Η Claudia Missailidis επιλέγει …
Για το photologio, η φωτογράφος Claudia Missailidis ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Claudia Missailidis – White Noise
White Noise
A television remains on atop the bed. There is no program, no face, no landscape. Only the white noise of a screen that seems to have forgotten what it is for.
The body settles beside the device, too close to be merely a spectator. The television ceases to be a window and begins to occupy the space of an intimate, almost domestic object, although it continues to cast a light that does not truly illuminate anything.
The static has a curious presence. It delivers no message, yet it does not allow the experience to end. One must remain before it to perceive that the emptiness of the screen is not exactly empty. There is movement, vibration, matter. Something is happening where an image should be.
Perhaps that is the strangeness of connection: it does not always arrive as information. Sometimes, it manifests simply as proximity. A memory that emerges without being summoned, a sensation of contact with no precise origin, the impression that something reaches us before we are even able to recognize it.
The device continues to function. So does the body. Between the two, there is no message to decipher, only a frequency shared for a few moments.
The image disappeared, but the relationship remained.
Λευκός Θόρυβος
Μια τηλεόραση παραμένει αναμμένη πάνω στο κρεβάτι. Δεν υπάρχει πρόγραμμα, πρόσωπο ή τοπίο. Μόνο ο λευκός θόρυβος μιας οθόνης που μοιάζει να έχει ξεχάσει σε τι χρησιμεύει.
Το σώμα εγκαθίσταται δίπλα στη συσκευή, τόσο κοντά ώστε να μην είναι απλώς θεατής. Η τηλεόραση παύει να είναι παράθυρο και αρχίζει να καταλαμβάνει τον χώρο ενός οικείου, σχεδόν οικιακού αντικειμένου, παρόλο που συνεχίζει να εκπέμπει ένα φως που στην πραγματικότητα δεν φωτίζει τίποτα.
Η στατική εικόνα έχει μια παράξενη παρουσία. Δεν μεταφέρει κάποιο μήνυμα, αλλά ούτε επιτρέπει στην εμπειρία να τελειώσει. Χρειάζεται να παραμείνει κανείς μπροστά της για να αντιληφθεί ότι το κενό της οθόνης δεν είναι ακριβώς κενό. Υπάρχει κίνηση, δόνηση, ύλη. Κάτι συμβαίνει εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει μια εικόνα.
Ίσως αυτή να είναι η παράξενη φύση της σύνδεσης: δεν φτάνει πάντα ως πληροφορία. Μερικές φορές εκδηλώνεται απλώς ως εγγύτητα. Μια ανάμνηση που εμφανίζεται χωρίς να την έχουμε καλέσει, μια αίσθηση επαφής χωρίς σαφή προέλευση, η εντύπωση ότι κάτι μας αγγίζει πριν ακόμη μπορέσουμε να το αναγνωρίσουμε.
Η συσκευή συνεχίζει να λειτουργεί. Το ίδιο και το σώμα. Ανάμεσά τους δεν υπάρχει κάποιο μήνυμα που πρέπει να αποκρυπτογραφηθεί, μόνο μια συχνότητα που μοιράζονται για λίγες στιγμές.
Η εικόνα εξαφανίστηκε, αλλά η σχέση παρέμεινε.
Claudia Missailidis – Absence
Absense
Photography offers a way of learning through experience. It transforms what has been lived into sensible matter, revealing meanings that move between the self and the other. It invites us into the fabric of memory, where what has been lost can be rediscovered through complicity, estrangement, presence, and absence, in a state of constant transformation.
The work is constructed within this space between the self and the other, where bonds can emerge, transform, and endure. Photography calls us toward encounter while, at the same time, teaching us how to remain in the presence of absence.
In Absence, different times, places, and presences coexist within a single image. The photograph brings together what reality has kept apart and creates a proximity that can exist only there.
The image becomes the only territory the two inhabit together.
Within this territory, memory ceases to be merely remembrance and becomes experience. The past can return without repeating itself. The gaze changes, and what has already happened can acquire new meanings.
Photography does not seek to fill the absence. It gives it a form. It allows what is distant to remain near and what has been lived to continue echoing through time.
Perhaps this is one of its deepest strengths: creating a form of intimacy that does not depend on physical presence, bringing together what life has kept apart, and turning encounter into an experience that remains open.
