Ο άνεμος του Νοεμβρίου (V)
Photo: Μανούσος Φρατζεσκάκης
Και τι δεν θα ‘δινα για ένα παράθυρο με θέα στη θάλασσα
Σίλια Σάντσες-Μούστιτς
Αν μπορούσα να δω
τη θάλασσα
από τον καναπέ,
θα είχαν γεύση από αλάτι τα ποιήματά μου.
Αν άνοιγε ένα μπαλκόνι στην τραπεζαρία,
θα έσκαγε ο ήλιος πάνω από κάθε χειρονομία
και, στον τοίχο, ένα παιχνίδι κινέζικων σκιών :
ο χορός κόντρα στο φως
του γυμνού σώματός σου,
το άρωμα του πρώτου εκείνου καφέ,
το απόγευμα που μου είπες ναι
και το απόγευμα που μου είπες όχι,
η ξινή μυρωδιά ενός μισογεμάτου κουτιού γάλακτος,
η στιγμή όπου μια μελωδία γίνεται εμμονή.
Αλλά χωρίς μπαλκόνια ούτε θάλασσα – χωρίς εσένα -,
γράφω κοιτάζοντας το απέναντι κτίριο
με τέτοιον τρόπο ώστε η οροφή του να είναι κύμα,
να παίρνει ένα μέρος αυτών των αναμνήσεων
και να μπορώ να σε φανταστώ να μπαίνεις στο σπίτι με την αλμυρή γεύση της μνήμης.(Mireia Calafell, «Τόσες Αλλαγές»
Μετάφραση: Ξένια Κακάκη)
