Ο Παύλος Ίσαρης επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Παύλος Ίσαρης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Παύλος ‘Ισαρης
Η σκιά γίνεται σώμα και το σώμα σκιά, καθώς το φως χαράζει σύνορα αβέβαια.
Ο δρόμος κρατά μυστικά που περνούν σιωπηλά, ανάμεσα σε πρόσωπα που δεν αποκαλύπτονται.
Κάθε βήμα μοιάζει με απειλητικό ψίθυρο που σβήνει μέσα στους τοίχους, σαν να ανήκει σε άλλο χρόνο.
Το φως δεν φωτίζει πια. Υπογραμμίζει το άγνωστο, αφήνοντας την ψυχή να πλανιέται.
Μια σιωπηλή ιστορία αιωρείται, με πρόσωπα που είναι περισσότερο φαντάσματα παρά άνθρωποι.
Παύλος ‘Ισαρης
Το βλέμμα χάνεται ανάμεσα σε σκιές και αντανακλάσεις, αιωρείται ανάμεσα σε κόσμους.
Η σιωπή εδώ μοιάζει να έχει βάρος, πιο δυνατό από κάθε λέξη.
Το Λευκό φως λούζει, λιώνοντας τα περιγράμματα, αφήνοντας μόνο αυτό που θέλουμε να δούμε.
Ένα πρόσωπο που δεν κοιτά, αλλά διαπερνά, σαν καθρέφτης μιας εσωτερικής θάλασσας.
Η παρουσία είναι διάφανη κι όμως ακαταμάχητα παρούσα.
Είναι η στιγμή όπου το ορατό συναντά το άρρητο.
Παύλος ‘Ισαρης
Ξεκίνησαν να απλώνονται σαν πλοκάμια – οι σκέψεις, οι φόβοι, το άγχος για το μετά.
Τα λουλούδια όμως καταφέρνουν να φυτρώσουν ακόμα και στο τίποτα. Στο κενό, στο φαντασιακό.
Αυτό που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα, αυτό που θα σε κάνει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου. Και ας χάσεις.
Κάτω από το φως ζει η φύση χωρίς να φωνάζει, χωρίς να ζητά.
Το υπόφωτο, τί απόγινε; Άστο να πάει, να περάσει. Μύρισέ το, σφίξε τα χείλη και πάρε το χέρι μου.
Παύλος ‘Ισαρης
Το αποτύπωμα των πληγών, των περασμάτων, των σχισμών στο σώμα ξεπερνάει τα όρια της σάρκας.
Ο ταξιδιώτης έστεκε αποσβολωμένος μπροστά στο μαρμάρινο, το χαρακωμένο, το ανθρώπινα τέλειο.
Κανείς δεν ήξερε για πόση ώρα. Αναρωτήθηκε αν ο χρόνος είναι ανθρώπινη εφεύρεση, και αν αυτή η στιγμή μπορούσε να εξαιρεθεί απ’ αυτόν.
Η λαγνεία του, η δίψα για το σώμα, τον έκανε να αποστρέψει το βλεμμα του, να σφίξει τα χείλη.
Γιατί αυτό του έλειπε τόσο. Η φαντασίωση της έλξης, αυτή η αγαλμάτινη τελειότητα.
O Παύλος Ίσαρης επιλέγει … Joakim Möller
Joakim Möller
Ο Joakim Möller είναι ένας νεαρός Σουηδός φωτογράφος, που πειραματίζεται με την καλλιτεχνική φωτογραφία δρόμου, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε σκηνικό ποιητικής έκπληξης.
Μέσα από το έντονο κοντράστ του ασπρόμαυρου, το φως και η σκιά αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο, φανερώνοντας μορφές που μοιάζουν άλλοτε εύθραυστες κι άλλοτε αιώνιες.
Δεν περιορίζεται στην απεικονιστική (δημοσιογραφική) φωτογραφία δρόμου, αλλά δημιουργεί υπαρξιακές αλληγορίες.
Με φωτομοντάζ και αφαιρετικές συνθέσεις, ο Möller θολώνει τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, δημιουργώντας εικόνες που περισσότερο ερωτούν παρά απαντούν.
Οι δημιουργίες του Möller σε ωθούν να σηκώσεις τη μηχανή σου και να βγεις στον δρόμο. Στις εικόνες του υπάρχει η υπόσχεση ότι το καθημερινό μπορεί να μετατραπεί σε θαύμα, αρκεί να το κοιτάξεις αλλιώς.
Η επιρροή του δεν είναι απλώς αισθητική. Είναι βαθιά υπαρξιακή. Μας μαθαίνει ότι η φωτογραφία δεν είναι μόνο εικόνα, αλλά ένας διάλογος, ένας τρόπος δημιουργίας.
Info:
Ο Παύλος Ίσαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία ένιωσε βαθιά έλξη προς τις τέχνες· η φωτογραφία, η συγγραφή και η μουσική αποτέλεσαν για εκείνον τρόπους όχι μόνο έκφρασης, αλλά και γέφυρες επικοινωνίας με τον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο.
Ταξιδεύοντας τον κόσμο, αναζητά μέσα από την τέχνη τον τρόπο για να δώσει μορφή στο άρρητο· η φωτογραφία, η γραφή και η μουσική συνυφαίνονται σε μια ενιαία γλώσσα.
Κάθε έργο του είναι μια πρόσκληση να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς πέρα από την επιφάνεια.
