Καιρός να γίνεις “τ’ άλλο μου φθινόπωρο” (ΙΙ)
photo: Robert Doisneau
Ω! θα’θελα τόσο πολύ να τις θυμάσαιΤις μέρες τις ευτυχισμένες που ’μασταν μαζίΚείνη την εποχή τι όμορφα που ήτανΚι ο ήλιος από σήμερα ήτανε πιο καυτόςΤα πεθαμένα φύλλα τα μάζευε το φτυάριΒλέπεις εγώ δεν το’χω ξεχασμένοOι αναμνήσεις παρέα με τις λύπεςΓια να τις πάρει μακριά ο βορινός αέραςΜέσα στην κρύα νύχτα και τη λησμονιάΒλέπεις εγώ δεν το’ oχω ξεχασμένοΤο τραγούδι που μου τραγουδούσεςΈνα τραγούδι είναι που μας μοιάζειΜε αγαπούσες και σε αγαπούσαΚαι ζούσαμε κι οι δυο μαζίΜα όσους αγαπιούνται η ζωή τους χωρίζειΑθόρυβα με τόση ηρεμίαΚαι η θάλασσα σβήνει πάνω στην αμμουδιάΤων ερωτευμένων τα βήματα που χάνονταιΈνα τραγούδι είναι που μας μοιάζειΜε αγαπούσες και σε αγαπούσαΚαι ζούσαμε κι οι δυο μαζίΜε αγαπούσες και σε αγαπούσαΑθόρυβα με τόση ηρεμίαΚαι η θάλασσα σβήνει πάνω στη αμμουδιάΤων ερωτευμένων τα βήματα που χάνονται(Jacques Prévert, «Les feuilles mortes»,μετ. Κ. Ριτσώνης)
