“Στις 21 Αυγούστου 2017 γέρασα” – φωτογραφικό λεύκωμα του Φώτη Καζάζη

“Στις 21 Αυγούστου 2017 γέρασα” – φωτογραφικό λεύκωμα του Φώτη Καζάζη

Στις 21 Αυγούστου του 2017 γέρασα. Ήταν η μέρα που διαπιστώθηκε μια ασθένεια που την άκουγα πρώτη φορά χωρίς να ξέρω ότι είναι μια “ποιητική” έκφραση ενός είδος καρκίνου.
Όταν διάβασα σχετικά είχα ξεκινήσει ήδη θεραπείες στο Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα. Έμαθα ότι Δ/ντής ήταν κάποιος κύριος Δημόπουλος, που ήταν και Πρύτανης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στο Ογκολογικό Τμήμα δουλεύουν πολλοί γιατροί και μοιράζονται/ χρεώνονται τους ασθενείς. Ο δικός μου γιατρός ήταν υπέροχος, αλλά το ίδιο λέγανε και άλλοι ασθενείς για τον δικό τους γιατρό, κάτι που σήμαινε ότι το Τμήμα πάει καλά αφού δεν ακούς παράπονα ακόμη και από δύστροπους.
Μπήκα στην διαδικασία της “καρέκλας”, του καθετήρα, των φαρμάκων υπό μορφή ορού, των ενέσεων, των χαπιών και των αντιδράσεων που προκαλούσαν όλα αυτά. Το πρώτο που πρόσεξα μέσα σε όλο αυτό το μελίσσι ήταν η οργάνωση και το κέφι του νοσηλευτικού προσωπικού, που ήταν κοπέλες, εκτός μιας εξαιρέσεως, και το κυριότερο ότι όλες ήταν πολύ όμορφες σε σημείο να μετριάζεται ο φόβος από τις βελόνες.
Στην καρέκλα έμενα πολλές φορές τρεις και τέσσερις ώρες και μοιραία σκεπτόμουν τις νέες εμπειρίες και προσπαθούσα να μετριάσω τις φοβίες μου. Τότε αποφάσισα να κάνω ένα λεύκωμα και να το αφιερώσω σε όλους αυτούς που με κράτησαν στη ζωή, όπως και εκατοντάδες άλλους ασθενείς.
Πολλά ακούγονται για τα Δημόσια Νοσοκομεία, αλλά εγώ το μόνο που μπορώ να πω είναι “αλλοίμονο αν δεν υπήρχαν” και επί πλέον ότι τα λίγα παρατράγουδα που ακούγονται δεν πρέπει να μας επηρεάζουν γιατί η υψηλή ποιότητα γνώσεων των γιατρών και νοσηλευτών, στην πλειοψηφία τους, είναι δεδομένη. Υπάρχουν ίσως διοικητικές ελλείψεις διαδικαστικού τύπου, αλλά αυτές είναι οι παθογένειες ευρύτερα στον δημόσιο τομέα.

Έτσι προέκυψε το παρόν Λεύκωμα.
Το λεύκωμα αυτό είναι η συνέχεια του προηγουμένου με σχεδόν τον ίδιο τίτλο, γιατί περιλαμβάνει φωτογραφίες μετά το 1978 και μέχρι το 2000, και όλες με αναλογική φωτογραφία. Είναι φωτογραφίες από τα ταξίδια μου στην Ελλάδα που διαρκώς έκανα όταν έβρισκα ευκαιρία από τις υποχρεώσεις μου ως εργαζόμενος.

Φ. Καζάζης

ΦΩΤΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

Η Έκθεση φωτογραφιών κι η παρουσίαση του λευκώματος θα γίνει στον Πολιτισμικό Οργανισμό Γαλαξία, της κεντρικής πλατείας της Νέας Σμύρνης, την ερχόμενη Τετάρτη 10/4 στις 19:00. 
Ο ΓΑΛΑΞΙΑΣ βρίσκεται μόλις 50 μέτρα από τη στάση «Πλατεία του Τραμ» κοντά στο Polis Parking.

Στο προλογικό σημείωμά του ο Φώτης Καζάζης γράφει:

Το χαρακτηριστικό της φωτογραφικής μου δουλειάς είναι η καταγραφή εκδηλώσεων και εκφράσεων των ανθρώπων. Στο πρώτο λεύκωμα, που εκδόθηκε πριν πέντε χρόνια, είχα φωτογραφίες της περιόδου 1968-1977.

Το νέο λεύκωμα με παραπλήσιο τίτλο αναφέρεται στην περίοδο 1978-2000.

Όλες οι φωτογραφίες είναι με φιλμ, αφού τότε δεν είχαν αρχίσει οι εφαρμογές της ψηφιακής τεχνολογίας, η οποία σαν λαίλαπα σάρωσε τα μέχρι τότε κατακτηθέντα της αναλογικής φωτογραφίας, τόσο στην λήψη όσο και στην αναπαραγωγή των φωτογραφιών, με εκτύπωση σκοτεινού θαλάμου.

