Για το photologio, η φωτογράφος Κυριακή Λυκουρέση ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Οι εικόνες αποτελούν μέρος ενός project πάνω στο οποίο δουλεύω τα τελευταία τρία χρόνια. Αφορά την περιοχή του Δήμου Κερατσινίου Δραπετσώνας όπου έζησα δέκα χρόνια, τα οποία περιλαμβάνουν την εποχή της οικονομικής κρίσης αλλά και την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και ό,τι ακολούθησε μετά από αυτό. Η σειρά προσπαθεί  να αποτυπώσει με ψυχογεωγραφικούς όρους το πώς βιώνουν οι άνθρωποι της περιοχής τη διαμονή τους σε αυτό το σημείο της πόλης και ότι συμβαίνει στο εσωτερικό του. Ταυτόχρονα προσπαθεί να αποκαλύψει στοιχεία ανοίκεια, παράταιρα ή παράδοξα, τα οποία δεν θα πρόσεχε κάποιος σε μια συνηθισμένη διαδρομή στην πόλη, όπως  μια λίμνη με Ιαπωνικά χρυσόψαρα.

Κ. Λ.

Κυριακή Λυκουρέση

Οι πόλεις συσσωρεύουν γνώση και πλούτο, είναι οι ίδιες έργο που παράγει η διαλεκτική των αντίθετων δυνάμεων. Υπάρχει τάξη αλλά και αταξία, στασιμότητα αλλά και αμφισβήτηση, ένα διαρκές παιχνίδι.

(Henri Lefebvre)

Κυριακή Λυκουρέση

Η πόλη κρύβει μια υπόσχεση και μια ανταμοιβή, ψάξε την περιπέτεια, το ανοίκειο.

Κυριακή Λυκουρέση

Οι άνθρωποι βλέπουν μέσα στην πόλη το πρόσωπό τους, μιλούν για τον εαυτό τους.

(Internationale Situattionniste)

Κυριακή Λυκουρέση

Η βιομηχανία, όπου περνά, καταλαμβάνει, ιδιοποιείται, και αναπλάθει ώστε να εξυπηρετηθεί. Η πόλη από ένα συλλογικό προϊόν υποβιβάστηκε σε εμπόρευμα.

(Henri Lefebvre)

Η Κυριακή Λυκουρέση επιλέγει … Valerie Jouve

Valerie Jouve

Κατοικούμε την πόλη ή μας κατοικεί;

Η εικόνα ανήκει στην Valerie Jouve και στη σειρά εικόνων Bodies in Resistance, υπήρξε πηγή έμπνευσης μαζί με τα κοινά κοινωνικά ερεθίσματα και αναγνώσματα όσον αφορά τις πόλεις, την εκβιομηχάνιση, την πολεοδομία και το πως αυτό αποτυπώνεται στον ψυχισμό των ανθρώπων που την κατοικούν.

Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Γεννήθηκα στη Ζάκυνθο το 1981. Στην πόλη της Αθήνας ήρθα το 1999 για να σπουδάσω Λογιστική στα ΤΕΙ Πειραιά. Η εικόνα όμως ήταν πάντα κάτι που κέντριζε την φαντασία μου, τόσο η σταθερή όσο και η κινούμενη. Η μετάβαση από την επαρχία στην πόλη ήταν καθοριστική ως προς τη επαφή με νέες εικόνες και ερεθίσματα. Το 2010 εγκατέλειψα τη λογιστική και ασχολήθηκα με τις εφαρμοσμένες τέχνες και την αργυροχρυσοχοΐα, το 2019 άρχισα να φοιτώ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής στο τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών. Η φωτογραφία είναι μια αποκάλυψη, άλλαξε ριζικά τον τρόπο που βλέπω πια εικόνες όσο και τις σχέσεις μου με τους Άλλους. Οι διαστάσεις που μπορεί  σαν μέσο να πάρει σε προσωπικό αλλά και κοινωνικό επίπεδο, όσον αφορά την επικοινωνία, το μοίρασμα, τη θεραπεία, τη δήλωση  άποψης δεν επιδέχονται αμφισβήτησης.
Έχω συμμετάσχει στην ομαδική έκθεση του Momus  με τίτλο “So Close So far” την περίοδο της καραντίνας το 2020, στην ομαδική έκθεση του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής με τίτλο “Σιωπηλές αφηγήσεις για την έμφυλη βία”, 2022-23, στην ομαδική έκθεση στο χώρο ifocus με τίτλο “Νοσταλγία”.