Ο άνεμος του Νοεμβρίου (Ι)
Photo: Κρυσταλλία Ιωαννίδου
… Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα
Θυμάμαι τα παιδόπουλα
τους ναύτες που έφευγαν
Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους
Τραγουδούσαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια.
Τι γύρευα όταν έφτασες βαμμένη απ’ την ανατολή του ήλιου
Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια; …
Τι γύρευα βαθιά
στις θαλασσοσπηλιές
μες στα ευρύχωρα όνειρα
όπου άφριζε τα αισθήματά του ο άνεμος ; …
Θυμάμαι ήταν Απρίλης
όταν ένιωθα πρώτη φορά
το ανθρώπινο βάρος σου.
Το ανθρώπινο σώμα σου
πηλό κι αμαρτία
όπως την πρώτη μέρα μας στη γη…Σ’ άφησα τότες…
Τώρα θα ‘χω σιμά μου
ένα λαγήνι αθάνατο νερό
Θα ‘χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο έρωτας
Κι εκείνο το κοχύλι σου
όπου θ’ αντηχεί το Αιγαίο.(Οδυσσέας Ελύτης, ” Ηλικία της γλαυκής θύμησης“)
