Σώμα του Καλοκαιριού (Ιούνιος ΙΙΙ)
photo: Γιώργος Μαυρούδης
Γεράκια έτοιμα να ριχτούν σε περιστέρες, θα ‘ρθουν
κι αυτοί να κυνηγήσουν γάμους ακυνήγητους.
Μα τα κορμιά τους θ’ απομείνουν με τον πόθο τους κι η γη του Πελασγού θα τους δεχτεί, νεκρούς σε φόνο θηλυκό, φρουρά της νύχτας πάντολμη.
Γιατί κάθε γυναίκα του άντρα της θα πάρει τη ζωή βουτώντας μέσα στο αίμα του δίστομο ξίφος.
Μακάρι τέτοιους έρωτες να ‘χουν οι εχθροί μου !
Και μια μονάχα, απ’ τον καημό της να τεκνογονήσει, θ’ αλλάξει γνώμη και θα λυπηθεί τον άντρα της, διαλέγοντας από τα δυο κάλλιο ν’ ακούει να την αποκαλούν δειλή παρά ανδροφόνισσα.
Κι αυτή θα σπείρει στο Άργος μια γενιά βασιλική.
Μα θα ‘θελα λόγια πολλά για να τα πω όλα τούτα.
Πάντως θα ‘ναι απ’ αυτό το σπέρμα που θα γεννηθεί ο ξακουστός και τολμηρός τοξότης που θα με λυτρώσει απ’ τα δεσμά μου.
Τέτοιο μου φανέρωσε χρησμό η Θέμις, η πανάρχαια Τιτανίδα, η μάνα μου.
Το πώς και τι θέλει καιρό να σου το πω και τίποτα δεν θα κερδίσεις να το μάθεις …(Αισχύλος, “Προμηθέας Δεσμώτης”
Μετάφραση, Παν. Μουλλάς)
