Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙ)
photo: Πλάτων Ριβέλλης
… Σημαντικές είναι οι αποφάσεις που αλλάζουν όχι μόνο τη διαδρομή αλλά και το περιεχόμενο της ζωής μας. Αυτές τις αποφάσεις νομίζουμε ότι τις παίρνουμε, ενώ στην πραγματικότητα εκείνες μας επιβάλλονται.
Και στη συνέχεια απλώς αναζητούμε τους λόγους που συνέβαλαν στην επιβολή τους . Η μόνη συμβολή μας στη διαμόρφωσή τους είναι η ειλικρίνεια των επιθυμιών μας και των προθέσεών μας. Στις αποφάσεις αυτές δεν περιλαμβάνονται (και πάλι) αυτές που αφορούν τις σχέσεις μας με τους άλλους. Οι σχέσεις αυτές υπάρχουν ως σύνολο με όλες τις εναλλαγές και τις συνσισθηματικές τους περιπέτειες. Η συμβολή τους δηλαδή στο περιεχόμενο της ζωής μας είναι η ίδια τους η ύπαρξη και όχι οι αλλαγές και μεταπτώσεις που τις διατρέχουν.
Η πρώτη απόφαση που μου “προέκυψε” ήταν η εγκατάλειψη της δικηγορίας μετά από δεκατρία συναπτά έτη μαχητικής άσκησής της. Η βασική αιτία ήταν η ξαφνική συνειδητοποίηση ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να ξυπνάει κανείς το πρωί και να τον περιμένει μια μέρα χωρίς χαρά. Ίσως αυτό να ακούγεται σαν κακομαθημένη αντίδραση, αλλά είναι μάλλον πιο λογικό να σκέφτεται κανείς από μόνος του εγωιστικά, αντί να περιμένει αργότερα τον ψυχίατρο να τον επαναφέρει σε έναν υγιή εγωισμό.
Όσο καλά και να κάνει κάποιος τη δουλειά του, δεν θα την κάνει ποτέ πολύ καλά αν αυτή δεν του δίνει χαρά. Στην απόφαση αυτή συνέβαλε σημαντικά ο θάνατος του πατέρα μου, που προηγήθηκε από αυτήν κατά τρία χρόνια και με οδήγησε στη μελέτη της προσωπικής του αλληλογραφίας, από την οποία φάνηκε ότι έκανε τον έμπορο για μια ζωή, χωρίς πραγματικά να το θέλει και, φυσικά, χωρίς οικονομική επιτυχία.
Η δεύτερη απόφαση αφορά τη στροφή μου στη διδασκαλία της φωτογραφίας . Ξεκίνησε και αυτή ως χόμπι, όπως άλλωστε όλα τα ενδιαφέροντα πράγματα. Όσα διάβαζα και μάθαινα για τη φωτογραφία τα μετέφερα σε δυο φίλες μου που με επισκέπτονταν στο δικηγορικό μου γραφείο, εκ των οποίων μάλιστα η μία έγινε αργότερα σύζυγός μου. Δεν περίμενα μάλιστα ούτε ότι αυτή η δραστηριότητα θα μου έδινε τόση χαρά, ούτε ότι θα κατέληγε να αποτελέσει τον βασικό βιοπορισμό μου.
Η τρίτη σημαντική απόφαση ήταν η εγκατάσταση στη Σύρο. Σε μια συνέντευξη είχα δώσει επιγραμματικά τις ακόλουθες δικαιολογίες: α) Δεν μου αρέσει να ονειρεύομαι τις Κυκλάδες έντεκα μήνες και να τις ζω τον Αύγουστο. β) Η Αθήνα έχει όλα τα κακά της μεγαλούπολης και κανένα από τα καλά της. γ) Ό,τι καλύτερο έχει η Ελλάδα νομίζω πως βρίσκεται στο Αιγαίο. δ) Η γυναίκα μου δεν μπορεί να ζει μακριά από τη φύση κι εγώ δεν μπορώ να ζω μακριά από τη γυναίκα μου.
Πέρα όμως από αυτά τα αναμφισβήτητα και αληθινά, ήταν όνειρό μου να φτιάξω έναν ιδανικό χώρο σεμιναρίων μακριά από την Αθήνα. Έτσι, έξω από τον απειλητικό κόσμο της καθημερινότητας, στη Σύρο έφτιαξα το καταφύγιό μου που συγκεντρώνει την οικογένεια και τους φίλους, τη φύση και την τέχνη όπως ιδανικά τα έχω όλα αυτά ανάγκη.
Οι αποφάσεις αυτές ήταν όλες βουτιά στο κενό χωρίς δίχτυ προστασίας. Καμία δεν ελήφθη με υπολογισμό της ασφάλειας ή με βεβαιότητα για την εξέλιξή της. Άφησα τη δικηγορία χωρίς οικονομική κάλυψη, ασχολήθηκα με τη διδασκαλία χωρίς ειδικές γνώσεις και χωρίς εξασφαλισμένες θέσεις εργασίας και μετακόμισα στη Σύρο από τη μια μέρα στην άλλη με όλη την οικοσκευή αλλά χωρίς σπίτι.
Όλες όμως οι σημαντικές αποφάσεις πρέπει να είναι πήδημα στο κενό. Αλλιώς είναι κινήσεις τακτικής και όχι αποφάσεις ζωής. …
(Πλάτων Ριβέλλης)
