Κυριακή μεσ’ τον χειμώνα (VΙ)
photo: Herbert Ponting, Σπηλιά σε παγόβουνο, Ανταρκτική 1913
Νομίζεις πως είσαι στα τέλη της ζωή σου
και βιάζεσαι να γράψεις.
Αν είναι αλήθεια, ικέτευσε τις πηγές σου.
Βιάσου.
Βιάσου να μεταβιβάσεις
το ιδανικό σου μερίδιο από την ευεργετική ανταρσία.
Ουσιαστικά, έφτασες στο τέλος της ανείπωτης ζωής,
με την μόνη που αποδέχεσαι τελικά να ενωθείς,
αυτήν που σου έχουν αρνηθεί
όντα και πράγματα
και μετά από ανελέητες μάχες κρατάς με κόπο θλιβερά απομεινάρια.
Έξω απ’ αυτήν,
τα πάντα είναι υποβαλλόμενη αγωνία, αδέξιο τέλος.
Αν, την ώρα που εργάζεσαι, συναντήσεις τον θάνατο,
γονάτισε και δέξου τον με ευχαρίστηση.
Ο ιδρωμένος αυχένας βρίσκει βολικό το άγονο μαντήλι.
Πρόσφερε την υποταγή, αν θέλεις να χλευάσεις ποτέ τα όπλα σου.
Πλάσθηκες για ασυνήθιστες στιγμές.
Μετατρέψου, εξαφανίσου χωρίς λύπη,
διάλεξε την γλυκιά ακαμψία.
Στη μια γειτονιά μετά την άλλη, το τέλος του κόσμου συνεχίζει χωρίς διακοπή, χωρίς σφάλμα.
Σκόρπισε την σκόνη.
Κανείς δεν θ’ ανιχνεύσει την ένωσή σας.
(René Char, «Το σφυρί δίχως αφέντη»
Μετάφραση, Ανδρονίκη Δημητριάδου)
