γίνει ο δρόμος μου. Ήρθε σχεδόν απρόσμενα. Βρέθηκε μια φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου, παρακολούθησα ένα σεμινάριο στο Ελληνικό Κέντρο Φωτογραφίας με την Ηώ Πάσχου και από εκεί άρχισε κάτι που πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπω. Ένιωσα σαν να απέκτησα δύο καινούργια μάτια πάνω στα μάτια μου. Άρχισα να παρατηρώ διαφορετικά τους ανθρώπους, το σώμα, τον χώρο, τις σχέσεις, αλλά κυρίως άρχισα να παρατηρώ εμένα. Στην πορεία κατάλαβα ότι η φωτογραφία για μένα δεν είναι απλώς ένα μέσο καταγραφής αλλά ένας τρόπος έρευνας και αυτοπαρατήρησης. Το σώμα και ο Άλλος έγιναν ένας τρόπος να πλησιάσω και δικά μου πράγματα, ακόμη και πράγματα που δεν ήταν εύκολο να συναντήσω διαφορετικά. Νομίζω ότι τελικά αυτό που με οδήγησε στους ανθρώπους και στα σώματα ήταν η ανάγκη να καταλάβω περισσότερο τον άνθρωπο, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό μέσα από τη σχέση μου μαζί του.
Ελένη Μεσάδου
Ελένη Μεσάδου
Με ποια κριτήρια διαλέγεις τους ανθρώπους που φωτογραφίζεις; Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο, κυρίαρχο, στοιχείο πάνω τους που σε ελκύει;
Δεν νομίζω ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο εξωτερικό χαρακτηριστικό που αναζητώ στους ανθρώπους. Περισσότερο με ενδιαφέρει κάτι που αισθάνομαι ότι υπάρχει στη συνάντηση μαζί τους. Κάτι που με τραβάει, μια ενέργεια, ένας τρόπος παρουσίας, κάτι που μπορεί να μην μπορώ καν να το ονομάσω. Στo project μου «Σοφίτα», για παράδειγμα, φωτογράφισα περισσότερους από εκατό ανθρώπους και πολλούς από αυτούς δεν τους γνώριζα πριν έρθουν. Η ίδια η συνάντηση ήταν μέρος της έρευνας. Με ενδιέφερε να δω τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος μπαίνει σε έναν συγκεκριμένο χώρο, αφήνει για λίγο πίσω του τον γρήγορο ρυθμό της καθημερινότητας και βρίσκεται απέναντι στη φωτογραφική μηχανή και σε έναν άλλο άνθρωπο. Ίσως τελικά αυτό που επιλέγω δεν είναι τόσο οι άνθρωποι όσο οι συναντήσεις που μπορούν να δημιουργηθούν μαζί τους.
Ελένη Μεσάδου
Ελένη Μεσάδου
Ποια η σχέση σου μαζί τους και πώς αυτή διαμορφώνεται στον πριν και στον μετά τη φωτογράφιση χρόνο;
Η σχέση ξεκινάει πριν ακόμη γίνει η φωτογράφιση. Υπάρχει η πρώτη επικοινωνία, η προσμονή, η είσοδος στον χώρο, η αμηχανία ή η οικειότητα που μπορεί να δημιουργηθεί. Στη «Σοφίτα» αυτό ήταν πολύ έντονο, γιατί οι άνθρωποι έρχονταν περιμένοντας ίσως κάτι που θα έμοιαζε περισσότερο με ένα φωτογραφικό στούντιο και συναντούσαν έναν εντελώς διαφορετικό χώρο και έναν πιο αργό χρόνο. Υπήρχε συζήτηση πριν, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά τη φωτογράφιση. Κάποιοι άνθρωποι ήθελαν να μιλήσουν πολύ, κάποιοι κρατούσαν άμυνες και κάποιοι ανοίγονταν περισσότερο αφού είχε τελειώσει η διαδικασία. Επίσης, έδωσα σε πολλούς από τους ανθρώπους που φωτογράφισα αρκετές εικόνες τους, ώστε να μπορούν και οι ίδιοι να ξανασυναντηθούν με την εικόνα τους. Για μένα λοιπόν η φωτογράφιση δεν τελειώνει απαραίτητα όταν σταματάει η μηχανή. Η σχέση συνεχίζεται με διαφορετικούς τρόπους.
