Ο Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου
24 Oκτωβριου
Μην περιμένεις προστασία στην έρημο. Η ομορφιά είναι σκληρή και αδιάλλακτη. Δεν γλιτώνεις. Όπως το σύμπαν, είναι κι αυτή εκεί έξω, σε κάθε κατεύθυνση. Είσαι εκτεθειμένος απο παντού. Την κοιτάς κι εκείνη σου αντιγυρίζει τη ματιά σου.
Πάνω στο πλοίο leon y Castillo – κάπου μεταξύ της Βίγια Θισνέρος και της Λα Γκιέρα
Βολευτήκαμε σε τούτο το μικρό ατμόπλοιο που τραβά νότια, κατά τον τροπικό του καρκίνου. Στα αριστερά μας φαίνεται η ακτή της Αφρικής -μια χαμηλή, λευκή γραμμή από αμμώδεις γκρεμούς εκεί όπου η Σαχάρα σμίγει με τον Ατλαντικό. Η μεγαλύτερη καταραμένη παραλία του κόσμου, όπως λέει ο Μπριον. Σκέφτομαι ότι η Μέδουσα του Ζέρικο βυθίστηκε κάπου εδώ γύρω. Έριξα στη θάλασσα μια άδεια μπουκάλα Fundador μ’ ενα σημείωμα μέσα. Το σημείωμα γράφει: «ας με βοηθήσει κάποιος ! Είμαι αιχμάλωτος !» Ξαναδιαβάζω το Γυμνό Γεύμα.
(Υπογραφή ) Τζ. Χοπκινς, κάπου πέρα από την Σαχάρα, 25 Οκτωβρίου 1976”.
(John Hopkins, ”Τα ημερολόγια της Ταγγέρης”)
Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου
Σε μια από τις πιο μαύρες στιγμές της ζωής του, ο Πασκάλ είπε πως όλη η δυστυχία του ανθρώπου ξεκινάει από ένα μοναδικό αίτιο, την αδυναμία του να παραμείνει ήσυχος μέσα σε ένα δωμάτιο. Διασκέδαση, ψυχαγωγία. φαντασία. Αλλαγή συρμού, τροφής αγάπης και τοπίου. Αυτά τα χρειαζόμαστε όσο και τον αέρα που αναπνέουμε. Χωρίς αλλαγή το σώμα και ο νους μας σαπίζουν. Ο άνθρωπος που κάθεται ήσυχα σε ένα δωμάτιο με κλειστά παντζούρια είναι μάλλον τρελός και θύμα βασανιστικών παραισθήσεων και ενδοσκόπησης .
(Bruce Chatwin, ”Ανατομία του Αεικίνητου”)
Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου
Όταν αναφέρομαι στην επιθυμία για το ωραίο, στο ιδεώδες ως τελικό σκοπό τη τέχνης, η οποία και γεννιέται από τη δίψα γι αυτό το ιδεώδες, δεν εννοώ διόλου ότι η τέχνη θα έπρεπε να μείνει μακριά από τη ”βρωμιά ”του κόσμου. Το αντίθετο.
Η καλλιτεχνική εικόνα είναι πάντοτε μετωνύμια, όπου το ένα υποκαθιστά το άλλο, το μικρό υποκαθιστά το μεγάλο. Ο καλλιτέχνης , όταν θέλει να μιλήσει για το άπειρο, δείχνει το πεπερασμένο. Υποκατάσταση … Το άπειρο δεν μπορεί να γίνει ύλη, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση του απείρου: την εικόνα.
(Andrei Tarkovsky, “Σμιλεύοντας τον χρόνο”)
Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου
Έιναι μια όμορφη χώρα, ανάλογα από ποια πλευρά την κοιτάζεις. Ανάλογα από ποια πλευρά την κοιτάζεις ίσως δεις μια γυναίκα να περιμένει στην άκρη ενός χωματόδρομου κρατώντας αγκαλιά ένα κοριτσάκι τυλιγμένο σ ένα γαλάζιο σάλι. Η γυναίκα κουνάει τους γοφούς της βαστώντας το κεφαλάκι του νηπίου στη χούφτα της. Γεννήθηκες, σκέφτεται η γυναίκα, επειδή κανείς άλλος δεν έρχονταν. Και επειδή κανείς άλλος δεν έρχεται, άρχισε να σιγοτραγουδάει.
Μια γυναίκα, που ακόμη δεν έχει κλείσει τα τριάντα, σφίγγει τη θυγατέρα της στην άκρη του χωματόδρομου σε μια όμορφη χώρα όπου δυο άντρες, κρατώντας Μ-16, την πλησιάζουν. Βρίσκεται σε ένα σημείο ελέγχου, σε μια πύλη ζωσμένη άπο στριφτό αγκαθωτό συρματόπλεγμα και φρουρούς που οπλοφορούν.
(Ocean Vuong, “Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι”)
Ο Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου επιλέγει … Jindrich Streit
Jindrich Streit
Επέλεξα μια φωτογραφία του Jindrich Streit, τον οποίο έτυχε να γνωρίσω σε μια έκθεση του στην Αθήνα το 2019. Ένας πολύ καλός φωτογράφος με ΉΘΟς .
Info:
O Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Άμφισσα, ζει την Αθήνα.
Με την φωτογραφία ασχολείται από το 2009, έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια και από το 2016 είναι μέλος του ”Φωτογραφικού Κύκλου”.
Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, τον ενδιαφέρει κυρίως η φωτογραφία με επίκεντρο τον άνθρωπο.
