Η Στέλλα Κουρτζόγλου επιλέγει …
Για το photologio, η φωτογράφος Στέλλα Κουρτζόγλου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
“Αλήθεια σαν παραμύθια”
Ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ με λόγια αλλά με φως
Φωτογραφίζω για να θυμηθώ.
Φωτογραφίζω για να καταλάβω.
Φωτογραφίζω για να δώσω μορφή σε όσα μέσα μου ζητούν ακόμα χώρο.
Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε σιωπές και μικρές λεπτομέρειες, γεννιούνται οι ιστορίες μου.
Σ.Κ.
Στέλλα Κουρτζόγλου
Σε ένα δωμάτιο που ο χρόνος ξέχασε,
στέκομαι ξυπόλυτη, μαζί με τις κούκλες και το φως.
Όλοι μάρτυρες μιας παλιάς ιστορίας.
Μιας ιστορίας που μου θυμίζει
πως τίποτα δεν χάνεται
όταν συνεχίζεις να το αφηγείσαι.
Στέλλα Κουρτζόγλου
Μια ζωή κούκλα βιτρίνας. πάντα στην ίδια θέση,
πάντα προσεκτική,
μην σπάσω,
μην γεράσω,
μην πάρω βάρος,
μην ξεφύγω από το καλούπι που άλλοι διάλεξαν πριν από μένα.
Κούκλες που δεν μιλάνε, αλλά έμοιαζαν να μου ψιθυρίζουν κάθε μέρα
πως πρέπει να μοιάζω με αυτές
ακίνητη, άψογη, άθικτη,
χωρίς δικαίωμα να αλλάξω.
Κι όμως, κάθε φορά που στεκόμαι απέναντί στον
καθρέφτη υπάρχει μια αλήθεια:
Ότι είμαι ζωντανή.
Ότι μεγαλώνω.
Ότι αλλάζω.
Ότι είμαι άνθρωπος
Οι κούκλες της βιτρίνας μένουν ίδιες.
Εγώ ευτυχώς όχι
Στέλλα Κουρτζόγλου
Όταν ο δρόμος στενεύει, τα χρώματα βρίσκουν πάντα χώρο να περάσουν.
Δώσε στο παιδί μέσα σου ένα μπαλόνι
κι εκείνο, χορεύοντας
ξέρει πάντα τον δρόμο που οδηγεί στο φως
Στέλλα Κουρτζόγλου
Υπάρχουν στιγμές που μοιάζουμε να στεκόμαστε στο παράθυρο της ζωής μας μισοί μέσα μισοί έξω.
Να κοιτάμε εξω και να μας κοιτάνε οι περαστικοί
Σε αυτή τη σιωπή, το βλέμμα γίνεται καθρέφτης και το πορτραίτο στον τοίχο μοιάζει πιο ειλικρινές από εμάς.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε δύο κόσμους, καταλαβαίνεις πως καμία εικόνα δεν είναι τυχαία.
Ίσως είμαστε πάντα μια ιστορία που προσπαθεί να βγει από το πλαίσιο της.
Η Στέλλα Κουρτζόγλου επιλέγει … Vivian Maier
Vivian Maier
Διαλέγω μια φωτογραφία της Vivian Maier γιατί νιώθω πως εκείνη φωτογράφιζε όχι τον κόσμο, αλλά τις σιωπές του.
Τις μικρές, ανεπαίσθητες στιγμές που οι περισσότεροι προσπερνούν τις ιστορίες που δεν λέγονται, αλλά υπάρχουν.
Η Maier με συγκινεί γιατί φωτογράφιζε σαν να ήταν αόρατη, αλλά ταυτόχρονα πιο παρούσα από όλους.
Έβλεπε τον άνθρωπο χωρίς να τον αγγίζει, άφηνε τον χρόνο να της αποκαλύπτει την πιο αληθινή του έκδοση.
Αυτό το βλέμμα με επηρεάζει βαθιά: ήρεμο, παρατηρητικό, γεμάτο καλοσύνη και περιέργεια.
Γεννήθηκε 1η Φεβρουαρίου, το ίδιο και εγώ.
Μου αρέσει να σκέφτομαι πως, χωρίς να το ξέρω, κουβαλούσα πάντα ένα μικρό κομμάτι από τον τρόπο που έβλεπε εκείνη τον κόσμο:
με τρυφερότητα, με απόσταση, με μυστικότητα, αλλά και με μια ανάγκη να αποτυπώσει ό,τι ήταν έτοιμο να χαθεί.Επίσης η αγάπη της για τα αυτόπορτρέτα είναι ακόμη ένα κοινό μας σημείο.
Την επιλέγω γιατί μου θυμίζει ότι η φωτογραφία δεν είναι μόνο εικόνα.
Είναι μια πράξη φροντίδας.
Ένας τρόπος να κρατήσεις ζωντανό αυτό που αλλιώς θα έσβηνε.
Info:
Η Στέλλα Κουρτζόγλου μεγάλωσε με την τέχνη να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της.
Από μικρή ζωγράφιζε, έπλαθε ιστορίες και παρατηρούσε τον κόσμο σαν κάτι μαγικό.
Αργότερα σπούδασε αισθητική και ασχολήθηκε επαγγελματικά με την περιποίηση και τη φροντίδα των ανθρώπων.
Όταν έγινε μητέρα, το παιδί μέσα της επέστρεψε ακόμη πιο δυνατό.
Ατέλειωτα βράδια πλάθοντας ιστορίες, άλλοτε με μολύβι και χαρτί, άλλοτε με τον φακό της, ανακάλυψε πως η φωτογραφία είναι ο τρόπος της να μιλά χωρίς λέξεις.
Να δημιουργεί παραμύθια που μοιάζουν αληθινά και αλήθειες που μοιάζουν με παραμύθια.
Αγαπά τα βιβλιοπωλεία, τα μπαλόνια και τις στιγμές με φως.
Κάποτε ονειρεύεται να ανοίξει ένα δικό της βιβλιοπωλείο, όπου θα σερβίρει τσάι με τζίντζερ, μέλι και κανέλα σε όσους αγαπούν τις ιστορίες όσο κι εκείνη.
