Το ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου (Ι)
- photo: Σπύρος Πώρος
… Αλλά η θλίψη είναι η κορυφαία μορφή
τόσο για τη ζωή
όσο και για την τέχνη.Πίσω από τη χαρά και το γέλιο μπορεί να κρύβεται
μία ιδιοσυγκρασία βάναυση, σκληρή και ανάλγητη.
Αλλά πίσω από τη θλίψη υπάρχει πάντα θλίψη.Ο πόνος, σε αντίθεση με την απόλαυση, δεν φορά μάσκα.
Η αλήθεια στην τέχνη δεν είναι οποιαδήποτε αντιστοιχία μεταξύ της ουσιώδους ιδέας και της τυχαίας ύπαρξης, δεν είναι η ομοιότητα του σχήματος με τη σκιά του ή της μορφής που αντικατοπτρίζεται στο κρύσταλλο. Δεν είναι ηχώ που έρχεται από θολωτό κούφιο λόφο, ούτε ακόμα περισσότερο από το ασημένιο πηγάδι στην κοιλάδα που στέλνει την εικόνα του φεγγαριού στο φεγγάρι και του Νάρκισσου στον Νάρκισσο.
Η αλήθεια στην τέχνη είναι η ένωση ενός πράγματος με τον ίδιο του τον εαυτό, η εξωτερικά αποδοθείσα έκφραση του εσωτερικού, η ψυχή που ενσαρκώνεται, το σώμα που γεμίζει πνεύμα.
Για τον λόγο αυτό δεν υπάρχει αλήθεια που να συγκρίνεται με τη θλίψη.
Υπάρχουν στιγμές που η θλίψη φαίνεται να είναι η μόνη αλήθεια.Άλλα πράγματα μπορεί να είναι ψευδαισθήσεις του ματιού ή της επιθυμίας που έγιναν για να τυφλώσουν το ένα και να χορτάσουν το άλλο, όμως οι κόσμοι πλάστηκαν από θλίψη και στη γέννηση ενός παιδιού ή ενός άστρου ενυπάρχει πόνος…
Γιατί το μυστικό της ζωής είναι ο πόνος.
Είναι αυτός που κρύβεται πίσω από καθετί. …
(Oscar Wilde , “De Profundis”
Mετάφραση, Ευγενία Μαυρομμάτη)