Photography does not merely preserve what happened. It gives experience another form of existence.
Απουσία
Η φωτογραφία προσφέρει έναν τρόπο μάθησης μέσω της εμπειρίας. Μεταμορφώνει ό,τι έχει βιωθεί σε αισθητή ύλη, αποκαλύπτοντας νοήματα που κινούνται μεταξύ του εαυτού και του άλλου. Μας προσκαλεί στον ιστό της μνήμης, όπου ό,τι έχει χαθεί μπορεί να ανακαλυφθεί εκ νέου μέσω της συνεννόησης, της αποξένωσης, της παρουσίας και της απουσίας, σε μια κατάσταση συνεχούς μεταμόρφωσης.
Το έργο δομείται μέσα σε αυτόν τον χώρο ανάμεσα στον εαυτό και τον άλλον, όπου οι δεσμοί μπορούν να αναδυθούν, να μεταμορφωθούν και να διαρκέσουν. Η φωτογραφία μας καλεί προς τη συνάντηση, ενώ, ταυτόχρονα, μας διδάσκει πώς να παραμένουμε στην παρουσία της απουσίας.
Στην «Απουσία», διαφορετικοί χρόνοι, τόποι και παρουσίες συνυπάρχουν μέσα σε μια ενιαία εικόνα. Η φωτογραφία ενώνει ό,τι η πραγματικότητα έχει κρατήσει χωριστά και δημιουργεί μια εγγύτητα που μπορεί να υπάρξει μόνο εκεί.
Η εικόνα γίνεται το μοναδικό έδαφος όπου και τα δύο κατοικούν μαζί.
Μέσα σε αυτό το έδαφος, η μνήμη παύει να είναι απλώς ανάμνηση και γίνεται εμπειρία. Το παρελθόν μπορεί να επιστρέψει χωρίς να επαναλαμβάνεται. Το βλέμμα αλλάζει, και ό,τι έχει ήδη συμβεί μπορεί να αποκτήσει νέες σημασίες.
Η φωτογραφία δεν επιδιώκει να γεμίσει την απουσία. Της δίνει μια μορφή. Επιτρέπει σε ό,τι είναι μακρινό να παραμείνει κοντά και σε ό,τι έχει βιωθεί να συνεχίσει να αντηχεί μέσα στο χρόνο.
Ίσως αυτή να είναι μια από τις βαθύτερες δυνάμεις της: να δημιουργεί μια μορφή οικειότητας που δεν εξαρτάται από τη φυσική παρουσία, να φέρνει κοντά ό,τι η ζωή έχει κρατήσει χωριστά και να μετατρέπει τη συνάντηση σε μια εμπειρία που παραμένει ανοιχτή.
Η φωτογραφία δεν περιορίζεται απλώς στο να αποτυπώνει ό,τι συνέβη. Προσδίδει στην εμπειρία μια άλλη μορφή ύπαρξης.
Claudia Missailidis – Memories of the Invisible
Memories of the Invisible
There are places where memory is not kept in photographs, objects, or documents. It remains in matter, in the landscape, in gestures, and in what continues to exist even when we stop looking.
This image was made in Temeni, a small village in the Peloponnese, Greece, in a place shaped by the history of different generations of my family.
There is a large fig tree there. For years, its shade sheltered games, encounters, secrets, and promises. It became a silent presence, deeply connected to the life of the family.
One day, an earthquake brought it down.
Even wounded, the tree survived. It grew new roots and found other ways of remaining connected to the earth.
Then came conflict, separation, and abandonment. The property was slowly overtaken by the region’s native vegetation. Thorny vines wrapped themselves around the fig tree, covering its branches and gradually concealing its presence. Without light, almost suffocated, it remained there, hidden beneath everything that had grown over it.
Years later, a new generation returned.
Clearing the tree became more than an act of care. It was a way of touching a story that had been interrupted, moving through what had been left behind, and drawing closer to something that was still present, although it could barely be seen.
It is in this place that the image emerges.
The body appears among the vegetation and the light, never fully revealing itself. We do not know whether someone is arriving, returning, or simply remaining. The figure seems to belong, at the same time, to the landscape and to what the landscape holds.
Memory is like this too.