Ελένη Μεσάδου
Ελένη Μεσάδου
Είναι σημαντικό να γνωρίζεις καλά τα άτομα πριν τα φωτογραφίσεις, προκειμένου να συλλάβεις με τον φακό σου μια στιγμή αλήθειας τους ή ν’ αποκρυσταλλώσεις κάτι από την ουσία τους;
Όχι, δεν θεωρώ απαραίτητο να γνωρίζω καλά έναν άνθρωπο πριν τον φωτογραφίσω. Και επίσης δεν είμαι σίγουρη ότι η φωτογραφία μπορεί να αποκαλύψει μια απόλυτη «αλήθεια» ή την ουσία κάποιου ανθρώπου. Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε εμένα, στον άλλον, στη φωτογραφική μηχανή και στον χώρο. Η φωτογραφία δημιουργεί μια συνθήκη συνάντησης. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη μπορεί να εμφανιστεί κάτι που δεν είχαμε προβλέψει, κάτι από τον τρόπο που ο άλλος υπάρχει εκείνη τη στιγμή. Αλλά δεν θα έλεγα ότι αυτό είναι η τελική ή η απόλυτη αλήθεια του. Είναι μια στιγμή σχέσης, μια εικόνα που γεννιέται μέσα σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.
Ελένη Μεσάδου
Υπάρχει συναισθηματική ταύτιση μαζί τους, μέσα από την οποία να συνειδητοποιείς βαθύτερα στοιχεία της δικής σου ταυτότητας;
Δεν θα έλεγα ακριβώς ταύτιση. Περισσότερο θα έλεγα ότι ο Άλλος λειτουργεί πολλές φορές σαν καθρέφτης. Μέσα από τη συνάντηση μαζί του μπορώ να δω και πράγματα δικά μου. Αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο στα αυτοπορτρέτα μου, όπου δεν υπάρχει ουσιαστικά η απόσταση ανάμεσα σε αυτόν που φωτογραφίζει και σε αυτόν που φωτογραφίζεται. Το σώμα μου γίνεται ο τόπος της έρευνας. Εκεί συναντώ πράγματα που μπορεί να βρίσκονται σε ένα πιο ασυνείδητο επίπεδο και τα οποία μέσα από τη φωτογραφική διαδικασία μπορώ να πλησιάσω και να διαπραγματευτώ. Για μένα το αυτοπορτρέτο είναι μια συνομιλία με τον εαυτό μου, με το σώμα μου αλλά και με εκείνους τους εσωτερικούς χώρους που δεν είναι πάντα εύκολο να προσεγγίσω με λόγια. Η φωτογραφία λειτουργεί συμπληρωματικά σε αυτή τη διαδικασία αυτοπαρατήρησης· δεν την αντικαθιστά.
Ελένη Μεσάδου
Ελένη Μεσάδου
Το ζητούμενο σε μια φωτογραφία είναι να υπάρχει αφήγηση. Υπάρχει αφήγηση στις γυμνές φωτογραφίες;
Βεβαίως και υπάρχει. Η αφήγηση δεν βρίσκεται μόνο στο πρόσωπο ή σε ένα γεγονός που περιγράφεται. Το σώμα από μόνο του είναι μια γλώσσα. Η στάση, η κίνηση ή η ακινησία του, η σχέση του με τον χώρο, το βλέμμα, η απόσταση από τον φακό, όλα αυτά μπορούν να δημιουργήσουν μια αφήγηση. Ειδικά όταν δουλεύω με το γυμνό σώμα, με ενδιαφέρει να φύγω από την ιδέα ότι το σώμα είναι απλώς ένα αντικείμενο που κοιτάμε. Με ενδιαφέρει το σώμα ως παρουσία, ως φορέας μνήμης, επιθυμίας, άμυνας, σχέσης. Μια γυμνή εικόνα μπορεί να αφηγείται χωρίς να χρειάζεται να εξηγεί.