Τότε δεν πίστευα ότι θα μπορούσε ποτέ η νέα τεχνολογία να ξεπεράσει την γοητεία του φιλμ, και όμως έγινε. Συνέχισα να κάνω λήψεις με φιλμ μέχρι το 2005. Σαν ρομαντικός τύπος άργησα να υιοθετήσω την νέα τεχνολογία, ειδικά σε αυτόν τον τομέα γιατί ακριβώς ήμουνα καλός στην τεχνολογία της αναλογικής δημιουργίας, κυρίως στο ασπρόμαυρο φιλμ και στην εκτύπωση φωτογραφιών στον σκοτεινό θάλαμο. Ο σκοτεινός θάλαμος ήταν για μένα “ιερός “ χώρος. Τον έφτιαξα με μεράκι στο μεσοπάτωμα της πολυκατοικίας που έμενα. Ήταν άνετος, περίπου 12 τετρ. μέτρα, με παράθυρο φωτοστεγανό, με καλοριφέρ, με aircondition, με πλήρη ηλεκτρολογική και υδραυλική εγκατάσταση. Είχε ψυγείο για τα χημικά και όχι μόνο, καφετιέρα, και πλήρες συγκρότημα ήχου με ενισχυτή, ραδιόφωνο, κασετόφωνο και ηχεία. Είχα δύο συρτάρια γεμάτα κασέτες.

Άφησα τελευταίο τον φωτογραφικό μου εξοπλισμό που αποτελείτο από δύο BESSELER, 6χ9 και 10χ12,5 και πληθώρα tanks για εμφάνιση φιλμ, και λεκάνες όλων των μεγεθών.

Είχα όλα τα χημικά (σκόνες) για την παραγωγή χημικών επεξεργασίας, όπως εμφάνιση,στερέωση, ξεπλυμάτων (stop bath) και άλλα. Στον σκοτεινό θάλαμο περνούσα τις ελεύθερες ώρες μου, ειδικά τα σαββατοκύριακα. Ώρες ατελείωτες αυτοσυγκέντρωσης με μουσική που ξεκινούσε με το που έμπαινα. Από εκεί πέρασαν δεκάδες μαθητές από τις σχολές που δίδασκα και ήθελαν να δουν ή να μάθουν.

Με τόσες δραστηριότητες πώς να εγκαταλείψεις κάτι που αγαπάς και γνωρίζεις καλά και να μεταπηδήσεις στη ψηφιακή τεχνολογία? Και όμως έγινε και αυτό, χωρίς ποτέ να ξεχάσω την αναλογική φωτογραφία. Για αυτό φωτογραφίζω ακόμη και με φιλμ, το οποίο εμφανίζω αλλά δεν τυπώνω. Τα εμφανισμένα φιλμ τα σκανάρω και μετά τα τυπώνω με printer.

Όλες οι φωτογραφίες που υπάρχουν στο λεύκωμα αυτό, αλλά και σε πολλά προηγούμενα, είναι από σκαναρισμένα φιλμ του αρχείου μου. Πιο συγκεκριμένα σκανάρισα όλο μου το αρχείο, περίπου 100.000 αρνητικά που είχα από το 1961. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και Slides, τα οποία ήδη είχαν αρχίσει να χαλάνε καθώς και τα έγχρωμα φιλμ που είχα. Εκεί φάνηκε η κακή ποιότητα των φωτογραφικών εργαστηρίων. Τα μόνα Slides που έμειναν σχεδόν αναλλοίωτα ήταν τα Kodakchrome.

Πολλή δουλειά, με πολύ μεράκι, αλλά με αυτά πέρασα καλά και ευχάριστα τις ελεύθερες ώρες μου μετά την συνταξιοδότησή μου.

Οι φωτογραφίες στο λεύκωμα παραθέτονται γεωγραφικά από Βορά προς Νότο, δηλαδή από Μακεδονία μέχρι Κρήτη. Αυτήν την περίοδο δεν φωτογράφισα πολύ την Ελλάδα, ή τουλάχιστον όπως θα ήθελα με τις σκέψεις του σήμερα. Γιατί, προτίμησα ταξίδια στο εξωτερικό που σε συνεπήραν, αλλά ο τόπος μας είναι ατελείωτος κι αξεπέραστος. Όλοι οι τόποι είναι υπέροχοι και αξίζει να ταξιδεύεις, αλλά όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ αγαπάς τον τόπο σου.

Σήμερα με την ευκολία των μηχανών και των κινητών, καθώς και τις εύκολες προσβάσεις σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, παράγονται εκατομμύρια φωτογραφίες και δεν μπορεί παρά ένα σημαντικό ποσοστό να είναι πολύ καλές.