It does not remain intact. It transforms, fragments, disappears, and returns. Some things are transmitted through words; others arrive through gestures, images, silences, and absences. There are stories we know, and others we only feel, like something that precedes us and continues to work within us.
We are born after many things have already happened. And yet, we inherit their traces.
Perhaps this is what we call roots: that which we cannot see, but which connects us to a place, a history, and everything that existed before us.
Memories of the Invisible emerges from this movement between concealment and revelation. From the desire to look at what remains beneath the surface and to recognize, in the body and the landscape, the traces of a history that time has not been able to completely erase.
Like the fig tree, we carry the marks of what has passed through us.
And even when a part of us seems to have been buried by time, something insists on remaining.
Something that takes root.
Something that silently continues to grow.
Αναμνήσεις του Αόρατου
Υπάρχουν μέρη όπου η μνήμη δεν αποτυπώνεται σε φωτογραφίες, αντικείμενα ή έγγραφα. Παραμένει στην ύλη, στο τοπίο, στις χειρονομίες και σε ό,τι συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και όταν σταματάμε να κοιτάζουμε.
Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε στην Τέμενη, ένα μικρό χωριό στην Πελοπόννησο, στην Ελλάδα, σε ένα μέρος που έχει διαμορφωθεί από την ιστορία διαφόρων γενεών της οικογένειάς μου.
Εκεί υπάρχει μια μεγάλη συκιά. Για χρόνια, η σκιά της φιλοξένησε παιχνίδια, συναντήσεις, μυστικά και υποσχέσεις. Έγινε μια σιωπηλή παρουσία, βαθιά συνδεδεμένη με τη ζωή της οικογένειας.
Μια μέρα, ένας σεισμός την έριξε κάτω.
Ακόμη και πληγωμένο, το δέντρο επέζησε. Έβγαλε νέες ρίζες και βρήκε άλλους τρόπους να παραμείνει συνδεδεμένο με τη γη.
Τότε ήρθαν οι συγκρούσεις, ο χωρισμός και η εγκατάλειψη. Το οικόπεδο κατακλύστηκε σιγά-σιγά από την αυτοφυή βλάστηση της περιοχής. Αγκαθωτά κλήματα τυλίχτηκαν γύρω από τη συκιά, καλύπτοντας τα κλαδιά της και κρύβοντας σταδιακά την παρουσία της. Χωρίς φως, σχεδόν ασφυκτιώντας, παρέμεινε εκεί, κρυμμένη κάτω από όλα όσα είχαν φυτρώσει πάνω της.
Χρόνια αργότερα, επέστρεψε μια νέα γενιά.
Το να καθαρίσουν το δέντρο έγινε κάτι περισσότερο από μια πράξη φροντίδας. Ήταν ένας τρόπος να αγγίξουν μια ιστορία που είχε διακοπεί, να περιηγηθούν μεσα απο ό,τι είχε μείνει πίσω και να πλησιάσουν κάτι που ήταν ακόμα παρόν, αν και μόλις που φαινόταν.
Σε αυτό το μέρος αναδύεται η εικόνα.
Το σώμα εμφανίζεται ανάμεσα στη βλάστηση και το φως, χωρίς ποτέ να αποκαλύπτεται πλήρως. Δεν ξέρουμε αν κάποιος φτάνει, επιστρέφει ή απλώς παραμένει. Η μορφή φαίνεται να ανήκει, ταυτόχρονα, στο τοπίο και σε ό,τι κρύβει το τοπίο.
Έτσι είναι και η μνήμη.
Δεν παραμένει ανέπαφη. Μεταμορφώνεται, κατακερματίζεται, εξαφανίζεται και επιστρέφει. Κάποια πράγματα μεταδίδονται μέσω των λέξεων· άλλα φτάνουν μέσω χειρονομιών, εικόνων, σιωπών και απουσιών. Υπάρχουν ιστορίες που γνωρίζουμε και άλλες που απλώς αισθανόμαστε, σαν κάτι που προηγείται από εμάς και συνεχίζει να δρα μέσα μας.
Γεννιόμαστε αφού έχουν ήδη συμβεί πολλά πράγματα. Και όμως, κληρονομούμε τα ίχνη τους.