Ελένη Μεσάδου
Ελένη Μεσάδου
Πώς διαμορφώθηκαν οι απόψεις σου για τον Άνθρωπο, το μεγάλο στίγμα της Δημιουργίας, και τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στην πορεία του καλλιτεχνικού σου γίγνεσθαι; Ανακαλύπτεις μετά από κάθε δουλειά σου έναν καινούργιο κόσμο;
Νομίζω ότι κάθε δουλειά μου με μετακινεί και εμένα. Η «Σοφίτα» με έφερε πολύ κοντά στον Άλλο, στην ανθρώπινη συνάντηση, στη σχέση, στη διαφορετικότητα των ανθρώπων και στον τρόπο που ο καθένας μπαίνει σε έναν χώρο και τον κατοικεί. Μετά ήρθαν οι «Ετεροτοπίες» και το «MΟther», όπου η έρευνα στράφηκε πολύ περισσότερο προς τα μέσα, προς το σώμα, τη μητρότητα, τη μνήμη, την απώλεια, την επιθυμία και τους εσωτερικούς χώρους. Και στη συνέχεια οι «Ασκήσεις εξαφάνισης», που για μένα είναι ακόμη πιο εσωτερική δουλειά. Υπάρχει μια συνέχεια ανάμεσα στα έργα μου, παρότι στην αρχή μπορεί να μη φαίνεται. Υπάρχει ο χώρος, το σώμα, ο χρόνος, η σχέση και κυρίως η ανάγκη να δημιουργήσω μια συνθήκη μέσα στην οποία κάτι μπορεί να εμφανιστεί. Ίσως γι’ αυτό λέω ότι αν δεν υπήρχε η «Σοφίτα», δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν οι «Ετεροτοπίες». Κάθε έργο ανοίγει έναν καινούργιο χώρο, αλλά ταυτόχρονα κουβαλάει μέσα του τους προηγούμενους.
Ελένη Μεσάδου
Ποιος ελέγχει τις συνισταμένες ενός έργου, οι άνθρωποι που φωτογραφίζεις ή εσύ; Υπήρξε κάποιο περιστατικό σύγκρουσης που προέκυψε επειδή η φωτογραφική σου έκφραση ήταν διαμετρικά αντίθετη απ’ αυτήν που σου πρότεινε το μοντέλο σου;
Νομίζω ότι ο έλεγχος μοιράζεται. Υπάρχει η δική μου πρόθεση, αλλά υπάρχει και η αυτονομία του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντί μου. Δεν μπορώ και δεν θέλω να ελέγξω ολοκληρωτικά αυτό που θα συμβεί. Στη «Σοφίτα» αυτό έγινε πολύ καθαρό. Κάποιοι άνθρωποι παραδίδονταν περισσότερο στη διαδικασία, άλλοι κρατούσαν άμυνες, άλλοι ήθελαν να ελέγχουν την εικόνα τους. Και όλα αυτά ήταν μέρος της φωτογράφισης. Δεν θυμάμαι κάποια μεγάλη σύγκρουση που να προέκυψε επειδή κάποιος μου ζήτησε κάτι και εγώ έκανα το αντίθετο. Περισσότερο με ενδιαφέρουν αυτές οι μικρές αντιστάσεις και οι διαπραγματεύσεις που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια μιας φωτογράφισης. Άλλωστε, και η αντίσταση είναι πληροφορία.
