Ο Δημήτρης Κούρτης επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Δημήτρης Κούρτης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Δημήτρης Κούρτης
Είναι ένα πρόσωπο φωτεινό, σιωπηλό, καταμόναχο
σαν ολόκληρη μοναξιά, σαν ολόκληρη νίκη
πάνω στη μοναξιά. Αυτό το πρόσωπο
σε κοιτάζει ανάμεσα από δυο στήλες ασάλευτο νερό.
Και δεν γνωρίζεις ποιο απ΄ τα δύο πείθει
Περισσότερο.
(Γιάννης Ρίτσος, Ένα πρόσωπο )
Δημήτρης Κούρτης
Ακόμα και το οικείο ανθρώπινο τοπίο μπορεί να μεταμορφωθεί και από όμορφα τακτοποιημένο στην καθημερινότητά του να αποκτήσει μια μαγική διάσταση και να ταξιδέψει στον χρόνο. Η ένταση της στιγμής και τα πάντα παρόντα συναισθήματα πλανιούνται πάνω από τον φακό και τελικά διεισδύουν όλο και περισσότερο στο αποτέλεσμα. Και σε μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις συντελείται η μετάβαση από την πραγματικότητα στην μεταμόρφωση και στη μαγεία, και μετά όλα επαναλαμβάνονται πάλι από την αρχή.
Δημήτρης Κούρτης
«Η ανακάλυψη της πρώτης ταινίας του Ταρκόφσκι ήταν κάτι σαν θαύμα. Ξαφνικά έπιασα τον εαυτό μου να στέκεται στην πόρτα ενός δωματίου του οποίου τα κλειδιά δεν μου είχαν δοθεί ως τότε. Ήταν ένα δωμάτιο στο οποίο εγώ ήθελα πάντα να μπω ενώ εκείνος εκινείτο συνεχώς και ελεύθερα με ευκολία. Ένιωσα ενθαρρυμένος και ερεθισμένος. Κάποιος εξέφραζε αυτό το οποίο πάντα ήθελα να πω χωρίς να ξέρω το πώς. Ο Ταρκόφσκι είναι για μένα ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης, αυτός που ανακάλυψε μια νέα γλώσσα, σύμφωνη με τη φύση του φιλμ, καθώς αιχμαλωτίζει τη ζωή σαν αντανάκλαση, σαν όνειρο»
(Ίνγκμαρ Μπέργκμαν)
Δημήτρης Κούρτης
Ο χρόνος αφήνει ανεξίτηλα τα σημάδια του στη φύση, στα αντικείμενα, στους χώρους. Τα χρώματα αργά αλλά σταθερά αλλοιώνονται, γίνονται πιο γήινα, παίρνοντας μαζί τους τα χαλάσματα και προσαρμόζοντάς τα στο περιβάλλον. Οι υφές μοιάζουν τραχιές, το λείο θαμπώνει, η σκληρότητα χάνεται. Περιδιαβαίνοντας αυτούς τους χώρους με περιέργεια, είναι αυτά τα σημάδια που σε προκαλούν να τους δώσεις την αξία, να ξαναβρούν την θέση τους σε ένα περιβάλλον που μετασχηματίζεται, να κοινοποιήσουν το αποτύπωμά τους στην ροή του χρόνου. Και να αποτελέσουν τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις εικόνες του παρελθόντος και σ’ ένα αβέβαιο μέλλον.
Ο Δημήτρης Κούρτης επιλέγει … Josef Koudelka
Josef Koudelka FRANCE. Brittany. Gypsies. 1973
Μέσα από αυτή την φωτογραφία εμβάθυνα σε έννοιες που είχα ακούσει πολλές φορές όπως όγκοι και θέσεις αντικειμένων, αντίθεση και βάρος τους, διάφορα επίπεδα και προοπτική, πρώτη εντύπωση και δεύτερη ανάγνωση, στοιχείο έκπληξη, ατέλεια και εν τέλει, το πιο σημαντικό, ισορροπία.
Info (σε πρώτο πρόσωπο)
Γεννήθηκα στο Αγρίνιο και σπούδασα Φυσική και Πληροφορική. Εργάζομαι στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση και είμαι όψιμος εραστής της φωτογραφίας, από το καλοκαίρι του 2022. Συμμετέχω στις εκθέσεις της φωτογραφικής ομάδας art8 και του φεστιβάλ Photopolis. Η φωτογραφία αποτελεί για μένα ένα μέσο έκφρασης και δημιουργικότητας, διαλογισμού και αυτογνωσίας. Μέσα από αυτήν αποστασιοποιούμαι από την καθημερινότητα, ταξιδεύω, γαληνεύω και ομορφαίνω τις μέρες μου. Είναι αυτό που με κάνει να ηρεμώ ενώ ταυτόχρονα είμαι σε δράση, σε εγρήγορση, εξερευνώντας τα πάντα γύρω μου και προσπαθώντας να ανακαλύψω τι ενδιαφέρον μπορεί να κρύβεται πίσω τους. Περπατώντας με τη μηχανή στο χέρι και ακούγοντας τρίτο πρόγραμμα στο ράδιο, χάνω εντελώς την αίσθηση του χρόνου. Το κάθε κλικ ακούγεται ηδονικό και νιώθω πως με ελευθερώνει.
Προσπαθώ να φωτογραφίζω καθημερινά έχοντας ως κίνητρο τα λόγια του Πικάσο: «Η έμπνευση υπάρχει, αλλά πρέπει να σε βρει να δουλεύεις!»