Ίσως αυτό είναι που ονομάζουμε ρίζες: αυτό που δεν μπορούμε να δούμε, αλλά που μας συνδέει με έναν τόπο, μια ιστορία και όλα όσα υπήρχαν πριν από εμάς.
Το «Αναμνήσεις του Αόρατου» αναδύεται από αυτή την κίνηση μεταξύ απόκρυψης και αποκάλυψης. Από την επιθυμία να κοιτάξουμε αυτό που παραμένει κάτω από την επιφάνεια και να αναγνωρίσουμε, στο σώμα και στο τοπίο, τα ίχνη μιας ιστορίας που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει εντελώς.
Όπως η συκιά, φέρνουμε τα σημάδια όσων έχουν περάσει από μέσα μας.
Και ακόμα και όταν ένα μέρος μας φαίνεται να έχει θαφτεί από τον χρόνο, κάτι επιμένει να παραμένει.
Κάτι που ριζώνει.
Κάτι που συνεχίζει σιωπηλά να μεγαλώνει.
Info:
Claudia Missailidis is a Brazilian visual artist and photographer based in France. Her work explores the image as a territory of listening and sensitivity, where memory, time, and desire intertwine. Through an intimate and poetic visual language, she develops narratives that emerge from affection, absence, and the silent layers of human experience.
Her artistic research moves through themes such as time, sexuality, dreams, secret impulses, innocence, anguish, and pain. For the artist, photography emerges as a gesture of rupture and re-signification, a means of exploring the ambiguous zones of human experience and of placing intimacy, imagination, and reality in tension.
She holds a degree in Visual Arts from Veiga de Almeida University (Brazil) and studied Artistic and Contemporary Photography at the Fluminense Society of Photography. She has also completed studies in Curatorship in Visual Arts at the Federal University of Recôncavo da Bahia (UFRB) and Cultural Project Management at the Federal Institute of Goiás (IFG). Her background also includes studies in Biology and Physics at the State University of Rio de Janeiro (UERJ), a multidisciplinary path that contributes to the nature of her practice, marked by an encounter between conceptual rigor and poetic sensitivity.
Η Claudia Missailidis είναι εικαστική καλλιτέχνιδα και φωτογράφος από τη Βραζιλία, που ζει στη Γαλλία. Το έργο της εξερευνά την εικόνα ως χώρο ακρόασης και ευαισθησίας, όπου συνυφαίνονται η μνήμη, ο χρόνος και η επιθυμία. Μέσα από μια οικεία και ποιητική εικαστική γλώσσα, αναπτύσσει αφηγήσεις που πηγάζουν από την αγάπη, την απουσία και τα σιωπηλά στρώματα της ανθρώπινης εμπειρίας.
Η καλλιτεχνική της έρευνα κινείται γύρω από θέματα όπως ο χρόνος, η σεξουαλικότητα, τα όνειρα, οι μυστικές παρορμήσεις, η αθωότητα, η αγωνία και ο πόνος. Για την καλλιτέχνιδα, η φωτογραφία αναδύεται ως μια χειρονομία ρήξης και επαναπροσδιορισμού, ένα μέσο για την εξερεύνηση των αμφίβολων ζωνών της ανθρώπινης εμπειρίας και για τη δημιουργία έντασης μεταξύ οικειότητας, φαντασίας και πραγματικότητας.
Είναι πτυχιούχος Εικαστικών Τεχνών από το Πανεπιστήμιο Veiga de Almeida (Βραζιλία) και σπούδασε καλλιτεχνική και σύγχρονη φωτογραφία στην Εταιρεία Φωτογραφίας Fluminense. Έχει επίσης ολοκληρώσει σπουδές στην επιμέλεια εικαστικών τεχνών στο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο του Recôncavo da Bahia (UFRB) και στη διαχείριση πολιτιστικών έργων στο Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο του Goiás (IFG). Το εκπαιδευτικό της υπόβαθρο περιλαμβάνει επίσης σπουδές στη βιολογία και τη φυσική στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ρίο ντε Τζανέιρο (UERJ), μια διεπιστημονική πορεία που συμβάλλει στη φύση της πρακτικής της, η οποία χαρακτηρίζεται από τη συνάντηση της εννοιολογικής αυστηρότητας με την ποιητική ευαισθησία.