Ελένη Μεσάδου
Κοιτώντας τους ανθρώπους για να τους φωτογραφίσεις, καταθέτεις τη δική σου αλήθεια ή μια δική τους ηθογραφία; Ποιο είναι το ζητούμενο;
Αναπόφευκτα καταθέτω και τη δική μου αλήθεια, γιατί δεν υπάρχει τρόπος να φωτογραφίσω χωρίς να παρεμβάλλομαι εγώ στη διαδικασία. Ταυτόχρονα όμως δεν θέλω να μετατρέψω τον άλλον σε μια «ηθογραφία». Με ενδιαφέρει περισσότερο η σχέση που δημιουργείται μεταξύ μας και η εικόνα που προκύπτει από αυτή τη σχέση. Δεν πιστεύω στην απόλυτα αντικειμενική φωτογραφία. Ο φωτογράφος επιλέγει πού θα σταθεί, τι θα δει, πότε θα πατήσει το κουμπί, τι θα αφήσει έξω από το κάδρο. Άρα κάθε εικόνα είναι ήδη μια θέση. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μπορώ μέσα από αυτή τη θέση να συναντήσω τον άλλον και ταυτόχρονα να συναντήσω κάτι από εμένα.
Ελένη Μεσάδου
Πόση πραγματικότητα υπάρχει σε μια φωτογραφία; Ο Μπρεσόν έλεγε ότι είναι μια ψευδαίσθηση μιας ακριβούς περιγραφής χρόνου και τόπου. Συμφωνείς;
Ναι, συμφωνώ με την έννοια ότι πριν από τη φωτογραφία υπάρχει μια πραγματικότητα, αλλά η φωτογραφία δεν είναι η ίδια η πραγματικότητα. Είναι μια κατασκευή που προκύπτει μέσα από μια επιλογή. Υπάρχει ο τόπος, ο χρόνος, το σώμα, το φως, αλλά υπάρχει και το βλέμμα αυτού που φωτογραφίζει. Με ενδιαφέρει πολύ αυτή η σχέση ανάμεσα στον πραγματικό χώρο και στον χώρο που δημιουργείται μέσα στην εικόνα. Ο χώρος δεν είναι απλώς ένα φόντο· είναι μέρος αυτού που συμβαίνει. Ίσως γι’ αυτό με απασχολεί τόσο ο τόπος στα έργα μου. Ένας συγκεκριμένος τόπος μπορεί να αλλάξει εντελώς τη σχέση μας με το σώμα και με τον χρόνο. Τελικά, δεν φωτογραφίζουμε μόνο αυτό που υπάρχει μπροστά μας· φωτογραφίζουμε και τα νοήματα που δημιουργούνται μέσα στη συνάντηση με αυτό που υπάρχει.
Ελένη Μεσάδου
Ποια είναι η αποφασιστική στιγμή του κλικ και πόσο το τυχαίο περνάει μέσα στο τελικό αποτέλεσμα και το επηρεάζει;
Το τυχαίο είναι πολύ σημαντικό στη δουλειά μου, ακόμη κι όταν έχω δημιουργήσει μια αρκετά συγκεκριμένη συνθήκη. Μπορώ να ελέγξω τον χώρο, το σώμα, το φως ή τη διαδικασία μέχρι ένα σημείο, αλλά ποτέ δεν μπορώ να ελέγξω απόλυτα αυτό που θα συμβεί. Ειδικά στα αυτοπορτρέτα μου υπάρχει πάντα κάτι απρόβλεπτο. Μπορεί να είναι μια κίνηση, μια στάση, μια αλλαγή στο σώμα, κάτι που συμβαίνει εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Η αποφασιστική στιγμή για μένα δεν είναι πάντα μόνο το κλικ. Είναι η στιγμή που κάτι μέσα στη συνθήκη που έχω δημιουργήσει αποκτά ξαφνικά νόημα. Εκεί συναντιούνται η πρόθεση και το απρόβλεπτο.