Εκείνο, λοιπόν, που με κάνει να δείχνω αυτές τις φωτογραφίες είναι το ότι έγιναν πολλά χρόνια πριν και διεγείρουν μνήμες.

Όλοι στα σπίτια μας έχουμε οικογενειακές φωτογραφίες, που όταν τις βλέπουμε αμέσως ταξιδεύουμε στο παρελθόν. Αυτό συμβαίνει και με τις δικές μου φωτογραφίες όταν τις κοιτάζω.

∆ρουν καταλυτικά στην διέγερση αναμνήσεων και νοσταλγικών συναισθημάτων.

Αυτά τα συναισθήματα προσπαθώ να μοιραστώ μαζί σας με το λεύκωμα αυτό.

ΦΩΤΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

ΦΩΤΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ


Info:

Ο Φώτης Καζάζης γεννήθηκε το 1943 στη Ν. Σμύρνη. Το 1953 μπαίνει για πρώτη φορά σε σκοτεινό θάλαμο στο φωτογραφείο του θείου του Α. Βερβέρη που εκείνη την εποχή ήταν ένας από τους καλύτερους Έλληνες φωτογράφους. Σ’ αυτό το χώρο γοητεύθηκε και αποφάσισε να ασχοληθεί με τη φωτογραφία. Το 1954 απόκτησε την πρώτη του μηχανή από βακελίτη. Το 1958 ξεκίνησε να εμφανίζει και να τυπώνει φωτογραφίες μονόχρωμες. Το 1961 απόκτησε μία Rollei Flex με την οποία κάνει τις πρώτες καλές φωτογραφικές δουλειές. Το 1962 μπήκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Φυσικό. Ακολουθεί μεταπτυχιακά στην Ανωτάτη Εμπορική (ΑΣΟΕ). Τα χρόνια που ακολουθούν απασχολείται με τη φωτογραφία παράλληλα με την επαγγελματική του καριέρα ως φυσικός. Το 1976 συνεργάζεται με το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα για τη φωτογράφηση των Πομάκων της Θράκης. Την ίδια χρονιά κάνει την πρώτη του έκθεση στην αίθουσα του Κινήματος για τον Πολιτισμό και την Ειρήνη. Στα εγκαίνια ο Μ. Θεοδωράκης παίζει στο πιάνο τα “Λυρικά” παρουσία του Τάσου Λειβαδίτη. Συμμετέχει για πρώτη φορά σε διαγωνισμό του ΕΟΤ όπου παίρνει δυο 3α βραβεία και δυο επαίνους καθώς και 10 αναρτήσεις. Γίνεται μέλος της Ε.Φ.Ε. και από τότε συνεχίζει και έφθασε να είναι Επίτιμος Πρόεδρος. Το διάστημα 1977-1979 συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 1979 επιλέγεται να φωτογραφίσει μαζί με έναν ακόμη Έλληνα φωτογράφο την Κύπρο. Παράλληλα δύο Κύπριοι φωτογράφοι φωτογραφίζουν την Ελλάδα. Με τις φωτογραφίες γίνονται εκθέσεις και στα δύο κράτη. Το 1985 επιλέγεται να εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε φωτογραφική εβδομάδα στη Φιλιππούπολη της Βουλγαρίας. Αποκτά τον τίτλο AFIAP (καλλιτεχνική διάκριση) της Διεθνούς Καλλιτεχνικής Ομοσπονδίας (FIΑΡ). Απασχολείται με την εκπαίδευση φωτογραφίας σε σχολές ελευθέρων σπουδών κάτι που κάνει μέχρι σήμερα. Το 1986 έκανει έκθεση στη Φιλιππούπολη. Απασχολείται με φωτογραφία θεάτρου. Συνεργάζεται με το Ίδρυμα Γουλανδρή Χορν με φωτογραφική δουλειά και έκθεση. Τη χρονιά 1988-89 κάνει έκθεση στο Βέλγιο και στην Κύπρο, (Πύλη Αμμοχώστου). Το διάστημα 1990-2007 έχει έντονη φωτογραφική δραστηριότητα με εκθέσεις, παρουσιάσεις, διδασκαλία, έκδοση φωτογραφικών λευκωμάτων, αποστολές σε διάφορα κράτη. Κλήθηκε τρεις φορές στην Κίνα όπου με άλλους φωτογράφους διαφόρων κρατών φωτογράφισαν διάφορες επαρχίες και παρουσίασαν εκθέσεις με τις δουλειές τους. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα με αμείωτο ενδιαφέρον για τη φωτογραφία και τη διδασκαλία, ειδικά μετά τη συνταξιοδότησή του. Στόχος του είναι η έκδοση λευκωμάτων με φωτογραφίες που τόσα χρόνια έκανε.

ΦΩΤΗΣ ΚΑΖΑΖΗΣ

Σχετικά άρθρα