Ελένη Μεσάδου
Πόση σκηνοθεσία υπάρχει στις φωτογραφίες σου; Θα έλεγες ότι τα έργα σου είναι μια performance σε ακινησία;
Υπάρχει σκηνοθεσία, αλλά θα έλεγα περισσότερο ότι δημιουργώ μια συνθήκη παρά ότι σκηνοθετώ με την κλασική έννοια. Στη «Σοφίτα» υπήρχε ένας συγκεκριμένος χώρος, ένας συγκεκριμένος χρόνος και ένας συγκεκριμένος τρόπος συνάντησης. Στο «MΟther» υπάρχει επίσης ένας χώρος και μια συνθήκη μέσα στην οποία το σώμα μου κινείται και συνομιλεί με τον χώρο. Στις «Ασκήσεις εξαφάνισης» υπήρχε ο συγκεκριμένος τοίχος του σαλονιού και η επανάληψη της διαδικασίας με τα φυτά. Δημιουργώ λοιπόν ένα πλαίσιο και μέσα σε αυτό αφήνω κάτι να συμβεί. Κοιτάζοντας σήμερα τη δουλειά μου, αναγνωρίζω πολύ έντονα στοιχεία performance, παρότι όταν ξεκινούσα δεν είχα συνειδητά στο μυαλό μου ότι κάνω performance. Ίσως θα έλεγα ότι κάποιες φορές είναι μια performance που καταλήγει σε ακινητοποιημένη εικόνα.
Ελένη Μεσάδου
Ξεκινάς ένα έργο χωρίς να έχεις κατά νου κανένα συγκεκριμένο σχέδιο ή έχεις πάντα ένα πλήρες πλάνο το οποίο αναιρείς ή συμπληρώνεις στη διαδρομή;
Συνήθως δεν ξεκινάω με ένα πλήρες σχέδιο. Ξεκινάω περισσότερο με μια ανάγκη, μια εικόνα, μια εσωτερική αίσθηση ή μια συνθήκη που θέλω να ερευνήσω και μετά το έργο αρχίζει να μου αποκαλύπτεται στην πορεία. Στις «Ασκήσεις εξαφάνισης», για παράδειγμα, η αφετηρία ήταν πολύ συγκεκριμένη και πολύ βιωματική. Την 1η Μαΐου, την ημέρα των γενεθλίων της μητέρας μου, ξεκίνησα να μαζεύω φυτά. Βρήκα ένα φυτό πεταμένο, με μαγνήτισε να το σηκώσω, να το πάρω μαζί μου στο σπίτι και να ξεκινήσω αυτή τη διαδικασία στο σαλόνι. Από εκεί και μετά, κάθε μέρα έβρισκα ένα φυτό που κάτι μου προκαλούσε, το έπαιρνα και επέστρεφα στον ίδιο χώρο. Στην αρχή δεν γνώριζα ότι αυτή η διαδικασία θα εξελισσόταν σε ένα έργο με περισσότερα από εκατό φυτά. Το έργο δημιουργήθηκε μέσα από την επανάληψη, τη σχέση με το σώμα, τον χώρο και τα φυτά. Έτσι δουλεύω γενικά: δημιουργώ μια συνθήκη έρευνας και αφήνω το έργο να μου δείξει προς τα πού θέλει να πάει.
Ελένη Μεσάδου
Υπάρχει φωτογραφική παιδεία στη χώρα μας; Πώς «διαβάζει» κανείς μια φωτογραφία; Τι ανταπόκριση βρίσκεις για το έργο σου από το κοινό;
Νομίζω ότι υπάρχει ενδιαφέρον για τη φωτογραφία στη χώρα μας, αλλά η φωτογραφική παιδεία είναι κάτι που χρειάζεται διαρκώς καλλιέργεια. Το να βλέπεις μια φωτογραφία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι την διαβάζεις. Χρειάζεται χρόνος, παρατήρηση, γνώση, αλλά και προσωπική εμπλοκή. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας μοναδικός σωστός τρόπος να διαβάσει κανείς μια εικόνα. Κάθε θεατής φέρνει μαζί του τις δικές του εμπειρίες, τις μνήμες και τις αναφορές του. Αυτό που με ενδιαφέρει στο κοινό είναι ακριβώς αυτή η συνάντηση. Δεν θέλω να του επιβάλω τι πρέπει να δει ή τι πρέπει να αισθανθεί. Θέλω η εικόνα να του δημιουργήσει ένα ερώτημα και να του αφήσει έναν χώρο για να συναντηθεί και ο ίδιος μαζί της.
Ελένη Μεσάδου
Μίλησέ μας για τους φωτογράφους που σε επηρέασαν, τους φωτογραφικούς άξονες που ακολουθείς, τα project και τις εκθέσεις που έχεις δημιουργήσει καθώς και για τα προσεχή σου σχέδια. Εν τέλει, τι είναι αυτό που σε γοητεύει πιο πολύ απ’ όλα στη δουλειά σου;
Οι επιρροές μου δεν είναι μόνο φωτογραφικές. Με έχει επηρεάσει πολύ η ψυχαναλυτική προσέγγιση και η λακανική σκέψη, αλλά και η φιλοσοφική σκέψη γύρω από το σώμα, τον χώρο και τον τόπο, όπως αυτή του Μάρτιν Χάιντεγκερ. Με έχει επηρεάσει επίσης ο Ρολάν Μπαρτ και η Σούζαν Σόνταγκ, ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο σκέφτονται τη φωτογραφία, την εικόνα, το βλέμμα και τη σχέση μας με την πραγματικότητα. Όλα αυτά δεν τα αντιμετωπίζω ως θεωρίες που πρέπει να μεταφέρω αυτούσιες στη φωτογραφία, αλλά σαν εργαλεία σκέψης που με βοηθούν να καταλαβαίνω καλύτερα αυτό που κάνω. Οι βασικοί μου άξονες είναι το σώμα, ο χώρος, ο χρόνος, η σχέση, το βλέμμα, το ασυνείδητο και η συνάντηση με τον Άλλο. Από τη «Σοφίτα» στις «Ετεροτοπίες» και το «MΟther» και στη συνέχεια στις «Ασκήσεις εξαφάνισης», αισθάνομαι ότι υπάρχει ένας συνεχής διάλογος ανάμεσα στα έργα. Το τελευταίο διάστημα άνοιξα και περισσότερο τη σχέση μου με την κίνηση και την performance. Δούλεψα με την Πέρσα Σταματοπούλου πάνω στον αυτοσχεδιασμό και στη συνέχεια παρουσίασα τις «Ασκήσεις εξαφάνισης» στο Αστεροσκοπείο Αθηνών σε μια performance με τον Δημήτρη Λυτρίκα. Δεν ξέρω ακόμη αν η performance θα γίνει ένας σταθερός επόμενος δρόμος για μένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι η φωτογραφία παραμένει η βασική μου ταυτότητα και το βασικό μου μέσο. Με ενδιαφέρει πολύ η κίνηση, η χορογραφία, το σώμα, τα μοτίβα, οι αντιστάσεις και ο τρόπος με τον οποίο όλα αυτά μπορούν να γίνουν έρευνα. Αυτό που με γοητεύει περισσότερο είναι ότι κάθε φορά που φωτογραφίζω μπορώ να συναντήσω κάτι που δεν ήξερα ότι έψαχνα. Ένα κλικ παγώνει μια στιγμή, αλλά πίσω από αυτή την ακινησία υπάρχει πάντα κίνηση, σχέση, μνήμη και μια ολόκληρη εσωτερική διαδρομή.
Ελένη Μεσάδου
Info:
Η Ελένη Μεσάδου είναι φωτογράφος και εικαστική δημιουργός. Σπούδασε Κλωστοϋφαντουργία στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη Φωτογραφία, με έμφαση στην έρευνα και τη μεθοδολογία. Η φωτογραφική της πρακτική επικεντρώνεται στο σώμα, το αυτοπορτρέτο, τον χώρο, τη μνήμη, το βλέμμα και τη σχέση με τον Άλλο, με έντονο ερευνητικό και ψυχαναλυτικό προσανατολισμό. Σημαντικά έργα της είναι η «Σοφίτα», το MOther και οι «Ασκήσεις εξαφάνισης». Έχει παρουσιάσει το έργο της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, έχει πραγματοποιήσει performances και έχει αναλάβει επιμέλειες φωτογραφικών και εικαστικών εκθέσεων. Η καλλιτεχνική της έρευνα κινείται γύρω από τη φωτογραφία, το σώμα, τον χώρο, τη μνήμη και τις πολλαπλές διαστάσεις του βλέμματος.
